Εργαλεία για την επιβολή νέων φόρων σε βάρος των πολιτών προσφέρει στους δήμου ο νέος Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης ο οποίος κατατέθηκε στη Βουλή και θα συζητηθεί την ερχόμενη εβδομάδα από την αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή.
Ο δημοτικός σύμβουλος με τη Λαϊκή Συσπείρωση, Κώστας Γαργάλας μιλώντας στο Ράδιο ΕΝΑ και τον Δημήτρη Καρεκλίδη εξήγησε για το τι ισχύει, βάσει του σχεδίου νόμου για τον νέο φόρο που φέρει το όνομα Τέλος Τοπικής Ανάπτυξης. Ο συγκεκριμένος φόρος προβλέπεται να αντικαταστήσει και να ενοποιήσει το ΤΑΠ και τον φόρο ηλεκτροδοτούμενων ακινήτων. Όμως καθορίζει και το νούμερο το οποίο ως ποσοστό θα παίρνει ο δήμος επί αυτών των ακινήτων.
Για παράδειγμα το ποσοστό ήταν 0,30% και τώρα εισάγονται παρά πολλοί νέοι όροι όπως ο δυνητικός φόρος και η δυνητική αύξηση. Αυτή μπορεί να είναι από 0,30 έως και 0,70 κατά την κρίση του δήμου και εάν μια δημοτική αρχή θελήσει να πάει από το 0,30 στο 0,70 χωρίς καμία επίπτωση τουλάχιστον θεσμικά, φαίνεται πως ο φόρος δυνητικά αυξάνει προς τα πάνω.
Σύμφωνα με τον κ. Γαργάλα το Τέλος Τοπικής Ανάπτυξης έρχεται να κουμπώσει στον Καλλικράτη ο οποίος από τότε που ξεκίνησε εφαρμογή του ουσιαστικά άνοιξε την πόρτα σε μια σειρά από κινήσεις όπως οι ιδιωτικοποιήσεις όπως ο εκσυγχρονισμός του κράτους και υπηρεσιών και ουσιαστικά αυτός ο κώδικας έρχεται να αποχαρακτηρίσει την τοπική αυτοδιοίκηση και να την κάνει τοπική διοίκηση. Αυτό σημαίνει ότι χάνεται ο χαρακτήρας της αυτοδιοίκησης, με τον δήμο πλέον να γίνεται το μακρύ χέρι του κράτους στο επίπεδο πρόσθεσης επιπλέον τελών και βαρών προς τον πολίτη. Λειτουργεί δηλαδή ως ένα μικρό κράτος εντός του κράτους. «Μάλιστα σε πάρα πολλές περιπτώσεις σύμφωνα με τον νόμο και για παράδειγμα το άρθρο 186 και το άρθρο 259 του νέου κώδικα, που δίνει τη δυνατότητα στους Δήμους να πριμοδοτούν και κρατικές υπηρεσίες όπως για παράδειγμα την αστυνομία. Δηλαδή πλέον αυτών που δίνει το κράτος δίνει και τη δυνατότητα στον κάθε δήμο να ορίσει ένα ποσό το οποίο θα δίνεται ως επιχορήγηση, αντικατάσταση τμήματος της κρατικής επιχορήγησης. Μέσα από αυτή τη λογική αναδύεται αυτό που εμείς φωνάζουμε και λέμε συνέχεια ότι πλέον δεν υπάρχει τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά τοπική αυτονομία και ο όρος αυτονομία είναι ένα άλλο τρικ το οποίο υπάρχει και είναι η ενσωμάτωση και η κύρωση του ευρωπαϊκού χάρτη όπου πια ονομάζεται ως τοπική αυτονομία και όχι τοπική αυτοδιοίκηση. Εδώ βέβαια δεν πρόκειται για μια αυτονομία η οποία έχει να κάνει με έργα, πρωτοβουλίες και κινήσεις του Δήμου ή της εκάστοτε δημοτικής αρχής προς όφελος του λαού. Έχει να κάνει ουσιαστικά με την οικονομική υπόσταση των υπηρεσιών του Δήμου συνολικά. Υπάρχει ουσιαστικά μια διαστρέβλωση της αυτόνομης αυτοδιοικητικής και θεσμικά πλέον ύπαρξης του δήμου. Τα έσοδα των δήμων προέρχονται κατά 40% από τους Κρατικούς Αυτοτελείς Πόρους και το 60% είναι από τα ανταποδοτικά. Έπρεπε σύμφωνα με τον νόμο να δοθούν σε όλους τους δήμους 8,5 δισεκατομμύρια ετησίως για να μπορέσουν να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες. Ωστόσο, οι δήμοι αντί για 8,5 δισεκατομμύρια λαμβάνουν μόλις 2,6 δισεκατομμύρια και έτσι ούτε καν τη μισθοδοσία δεν μπορούν να καταβάλουν, αλλά από άλλα έσοδα των δήμων. Θα έπρεπε να πληρώνονται από το κράτος. Οι δήμοι δεν καλύπτουν τις ανάγκες τους από τους Κεντρικούς Αυτοτελείς Πόρους με υποστελεχωμένο δυναμικό».
Σύμφωνα με τον ίδιο ο Δήμος Βόλου, δεν διαθέτει κανέναν ξυλουργό και ανατίθεται σαν εργολαβία και αν αυτό τεθεί σε μεγαλύτερη κλίμακα στους τομείς της Καθαριότητας, του Πρασίνου, υπάρχει καθαρό άνοιγμα της πόρτας στα ιδιωτικά συμφέροντα.
Πρόβλημα προσωπικού σε υπηρεσίες
Όπως είπε ο κ. Γαργάλας το κενό της μονιμότητας έρχεται να καλυφθεί με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, για 2 μήνες, 3 μήνες, 5 μήνες, 8 μήνες ή οτιδήποτε άλλο και τώρα εσχάτως για 10 μήνες σε κάποιες υπηρεσίες και μάλιστα με ελαστικές σχέσεις της εργασίας. «Δηλαδή οι καθαρίστριες θα δουλέψουν μία ή δύο ή τρεις ώρες και οι άνθρωποι του Πρασίνου τετράωρο ή ημιαπασχόληση. Δηλαδή εδώ μιλάμε τώρα πια για τον ευτελισμό της εργασίας που είναι θεμελιώδης αρχή και αξία για κάθε άνθρωπο, το να έχει μία δουλειά με όρους ανθρώπινους και με ανταλλάγματα τα οποία μπορούν να καλύψουν τις βασικές του ανάγκες» δήλωσε ο δημοτικός σύμβουλος.
Υποστήριξε ότι ο νέος νόμος δίνει τη δυνατότητα επιβολής δυνητικών τελών, όπως για παράδειγμα το πολιτιστικό τέλος. Για παράδειγμα αν θέλει ο Δήμος να κάνει μία ανάπλαση μία αναπαλαίωση ενός κτηρίου που θεωρείται παραδοσιακό και κρίνει ότι δεν έχει τα απαραίτητα χρήματα, μπορεί να επιβάλλει ένα τέλος. Επίσης εισάγεται το τέλος απαλλοτρίωσης, που προβλέπει ότι σε μια γειτονιά ο δήμος θα θελήσει να απαλλοτριώσει κάτι για να δημιουργήσει έναν χώρο πρασίνου ή έναν κοινόχρηστο χώρο θα υπάρχει η δυνατότητα να επιβάλει ένα ανάλογο τέλος, σε περίπτωση που δεν διαθέτει τα απαραίτητα κονδύλια. «Δηλαδή μιλάμε για απίστευτα πράγματα για μια καθαρή φοροληστεία» κατέληξε ο κ. Γαργάλας.
Απόδοση ραδιοφωνικής συνέντευξης: Γιώργος Στεργίου
