Η κακοκαιρία Daniel ήταν πρωτοφανής για τον Βόλο και τη Μαγνησία ευρύτερα, όσον αφορά στην διάρκεια της βροχόπτωσης, τις ζημιές και το γεγονός ότι έχει αφήσει πίσω της τρεις νεκρούς.
Ωστόσο, δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει, καθώς η μεγάλη πλημμύρα του 1955, μόλις μερικούς μήνες μετά από έναν καταστροφικό σεισμό που σχεδόν ισοπέδωσε την πόλη του Βόλου, ήρθε ο υγρός τάφος για 27 ανθρώπους, λόγω μιας μεγάλης πλημμύρας, τη στιγμή, που ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού διέμενε σε αντίσκηνα λόγω του σεισμού. Ήταν Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 1955, όταν ο Βόλος «χάθηκε» κάτω από τα νερά έντονης βροχόπτωσης από τα ξημερώματα μέχρι το μεσημέρι της ίδιας μέρας με τραγικό απολογισμό 27 νεκρών και 23 τραυματιών, ανυπολόγιστες ζημιές, λίγο μετά το χτύπημα του εγκέλαδου.
Από τα 12.000 σπίτια που στάθηκαν όρθια από τον μεγάλο σεισμό του Απριλίου 1955, 1257 παρασύρθηκαν στην θάλασσα ή πλημμύρισαν, ενώ η κυκλοφορία στους 18 δρόμους της πόλης, που είχαν μετατραπεί σε χείμαρρους, διακόπηκε…
Όπως και τότε, σήμερα 68 χρόνια μετά, η ιστορία επαναλαμβάνεται, ευτυχώς με λιγότερα θύματα.
Η πόλη του Βόλου μετατράπηκε για ακόμη μια φορά σε απέραντη λίμνη τον Οκτώβριο του 2006, όταν και ο νομός Μαγνησίας κηρύχτηκε ξανά σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ενώ τεράστιες ζημιές υπέστησαν τόσο ο Βόλος όσο και η μικρή παραλιακή πόλη της Αγριάς και το Χόρτο.
Επρόκειτο για την μεγαλύτερη νεροποντή των τελευταίων 12 ετών, που πλημμύρισε σπίτια, καταστήματα, ενώ η πόλη παρέμεινε αποκλεισμένη για μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς ήταν αδύνατο να μετακινηθούν τα τρένα ή τα ΚΤΕΛ.
Δύσκολες ώρες πέρασαν οι κάτοικοι και στις 10 Δεκεμβρίου του 2009, όταν ο Βόλος πλημμύρισε ξανά λόγω της απουσίας αντιπλημμυρικών έργων σε «ευπαθείς» περιοχές. Τότε, τρεις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και περιουσίες καταστράφηκαν.
