Υποτονικός ήταν φέτος ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς από το Εργατικό Κέντρο Βόλου, την ΑΔΕΔΥ, φορείς, πρωτοβάθμια σωματεία και φοιτητές, που έγινε στη διασταύρωση των οδών Δημητριάδος – Αγ. Νικολάου, όπου βρίσκεται το Ταχυδρομείο, σημείο όπου στην αιματηρή απεργία της 2ας Ιουνίου 1936 στον Βόλο, που αποτελεί μέρος του ευρύτερου εργατικού ξεσηκωμού του Μαΐου-Ιουνίου 1936, σημαδεύτηκε από τη δολοφονία του 32χρονου ράφτη Νίκου Μπουμπατζή από τη Ν. Ιωνία.
Στο σημείο έγινε κατάθεση στεφάνων, ακολούθησε ενός λεπτού σιγή και πορεία που είχε κατάληξη την Πλατεία Ελευθερίας.
Η συμμετοχή του κόσμου ήταν μικρότερη από άλλες χρονιές, εξαιτίας του καιρού που ήταν βροχερός, με χαμηλή θερμοκρασία.
Ο Θανάσης Παπαδημόπουλος πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Βόλου αναφέρθηκε στην επέτειο των 140 χρόνων εργατικών αγώνων, τιμώντας τους προηγούμενους αγώνες και αναδεικνύοντας την ανάγκη για συνέχιση της διεκδίκησης και προστασίας των δικαιωμάτων των εργαζομένων μέσω της σημερινής απεργίας.
Οι κύριες διεκδικήσεις περιλαμβάνουν επέκταση των κλαδικών και επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων παντού, διασφάλιση υγιεινών και ασφαλών χώρων εργασίας, θωράκιση του οκταώρου.
Επίσης, ενίσχυση της Επιθεώρησης Εργασίας και άλλων ελεγκτικών μηχανισμών για την εργασιακή θωράκιση και δημιουργία ενός προσιτού εργασιακού περιβάλλοντος που θα προστατεύει τους εργαζόμενους και θα αποτρέπει τη φυγή τους σε άλλες χώρες.
Ο Απόστολος Καναβός αντιπεριφερειάρχης τεχνικών έργων ΕΣΠΑ, που εκπροσώπησε την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας και Σποράδων ανέφερε ότι η Πρωτομαγιά είναι απεργία, όχι αργία, και τιμά τους εργάτες που με θάρρος και θυσίες καθιέρωσαν τις κανονικές συνθήκες εργασίας (οχτάωρο, πενθήμερο) μετά το 1981.
Όπως είπε, παρά τους προηγούμενους αγώνες, οι εργαζόμενοι καλούνται ακόμα να διεκδικούν το αυτονόητο, δηλαδή κανονικές συνθήκες εργασίας, εν μέσω του χάους που επικρατεί από τις κυβερνήσεις σε Ελλάδα και Ευρώπη.
Ο αντιπεριφερειάρχης κατήγγειλε την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων από τις κυβερνήσεις, χωρίς διαβούλευση και κάλεσε τους εργαζόμενους να παραμείνουν σε επαγρύπνηση και να αγωνίζονται για το δίκιο τους, προκειμένου να ζουν μια ήρεμη και κανονική ζωή.
