Πολύμορφες δράσεις πραγματοποίησε ο Δημοκρατικός Σύλλογος Γυναικών Μαγνησίας, μέλος της ΟΓΕ, τιμώντας την 8η Μάρτη Παγκόσμια Ημέρα της Εργαζόμενης Γυναίκας. Όλη την εβδομάδα βρέθηκε σε χώρους δουλειάς, στο Πανεπιστήμιο κάνοντας ολιγόλεπτες παρεμβάσεις σε τμήματα, καθώς και σε κεντρικό σημείο της αγοράς της πόλης μοιράζοντας την ανακοίνωσή του.
Παράλληλα, όπως σημειώνει σε ανακοίνωση που εξέδωσε, πραγματοποίησε παρέμβαση στην Επιθεώρηση Εργασίας όπου τα μέλη του συνάντησαν την προϊσταμένη και κατέθεσαν υπόμνημα για τα ζητήματα ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, ενώ έθεσαν και το ζήτημα των αδειών για τις φοιτήτριες που εργάζονται.
Αυτό που επιβεβαιώθηκε, σύμφωνα με την ανακοίνωση, ήταν πως υπάρχει σοβαρό πρόβλημα υποστελέχωσης καθώς αυτό που μεταφέρθηκε στα μέλη του Συλλόγου ήταν πως αν και προσπαθούν να κάνουν ελέγχους είναι τόσο πολλές οι επιχειρήσεις και τόσοι λίγοι οι υπάλληλοι που δεν επαρκούν. Επίσης ενημερώθηκαν ότι γίνονται πολλές καταγγελίες για έλλειψη μέτρων προστασίας και η προϊσταμένη γνωστοποίησε πως οι εργοδότες είναι υπεύθυνοι για τα μέτρα ασφάλειας που θα πρέπει να πάρουν στους χώρους δουλειάς.
Ωστόσο εκείνο που διαπίστωσε ο Σύλλογος και αναφέρει στην ανακοίνωσή του είναι πως «η εργοδοσία ξεσαλώνει ανενόχλητη, απολαμβάνοντας ουσιαστικά ασυλία από το κράτος καθώς αυτό που αναφέρθηκε ήταν πως υπάρχουν κυρώσεις και πρόστιμα όταν δεν τηρούνται τα μέτρα προστασίας, ωστόσο πολλοί εργοδότες προτιμούν να πληρώνουν πρόστιμα παρά να πάρουν μέτρα γιατί τους κοστίζουν».
Εκδήλωση με φοιτητικούς συλλόγους και προβολή ντοκιμαντέρ
Ανήμερα της 8ης Μάρτη πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση μαζί με φοιτητικούς συλλόγους και την ΠΕΑΕΑ με ομιλίες και προβολή ντοκιμαντέρ.
Η εκδήλωση, όπως επισημαίνει ο Δημοκρατικός Σύλλογος Γυναικών Μαγνησίας, άνοιξε με την ομιλία του Βογιατζή Θανάση δημοσιογράφου και προέδρου του Παραρτήματος Βόλου της ΠΕΑΕΑ -ΔΣΕ ο οποίος αναφέρθηκε στην ΕΑΜική Αντίσταση που έγινε σταθμός για τη μαζική οργανωμένη δράση των γυναικών καθώς και για την σπουδαία συμβολή τους στον αγώνα.
Τόνισε το μεγαλείο των γυναικών της Αντίστασης και του ΔΣΕ, των εξόριστων, το πως μπόρεσαν να ξεπεράσουν τις μεγάλες δυσκολίες και να αποδείξουν ότι μπορούν να γίνουν ισότιμες με τους άντρες. Έδωσε συγκεκριμένα παραδείγματα γυναικών της Μαγνησίας που όρθωσαν το ανάστημά τους, που στήθηκαν μπροστά από το εκτελεστικό απόσπασμα στην τοποθεσία «Καζανάκι» της Νέας Ιωνίας (το 30% ήταν γυναίκες δείχνοντας την μεγάλη μαζικότητα των γυναικών στον αγώνα). Επίσης έκανε αναφορά στις απεργίες των εργατριών υφαντουργίας στον Βόλο κατά τις δεκαετίες του 1910 και 1920 καθώς αποτέλεσαν κομβικές στιγμές στην ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος. Οι απεργίες αυτές συχνά αντιμετωπίζονταν με καταστολή, αλλά άφησαν παρακαταθήκη για το γυναικείο εργατικό κίνημα.
Στην συνέχεια η Μυρτώ Τσιαπλέ, πρόεδρος του Δημοκρατικού Συλλόγου Γυναικών Ν. Μαγνησίας, αναφέρθηκε στους μεγάλους γυναικείους αγώνες των προηγούμενων αιώνων. Τους αγώνες των γυναικών που διεκδικούσαν ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και ζωής για τις ίδιες και τα παιδιά τους, και ίσους μισθούς με τους άνδρες συναδέλφους τους. Επίσης τόνισε πως εκείνοι οι πρώτοι αγώνες αποδείχθηκαν σοβαρή παρακαταθήκη για την ισχυροποίηση των εργατικών σωματείων, που βοήθησαν ουσιαστικά στο σπάσιμο του φόβου, φέρνοντας μαζί και τα πρώτα αποτελέσματα!
Η ίδια επεσήμανε χαρακτηριστικά πως «Σήμερα, τον 21ο αιώνα, η ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, η Τεχνητή Νοημοσύνη, μπορούν να εξασφαλίσουν σε όλες τις γυναίκες σταθερή εργασία με μείωση του χρόνου εργασίας και πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, προστασία της μητρότητας και του γυναικείου οργανισμού με δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας για τις ίδιες και τις οικογένειές τους, και ελεύθερο χρόνο που θα τον αξιοποιούν για τις κλίσεις και τα ενδιαφέροντά τους, αλλά και για την κοινωνική δράση. Σήμερα, τον 21ο αιώνα, η γυναικεία ανισοτιμία ζει και βασιλεύει, παίρνοντας νέες, σύγχρονες μορφές.
Η φετινή επέτειος της 8ης Μάρτη σημαδεύεται από τη ραγδαία κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου μετά και από τη βρώμικη επίθεση ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν. Καλούμε τις γυναίκες, με τη στάση και τη δράση μας, να πολεμήσουμε τη στρατιωτικοποίηση της ΕΕ, την «κουλτούρα πολέμου», μέρος της οποίας είναι και τα καλέσματα για «στράτευσή» των νέων γυναικών, στο όνομα της «ισοτιμίας» και της «συμπερίληψης».
Καλούμε να δυναμώσουμε την αλληλεγγύη προς τις γυναίκες και τους λαούς που άμεσα βιώνουν τη φρίκη του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Καλούμε τις γυναίκες να σκεφτούν πιο βαθιά, ταξικά, για τα συμφέροντα που τις οδηγούν στην ανασφάλεια και αβεβαιότητα, σ’ έναν κόσμο που φλέγεται από τις καπιταλιστικές αντιθέσεις και τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Καλούμε τις γυναίκες με τη συμμετοχή τους στα εργατικά σωματεία, στους αγροτικούς συλλόγους, στα σωματεία των αυτοαπασχολουμένων, στο ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα, στους φοιτητικούς συλλόγους να δυναμώσουν την πάλη για την απεμπλοκή της χώρας από τους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς!
Σε αυτό τον δρόμο μπορεί η γυναίκα της βιοπάλης να στρατευτεί, παίρνοντας ανάσες αντοχής και δύναμης μεταμορφώνοντας τον όποιο ατομικό φόβο σε θάρρος και αγωνιστική ανάταση .Ας γίνουμε αυτό που οφείλουμε να γίνουμε! Μαχήτριες της ζωής πρωταγωνίστριες στους ταξικούς αγώνες».
Οι ομιλίες έκλεισαν με την Μαρία Ρουχά, πρόεδρο του φοιτητικού συλλόγου του Τμήματος Γλωσσικών και Διαπολιτισμικών Σπουδών του ΠΘ η όποια είπε χαρακτηριστικά ότι «Η φετινή 8η Μάρτη βρίσκει τις νέες γυναίκες, τις φοιτήτριες και τις ερευνήτριες μπροστά σε μια νέα, ωμή πραγματικότητα. Σήμερα, η “ισότητα” και η “συμπερίληψη” που ευαγγελίζονται η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, δεν αφορούν την απελευθέρωσή μας, αλλά τη στράτευσή μας στα πιο σκοτεινά σχέδια του συστήματος, στα σχέδια τους για την πολεμική προετοιμασία Δεν διαλέξαμε τις επιστήμες μας για να γίνουμε “εμπειρογνώμονες” του θανάτου. Διαλέξαμε την επιστήμη για να προσφέρουμε στην κοινωνία, να γιατρέψουμε, να χτίσουμε, να κατανοήσουμε τον κόσμο και να τον κάνουμε καλύτερο. Την ίδια ώρα που το Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας (EDF) κατευθύνει δισεκατομμύρια σε ερευνητικές κοινοπραξίες όπου συμμετέχουν τα πανεπιστήμιά μας, ” για την πολεμική καινοτομία, δεν δίνουν ούτε ευρώ για τη φοιτητική μέριμνα, τη στέγαση ή την ουσιαστική στήριξη των νέων γυναικών στις σπουδές τους. Δεν είναι τυχαίο ότι την ίδια ώρα που το ΝΑΤΟ καλεί τις φοιτήτριες να γίνουν “αρχιτέκτονες” του πολέμου, στα αμφιθέατρα και στις σχολές μας πλημμυρίζουμε από θεωρίες που παρουσιάζουν την ανισοτιμία ως μια αυστηρά “ατομική υπόθεση”, ως ένα ζήτημα “γούστου” ή “ελεύθερης επιλογής” πάνω στο φύλο και στο σώμα. Μας λένε ότι “ελευθερία” είναι να μπορείς να αυτοπροσδιορίζεσαι όπως θες, αποκόβοντας όμως τη γυναίκα από την κοινωνική της ύπαρξη, από την τάξη της, από την ίδια την αντικειμενική πραγματικότητα. Αυτές οι ανορθολογικές θεωρίες περί “ρευστότητας” και οι μεταμοντέρνοι “δικαιωματισμοί” δεν είναι αθώες αναζητήσεις. Είναι το ιδεολογικό “περιτύλιγμα” που θέλει να μας πείσει ότι η ρίζα του κακού δεν βρίσκεται στη σάπια κοινωνία, αλλά στις προσωπικές μας αντιλήψεις ή στις σχέσεις μας με το άλλο φύλο. Καλούμε κάθε νέα φοιτήτρια να μη δεχτεί να γίνει συμμέτοχη στα νέα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα. Η πραγματική πρόκληση (challenge) δεν είναι αυτή του ΝΑΤΟ. Είναι η πάλη για την απεμπλοκή της χώρας από τον πόλεμο».
Η εκδήλωση έκλεισε με την προβολή του ντοκιμαντέρ. «ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΑΧΗΤΡΙΕΣ» του Λ. Βαρδαρού.
