Θερμή είναι ανταπόκριση από το κοινό και στον Βόλο, για την μουσικοθεατρική παράσταση «Η ευτυχία της Αργιθέας | Φτύχω η Αργιθεάτισσα» που είναι αφιερωμένη στην Αργιθεάτισσα Μάνα, και η οποία διοργανώνεται από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Αργιθεάτικων Συλλόγων (ΠΟΑΣ) σε συνεργασία με τον Δήμο Αργιθέας.
Η «Φτύχω η Αργιθεάτισσα» αφηγείται τη ζωή μιας γυναίκας που γεννήθηκε σε έναν κόσμο όπου το κορίτσι ήταν βάρος και ο άντρας προσδοκία. Μέσα από μια σκηνική αφήγηση που συνδυάζει λόγο, μουσική και συλλογική δράση, παρακολουθούμε τη διαδρομή της Φτύχως — από το γλέντι της γέννησής της που παγώνει, μέχρι τη στιγμή που, ως μάνα πια, επιλέγει να σπάσει τον κύκλο για την επόμενη γενιά.
Η παράδοση, τα ήθη και τα έθιμα της Αργιθέας μεταλαμπαδεύτηκαν από γενιά σε γενιά κυρίως λόγω αυτών των γυναικών. Γυναίκες-μανάδες που στερήθηκαν τα πάντα στη ζωή τους, δεν απέκτησαν μόρφωση, δεν είχαν τη ζωή που θα ήθελαν οι περισσότερες εξ αυτών να έχουν, γεννήθηκαν για να «υπηρετούν», όμως μετέφεραν με ένα ασύλληπτο τρόπο όλη την ιστορία του τόπου αυτού από γενιά σε γενιά και επιδίωξαν τα παιδιά τους να έχουν καλύτερες «τύχες» από αυτές.
Στη ΜΑΓΝΗΣΙΑ μιλούν σήμερα, τρεις αγαπημένοι ηθοποιοί, Γιώργος Γάλλος, Μαρκέλλα Γιαννάτου και Μάκης Παπαδημητρίου που πρωταγωνιστούν μαζί με άλλους στην παράσταση, αποκαλύπτοντας και τα δικά τους συναισθήματα…
Συνεντεύξεις στον Ηλία Κουτσερή
Ως Αργιθεάτες, ενώσατε την ευαισθησία και την έμπνευσή σας, σε μια παράσταση, που η προαναγγελία και μόνο, της παρουσίασής της στη Θεσσαλία, έχει δεχθεί ήδη, τα θετικά σχόλια όλων. Η υποδοχή και του Βόλου, όπως ήδη διαφαίνεται, μεγάλη… Τι ήταν αυτό που κέντρισε σε εσάς καταρχήν το ενδιαφέρον και πόσο ρόλο έπαιξαν ίσως και οι πραγματικές ιστορίες που πιθανόν έφτασαν στα αυτιά σας, από δικούς σας προγόνους;
Μάκης: Μας κέντρισαν εικόνες που μοιάζουν απλές αλλά κουβαλάνε βάρος. Για παράδειγμα, η μικρή Ευτυχία που φτιάχνει την κούκλα και την χάνει μέσα στον φόβο. Αυτό δεν είναι απλώς ένα παιδικό παιχνίδι• είναι ήδη μια πρώτη απώλεια. Τέτοιες λεπτομέρειες τις έχουμε ακούσει από δικούς μας ανθρώπους.
Γιώργος: Κι εγώ έχω στα αυτιά μου ιστορίες ειπωμένες από συγγενικά πρόσωπα. Μεγάλο όμως ενδιαφέρον έχουν και οι μαρτυρίες που συλλέξαμε, μέσω συνεντεύξεων, από γυναίκες και άντρες της περιοχής της Αργιθέας. Σ’ αυτές τις μαρτυρίες είναι εντυπωσιακό το γεγονός της έλλειψης της δραματικής αφήγησης. Παρουσιάζεται η εικόνα της γυναίκας που οφείλει να δουλεύει ασταμάτητα, πριν και μετά τον γάμο, χωρίς να το ονομάζει ποτέ ως κάτι βαρύ και χωρίς να συνοδεύεται από θυμό. Αυτό δείχνει πόσο βαθιά έχει ριζωθεί μέσα της το αυτονόητο εκείνης της “σκλαβιάς”.
Μαρκέλλα: Και προσωπικές μνήμες μάς έδωσαν κατεύθυνση. Όταν ακούς ξανά και ξανά παρόμοιες ιστορίες — γάμοι χωρίς επιλογή, ζωή που αποφασίζεται από άλλους — καταλαβαίνεις ότι δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά.
Μαζί με τους υπόλοιπους συνοδοιπόρους σας, στη δημιουργία και τη σκηνή, πως θελήσατε ως παράσταση και ως τελικό συμπέρασμα-αποτέλεσμα, να φθάσει στους θεατές;
Γιώργος: Θέλαμε ο θεατής να νιώσει ότι βρίσκεται κι αυτός μέσα στον κύκλο. Ότι συμμετέχει κι εκείνος στον ίδιο χορό, στο ίδιο γλέντι που “παγώνει” όταν ο πατέρας μαθαίνει ότι τελικά το παιδί που μόλις γεννήθηκε, είναι κορίτσι. Αυτό επιθυμούμε γενικότερα για την παράσταση μας. Το κοινό να μοιραστεί μας αυτό το ταξίδι, με όχημα τις δικές του αισθήσεις. Αισθήσεις που προκύπτουν και από τις δικές του μνήμες.
Μάκης: Δουλέψαμε με εικόνες που λειτουργούν από μόνες τους. Το αλώνι, ο χορός, η βίαιη διακοπή από τον πατέρα, η «αγοραπωλησία». Δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά για να καταλάβεις τι συμβαίνει.
Μαρκέλλα: Σκηνές όπως το μάθημα στο βουνό ή η στιγμή που γράφει για πρώτη φορά το όνομά της δεν εξηγούνται — βιώνονται.
Ένα εγχείρημα όπως αντιλαμβάνομαι, που τοποθετεί ξανά τη γυναίκα στο επίκεντρο της Ιστορίας ως «μάνα-σύμβολο». Τι συναισθήματα αλλά και τι μηνύματα «γεννάει» μια τέτοια παράσταση και πως μπορεί να ευαισθητοποιήσει και την σύγχρονη γενιά;
Μαρκέλλα: Είναι ερώτηση που δυσκολεύομαι να απαντήσω. Όποιο συναίσθημα και να γεννηθεί θα είναι όμορφο να συμβεί. Υπάρχουν στιγμές που αυτό που συμβαίνει είναι τόσο σκληρό που δε μπορείς παρά να το δεις με τρυφερότητα. Η σκηνή στο αλώνι, η σκηνή με το παιδί για παράδειγμα. Δεν υπάρχει χρόνος για διαχωρισμούς. Η φροντίδα και η εξάντληση συμβαίνουν ταυτόχρονα.
Μάκης: Και αργότερα, όταν στέλνει την κόρη της στο σχολείο και της λέει να μη ζήσει τα ίδια, εκεί φαίνεται μια αλλαγή. Μικρή, αλλά ουσιαστική.
Γιώργος: Αυτές οι στιγμές δημιουργούν μια πιο πλήρη εικόνα για την πορεία της γυναίκας μέσα στην ιστορία. Δεν είναι όμως μια ιστορική αναπαράσταση. Είναι μια “εμπειρία” που εξελίσσεται στο “εδώ και τώρα” με τον θεατή μας ως συνοδοιπόρο.
Είναι αλήθεια όμως, ότι διαχρονικά ο ρόλος της γυναίκας είναι πολυσήμαντος και πολυδιάστατος… Εξακολουθεί θεωρείτε την ίδια ώρα, έχοντας σαφέστατα ξεπεράσει τις δυσκολίες εκείνης της εποχής, να αντιμετωπίζει παρόμοια κοινωνικά ζητήματα;
Μάκης: Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά, αλλά κάποιες πιέσεις υπάρχουν ακόμα. Δεν είναι τόσο φανερές όσο τότε.
Μαρκέλλα: Ίσως τώρα να υπάρχει μεγαλύτερη δυνατότητα επιλογής. Παρ’ όλα αυτά, οι ρόλοι και οι προσδοκίες δεν έχουν εξαφανιστεί.
Γιώργος: Η σκηνή όπου η Ευτυχία μαθαίνει να γράφει το όνομά της είναι πολύ χαρακτηριστική. Αυτή η ανάγκη να ορίσει τον εαυτό της υπάρχει και σήμερα. Με άλλους τρόπους, αλλά υπάρχει.
Info
Συνδημιουργία – Ερμηνεία: Γιώργος Γάλλος, Μαρκέλλα Γιαννάτου, Μάκης Παπαδημητρίου, Σεσίλ Μικρούτσικου, Σταυρούλα Σιάμου. Μουσικοί επί σκηνής: Μάνος Αχαλινωτόπουλος, Φώτης Σιώτας. Διοργάνωση/Παραγωγή: Πανελλήνια Ομοσπονδία Αργιθεατικών Συλλόγων (Π.Ο.Α.Σ.) Διεύθυνση/ εκτέλεση παραγωγής : ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΙΚΕ Ώρα έναρξης: 21:15 .Τιμές εισιτηρίων: 20 € | 18 € | 15 €. Ηλεκτρονική Προπώληση: more.com
