Με αρκετή συγκίνηση και τιμές στους ήρωες του ΄40 πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 27 Οκτωβρίου ο εορτασμός της Εθνικής Επετείου στο Πρότυπο Γυμνάσιο Βόλου, λαμβάνοντας βιωματική μορφή. Ήταν ένας εορτασμός που συγκίνησε, ανέδειξε και δικαίωσε τον εκπαιδευτικό χαρακτήρα και την εξωστρέφεια του Πρότυπου Γυμνασίου Βόλου.
Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο πρόεδρος της σχολικής επιτροπής κ. Θέμης Τζούνης, ο πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και κηδεμόνων κ. Θάνος Γιώργος και μέλη του Δ.Σ. Η εκδήλωση με τίτλο «Έτσι πολεμήσαμε το ΄40-΄41» απαρτιζόταν από τρία μέρη. Βασικό ζητούμενο ήταν οι μαθητές/τριες να συμμετέχουν βιωματικά και να μεταφερθούν νοερά σε εκείνη τη μακρινή για αυτούς περίοδο. Μετά τον χαιρετισμό της Διευθύντριας Σοφίας Κανταράκη και την παράδοση της σημαίας στη σημαιοφόρο του σχολείου, η μουσειοπαιδαγωγός από το Λύκειο των Ελληνίδων Βόλου κ. Αποστολία Αρμπελιά, παρουσίασε σκίτσα και πίνακες του Αλ. Αλεξανδράκη, ως βιωματικές αποτυπώσεις του από τις μάχες.
Οι μαθητές/τριες συνομίλησαν με την κ. Αρμπελιά και ερμήνευσαν με τον δικό τους τρόπο τις σκηνές του πολέμου. Στο δεύτερο μέρος έγινε απονομή τιμητικής πλακέτας στον μέχρι πρότινος διευθυντή του Προτύπου Γυμνασίου και νυν διευθυντή του 8ου Γυμνασίου Βόλου Δρ Απόστολο Ζαχαρό για την προσφορά του στο σχολείο και στο εκπαιδευτικό έργο. Ο ίδιος τόνισε πως «υπηρέτησα ως διευθυντής έξι χρόνια στο 2ο Πρότυπο Γυμνάσιο και είμαι συγκινημένος που επέστρεψα στο γυμνάσιο ως γονιός αλλά και ως τέως διευθυντής του συγκεκριμένου γυμνασίου».
Στο τρίτο μέρος τιμήθηκε ο ήρωας ταγματάρχης από το Πουρί, Δημήτριος Κασλάς, στο πρόσωπο του εγγονού του ενώ ξετυλίχθηκε όλη η ιστορία του τοπικού μας ήρωα μέσα από τις περιγραφές του. Ο εγγονός Δημήτρης Κασλάς μιλώντας στους μαθητές είπε για τον παππού του πως: «Δυστυχώς, τον παππού μου δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω εν ζωή. Παρόλο που επέστρεψε αλώβητος από την πρώτη γραμμή του μετώπου, έφυγε νωρίς από τη ζωή, προδομένος από την καρδιά του. Σε αυτό ίσως συνετέλεσε η πικρία και απογοήτευσή του, που η προσφορά του προς την πατρίδα δεν αντιμετωπίστηκε όπως έπρεπε από το ελληνικό κράτος. Μεγάλος μέρος, όμως, από τα παιδικά μου χρόνια, το πέρασα στο σπίτι του, κρατώντας συντροφιά στη γιαγιά μου. Εκείνη πολλές φορές με συγκίνηση άνοιγε ένα παλιό ξύλινο μπαούλο και με φώναζε να μου δείξει όλα τα κειμήλια από την πολεμική δράση του παππού, τα οποία ευλαβικά φύλαγε όλα αυτά τα χρόνια. Μεταξύ άλλων, αυτά περιελάμβαναν διάφορα ξίφη, κιάλια, στρατιωτικές πυξίδες και χάρτες, χειρόγραφες σημειώσεις, διαταγές, καθώς και στρατιωτικό ρουχισμό. Η προσοχή μου πάντα επικεντρώνονταν σε ένα χακί ογκώδες χιτώνιο, διάτρητο στην κυριολεξία από τα βλήματα. Το κρατούσα στα χέρια μου αποσβολωμένος, ήταν αδιανόητο σε μένα πώς κατάφερε ο παππούς μου να επιζήσει μέσα από τον ορυμαγδό των πυρών. Στο παιδικό μου μυαλό, έπλαθα την εικόνα ενός γενναίου πολεμιστή, ενός υπερήρωα που κατατρόπωνε τους εχθρούς. Μεγαλώνοντας, μέσα από τις αφηγήσεις των επιζώντων συμπολεμιστών του, κατάλαβα ότι τελικά ο παππούς μου ήταν ένας ήρεμος, μειλίχιος αξιωματικός. Δεν ήταν η σωματική του ρώμη, αλλά κάποια άλλα χαρακτηριστικά που συνετέλεσαν στο να κριθούν πολλές από τις μάχες, ειδικά επί του υψώματος 731.
Στο ύψωμα 731 το Τάγμα του Κασλά, κατάφερε μία από τις σπουδαιότερες νίκες στην Ιστορία του ελληνικού Έθνους. Το μέγεθος και η αξία της, έχει αναλυθεί εκτενώς από τους μελετητές και θα εξακολουθήσει να μνημονεύεται από τους ιστορικούς του μέλλοντος ως παράδειγμα ανδρείας και αυτοθυσίας, αντίστοιχο της μάχης του Μαραθώνα και των Θερμοπυλών. Σήμερα τιμούμε τη μνήμη όλων αυτών που με αυταπάρνηση αγωνίστηκαν για την πατρίδα στα δύσβατα μονοπάτια της Πίνδου, πολλοί εκ των οποίων δεν επέστρεψαν ποτέ, κάποιων δε τα λείψανα παραμένουν ακόμη άταφα ή προχείρως ενταφιασμένα κοντά στο πεδίο των μαχών, αναμένοντας να δικαιωθούν. Το οφείλουμε στους εαυτούς μας να μην τους λησμονήσουμε, να φανούμε αντάξιοι της θυσίας τους, που μας επέτρεψε να ζούμε σήμερα σε μία ελεύθερη πατρίδα. Με τη σειρά μας να κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε να την προστατεύσουμε και να την παραδώσουμε ακέραια και στις επόμενες γενιές».
Η χορωδία του σχολείου υπό την επιμέλεια της μουσικού Αλεξάνδρας Θεοδώρου ολοκλήρωσε με ένα συγκινητικό τραγούδι τη συνέντευξη. Στο τέλος η Διευθύντρια απένειμε τιμητική πλακέτα ευγνωμοσύνης και αναγνώρισης της προσφοράς του παππού του στον αγώνα, ευχαριστώντας τον συνονόματο εγγονό τού ήρωα κ. Δημήτριο Κασλά για την από καρδιάς αναφορά του στα γεγονότα.
