Γράφει ο Βασίλης Χαλαστάρας
Το «Σπίτι μου 2» ήρθε με μεγάλες προσδοκίες, αλλά για χιλιάδες νέους και νέα ζευγάρια τελείωσε πριν καλά καλά ξεκινήσει. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα τα κονδύλια εξαντλήθηκαν και όσοι δεν πρόλαβαν… απλά έμειναν απ’ έξω, να κοιτάνε για άλλη μια φορά την ευκαιρία να χάνεται.
Και δεν μιλάμε για ανθρώπους που ζητάνε κάτι υπερβολικό. Μιλάμε για νέους που δουλεύουν, που παλεύουν καθημερινά, που θέλουν να κάνουν το επόμενο βήμα στη ζωή τους. Να αποκτήσουν ένα σπίτι, να φτιάξουν μια οικογένεια, να σταθούν στα πόδια τους με αξιοπρέπεια.
Αντί γι’ αυτό, βρίσκονται αντιμέτωποι με μια σκληρή πραγματικότητα: Ενοίκια στα ύψη, τιμές ακινήτων απλησίαστες, μισθοί που δεν ακολουθούν την ίδια πορεία. Και όταν εμφανίζεται ένα πρόγραμμα στήριξης, λειτουργεί τελικά σαν αγώνας ταχύτητας, όποιος πρόλαβε, πρόλαβε. Αυτό όμως δεν είναι κοινωνική πολιτική. Είναι διαχείριση ελπίδας. Γιατί η στέγη δεν είναι πολυτέλεια. Είναι βασική ανάγκη. Είναι δικαίωμα. Δεν μπορεί η πολιτεία να ανακοινώνει προγράμματα που δημιουργούν προσδοκίες σε χιλιάδες ανθρώπους και τελικά να καλύπτουν μόνο ένα μικρό ποσοστό. Δεν μπορεί να αφήνονται εκτός νέοι άνθρωποι που πληρούν τα κριτήρια, απλά επειδή δεν ήταν αρκετά γρήγοροι. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο και δεν λύνεται με αποσπασματικές κινήσεις.Χρειάζεται:
👉 Σοβαρή ενίσχυση των κονδυλίων για τη στέγαση
👉 Δίκαια και ουσιαστικά κοινωνικά κριτήρια
👉 Σταθερά προγράμματα με διάρκεια και όχι ευκαιριακές δράσεις
👉 Πολιτικές που να ρίχνουν πραγματικά τις τιμές και να αυξάνουν την προσφορά κατοικιών
Γιατί σήμερα, η νέα γενιά δεν ζητάει προνόμια. Ζητάει το αυτονόητο, να μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια στον τόπο της. Και αν συνεχίσουμε έτσι, το μόνο που θα πετυχαίνουμε είναι να μεγαλώνουμε την απογοήτευση, να διώχνουμε νέους ανθρώπους στο εξωτερικό και να διαλύουμε κάθε έννοια προοπτικής.
Η κοινωνία δεν αντέχει άλλα λίγα για λίγους. Χρειάζεται λύσεις για τους πολλούς. Γιατί το δικαίωμα στη στέγη δεν μπορεί να είναι θέμα τύχης. Πρέπει να είναι εγγύηση.
