Τη Δευτέρα 6 Οκτωβρίου οι μαθητές/τριες του 2ου Πρότυπου Γυμνασίου Βόλου παρακολούθησαν μία σπουδαία παράσταση με τον ταλαντούχο ηθοποιό Θοδωρή Προκοπίου να ενσαρκώνει τον «Θεόφιλο» στον αντίστοιχο μονόλογο του Θανάση Σκρουμπέλου σε σκηνοθεσία του Νίκου Βερλέκη.
Η παράσταση ανέδειξε με μοναδικό τρόπο τη ζωή και το έργο του διάσημου λαϊκού ζωγράφου, μέσα από έναν προσωπικό και συγκινητικό αφηγηματικό λόγο. Οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν τις δυσκολίες που αντιμετώπισε ο Θεόφιλος, τις πηγές έμπνευσής του και την αφοσίωσή του στη ζωγραφική, ενώ παράλληλα μεταφέρθηκαν στην εποχή και την κοινωνία που τον διαμόρφωσαν. Μέσα από την ματιά ενός γνήσιου και αυθεντικού ανθρώπου που τον συνάρπαζε η ανδρεία, η γενναιότητα, η αξιοπρέπεια, η ελευθερία και ο αντικομφορμισμός πέρασε μπροστά από τα μάτια των έφηβων θεατών η ιστορία της Ελλάδας. «Ζωγραφιές» από την Επανάσταση και τους ήρωές της που εκείνος θαύμαζε, τα ιστορικά γεγονότα που ο ίδιος έζησε, την ταπεινωτική ήττα στον πόλεμο του 1897 από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, την καταστροφή της Σμύρνης, τον ρόλο των Μεγάλων Δυνάμεων και τις ελληνικές κυβερνήσεις που τον απογοήτευσαν.
«Εγώ δεν γνωρίζω την ιστορία, όπως διδάσκεται από τα βιβλία αλλά τη γνωρίζω όπως μου την έχει πει ο τόπος και τα τραγούδια του. Η ιστορία είναι ο αέρας που αναπνέεις, έτσι τη καταλαβαίνω εγώ» έλεγε ο Θεόφιλος Χατζημιχαήλ (1868-1871).
Η σκηνική παρουσία του ηθοποιού ήταν καθηλωτική. Με εκφραστικότητα και ζωντάνια, κατάφερε να ενσαρκώσει τον χαρακτήρα του καλλιτέχνη, αναδεικνύοντας τα συναισθήματα και τον εσωτερικό κόσμο του. Η έντονη παρουσίαση του πάθους και της αγάπης του λαϊκού δημιουργού για την τέχνη βοήθησε τους μαθητές να κατανοήσουν τη σημασία της δημιουργικότητας και να εκτιμήσουν την αξία του προσωπικού μόχθου και της αφοσίωσης σε ένα όραμα. Η παράσταση αυτή δεν ήταν απλώς μια καλλιτεχνική εκδήλωση. Μας απέδειξε ότι η τέχνη έχει τη δύναμη να ενώσει, να συγκινήσει και να διδάξει αφήνοντας βαθιά ίχνη στην καρδιά και στη σκέψη των μαθητών. Τους έδωσε έμπνευση ενισχύοντας ταυτόχρονα την πολιτιστική ζωή του σχολείου μας και ανοίγοντας δρόμους για μελλοντικές δημιουργικές εκδηλώσεις.
Στο τέλος καθεμιάς εκ των δύο θεατρικών παραστάσεων που έλαβαν χώρα, προκειμένου όλοι οι μαθητές που επιθυμούσαν να απολαύσουν εξίσου το θεατρικό μονόλογο, τόσο ο ηθοποιός όσο και ο σκηνοθέτης συνομίλησαν με το μαθητικό κοινό και παρότρυναν τα παιδιά να μοιραστούν τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τις εντυπώσεις τους με τους ίδιους, αλλά και τους/τις συμμαθητές/τριές τους.
