Το θέμα της ηπατίτιδας, που «χτυπά» τα παιδιά αναλύει σε ανάρτησή του ο Βολιώτης παιδίατρος κ. Γιώργος Χαρίτος εξηγώντας τι θα πρέπει να προσέχουν οι γονείς, ενώ παράλληλα λέει όχι στον πανικό.
Ειδικότερα, ο γιατρός επισημαίνει στην ανάρτησή του:
«(Η ηπατίτιδα που «λένε στις ειδήσεις»)
Η επιστημονική κοινότητα έχει στα χέρια της, καθώς φαίνεται, έναν νέο «τύπο ηπατίτιδας» να διαχειριστεί. Οι γονείς (δικαίως) ζητούν απαντήσεις, αλλά η αλήθεια είναι ότι ιατρικά είμαστε ακόμη στο στάδιο της παρακολούθησης και της καταγραφής.
Αυτά που ξέρουμε :
Ο νέος τύπος ηπατίτιδας σχετίζεται πιθανότατα με λοίμωξη από αδενοϊό, κυρίως με τον ορότυπο 41, ο οποίος απομονώθηκε σε άνω του 70% των νοσούντων. Το υπόλοιπο 30% δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι είναι διαφορετικής αιτιολογίας.
Ο αδενοϊός και η ηπατίτιδα δεν είναι ξένοι μεταξύ τους. Ήταν και είναι γνωστό ότι συγκεκριμένοι οροτυποι μπορούν υπό προϋποθέσεις να προκαλέσουν ηπατίτιδα στα παιδιά. Μια από τις προϋποθέσεις αυτές είναι και η ανοσοκαταστολή, έστω ήπια και παροδική. Μπορεί όλο αυτό «με τα λοκντάουν» να έπαιξε ρόλο στην διαγραφή κομματιού της ανοσολογικής μνήμης των παιδιών μας, έστω ορισμένων παιδιών με συγκεκριμένα γενετικά χαρακτηριστικά ; Who knows…
Αυτά που δεν ξέρουμε :
Σε ένα μεγάλο πλήθος παιδιών που εμφάνισαν αυτή την νέα ηπατίτιδα, είχε προηγηθεί τις προηγούμενες εβδομάδες λοίμωξη με κορωνοϊό. Μπορεί η ηπατίτιδα να σχετίζεται με αυτό ; Να είναι επιπλοκή ; Να έπεσε το ανοσοποιητικό των παιδιών ; Η συνλοίμωξη κορωνοϊού με αδενοϊό να έδωσε αυτό το εκρηκτικό μίγμα ;
Αυτά μένουν να απαντηθούν…
Το «συνομωσιολογικό» :
Η πλειονότητα των περιστατικών (110 απο τα 170) καταγράφονται στο Ηνωμένο Βασίλειο, εκεί όπου επικράτησε ο εμβολιασμός με το Astra Zeneca που σαν όχημα μεταφοράς ειχε (σωστα μαντέψατε) τον αδενοϊό. Η θεωρία είναι θελκτική, με την διαφορά ότι το όχημα μεταφοράς καταστρέφεται μετά την μεταφορά. Η τεχνολογία αυτή (σε αντίθεση με το mRNA) είναι δοκιμασμένη εδώ και πολλές δεκαετίες στα παιδικά εμβόλια και προβλήματα δεν είχαμε ποτέ. Ακόμη, η συντριπτική πλειοψηφία των παιδιών που νοσήσαν στο Ηνωμένο Βασίλειο από αυτή την νέα ηπατίτιδα ήταν κατά κανόνα ανεμβολίαστα. Η θεωρία δεν βγαίνει.
Το κακό της υπόθεσης :
Σε ορισμένα παιδιά, με χαρακτηριστικά που ακόμη δεν μπορούμε να ταυτοποιήσουμε, η ηπατίτιδα αυτή δίνει εικόνες βαριάς ηπατικής ανεπάρκειας με δυσανάλογα ποσοστά ανάγκης μεταμόσχευσης ήπατος, από 5 έως 10%. Και πολύ υψηλό ποσοστό και πολύ άσχημο.
Ρωτούν οι γονείς εάν «έχουμε κάνει εμβόλιο ηπατίτιδας». Η απάντηση είναι ότι τα παιδιά μας έχουν εμβολιαστεί για την ηπατίτιδα Α και την ηπατίτιδα Β. Για αδενοϊό δεν υπάρχει εμβόλιο και όπως μας έχει δείξει η ιστορία πίσω από ένα εμβόλιο αδενοϊού που είχε χρησιμοποιηθεί στις αμερικάνικες ένοπλες δυνάμεις, είναι εξαιρετικά δύσκολο να παρασκευαστεί.
Η σύγχυση:
Εάν βλέπουμε κάτι μετά το Πάσχα, είναι συνήθως γαστρεντερίτιδες. Αυτές δυστυχώς μοιράζονται πολλά στοιχεία κοινής συμπτωματολογίας με την ηπατίτιδα. Διάρροιες, εξάντληση, και κοιλιακό άλγος. Οι γονείς να μην πανικοβάλλονται. Η λέξη κλειδί είναι «ΙΚΤΕΡΟΣ». Η διάρροια είναι συχνή, αλλά ο ίκτερος σπανιότατος, ιδίως σε ηλικίες πέραν της νεογνικής. Είναι ακόμη ένα σύμπτωμα ο ίκτερος, το οποίο δύσκολα θα διαλάθει της προσοχής. Είναι βέβαιο, εάν το παιδί σου ξυπνήσει με μπρονζέ δέρμα και τα μάτια του αντί για άσπρα είναι κίτρινα σαν λεμόνι, και θα το προσέξεις και θα μιλήσεις με τον γιατρό σου και θα κάνετε εξετάσεις αίματος. Τα αποχρωματισμένα κόπρανα είναι και αυτά ένα σημείο, αλλά όταν λένε οι γονείς «άσπρα κακά» συνήθως εννοούν κάτι διαφορετικό από αυτό που εννοεί ο γιατρός.
Τι μπορούμε να κάνουμε ;
Όχι πολλά. Και εμείς γονείς είμαστε, όπως εσείς. Τηρούμε μια στάση αναμονής, φροντίζουμε την υγιεινή των παιδιών μας, τα χέρια τους, τις συνήθειες τους. Φροντίζουμε το ανοσοποιητικό τους, δεν στέλνουμε τα παιδιά μας άρρωστα στο σχολείο, «να σέρνονται», ευάλωτα στον κάθε ιό. Προστατεύουμε το δικό μας παιδί, προστατεύουμε και του αλλουνού. Και όχι στον πανικό, σε αυτόν που μπορεί να στερήσει από εμάς την αντικειμενική παρατήρηση και στον γιατρό μας την ικανότητα να χρησιμοποιήσει τις γνώσεις του προς όφελος του παιδιού μας.
Η ζωή, το βλέπετε, όσο πάει γίνεται όλο και πιο πολύπλοκη. Αν ήταν εύκολη, θα κράταγε αιώνες”.
