Ένα συγκινητικό γράμμα από τον δίδυμο αδερφό του νεκρού αείμνηστου Μενελάου Φιλιππιτζή απευθυνόταν την περασμένη Κυριακή στο μνημόσυνο προς τους παρευρισκόμενους φίλους και συγγενείς του. Ήταν το γράμμα του Πάρη Φιλιππιτζή που εγκαταστάθηκε ως νεαρός γιατρός και διαμένει στον Καναδά. Το γράμμα αυτό απευθυνόταν με οδύνη και στον νεκρό δίδυμο αδερφό. Έγραφε:
« Αγαπητοί φίλοι και συγγενείς,
δεν ξέρετε πόσο θα ήθελα σήμερα να είμαι μαζί σας να εξυμνήσουμε τη ζωή του Μενέλαου. Σ ‘αυτή μου όμως την ηλικία με πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας τέτοιο ταξίδι δεν θα ‘ταν φρόνιμο. Μερικοί από σας ξέρατε τον Μενέλαο ίσως καλύτερα κι ‘από μένα. Αλλά κανείς δεν τον γνώρισε νωρίτερα από μένα. Δίδυμος μου!
Τον ήξερα πριν ακόμη γεννηθεί…
Ο Μενέλαος γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Βόλο. Εδώ στον Αη Νικόλα, νέος ακόμη συνάντησε μια ωραία κοπελίτσα. Αυτή ακόμη a teenager (μία έφηβη). Παράφορος έρωτας. Κι ‘όταν δεν μπορούσε να τη δει, της έγραφε σελίδες εκφράζοντας τα βαθιά του συναισθήματα γι’ αυτή. Δεν άργησε. Το πήρε το κορίτσι. Δημιούργησε καλή οικογένεια. Ωραία παιδιά κι ‘εγγόνια.
Θαυμάσιος τύπος ο Μενέλαος. Ευθύς, τίμιος, δραστήριος και γενναιόδωρος. Χωρίς ανώτερη εκπαίδευση, έξυπνος, εργατικός και καλός επιχειρηματίας απέκτησε ακίνητη περιουσία και σπούδασε τα παιδιά του.
Εγώ ήμουνα ο μικρότερος από πέντε αγόρια. Προσωπικά αισθάνομαι ευγνωμοσύνη σ’ όλα μου τ ‘αδέλφια, κι ‘ιδιαίτερα στον Μενέλαο, που με βοήθησαν να σπουδάσω. Για Ιατρική μετεκπαίδευση πήγα στην Αμερική και Καναδά. Όταν αποφάσισα να μείνω μόνιμα στον Καναδά, ο Μενέλαος έκανε τα πάντα να με πείσει να γυρίσω πίσω στην πατρίδα. Αυτό όμως δυστυχώς δεν το πέτυχε..
Για πολλά χρόνια με τη γυναίκα μου και τα δυο μου παιδιά ερχόμαστε στην Ελλάδα για διακοπές το καλοκαίρι. Ποιος ήταν στο αεροδρόμιο κάθε φορά να μας υποδεχθεί με χαμόγελο και ανοιχτάς αγκάλας; Ο Μενέλαος και η Κασσιανή. Αλησμόνητα θα μας μείνουν τα ταξίδια μας με τον Μενέλαο και την Κασσιανή στα άλλα μέρη της Ελλάδας και της Ευρώπης. Όταν πηγαίναμε οδικώς, οι αποστάσεις περνούσαν γρήγορα με τραγούδια απ’ τον Μπαρμπαγιάννη μέχρι τον Πάριο. Απόλαυση!
Ο Μενέλαος άφησε αυτόν τον κόσμο τον περασμένο μήνα. Γι’ αρκετό καιρό πριν, η κατάσταση του από άποψη υγείας ήταν δραματική. Έχασε τις αισθήσεις του και κατέληξε σε κώμα. Για μένα ο θάνατος του ήταν λυτρωμός. Ήταν λυτρωτικός για όλη την οικογένεια και ιδιαίτερα για τη δόλια την Κασσιανή που ακόμη και τώρα δεν μπορεί να το πιστέψει πως μπορεί να ζήσει χωρίς τον ανδρούλη της, την μεγάλη της αγάπη.
Ο χρόνος όμως θ ‘απαλύνει τα πάντα…
Μπορώ να ξεχάσω τον Μενέλαο; Αν κανείς Βολιώτης με ρωτούσε πως λέγομαι, μόλις άκουγε τ ‘όνομα μου, Φιλιππιτζης το πρόσωπο του έλαμπε. Ήξερε ή έναν απ’ τους φημισμένους ανιψιούς μου ή τον Μενέλαο. Αυτόν που του είχε πουλήσει το ψυγείο, το ποδήλατο ή το τρίκυκλο.
Ο Μενέλαος μας λείπει τρομερά. Αλλά όταν τον φέρουμε στη μνήμη, δεν μπορεί παρά να αισθανθούμε ευτυχείς που τον γνωρίσαμε αυτόν τον ευγενή και καλό άνθρωπο.
Πάντα θα σε θυμόμαστε Μενέλαε!
Ο αδελφός σου Πάρης, που σ ‘αγάπησε όσο κανείς! »
