Στα χνάρια του πατέρα της Νίκου Μαγγίτση βαδίζει η 14χρονη κόρη του, Μαρία, η οποία την Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2026 ως μέλος της αποστολής του ΕΟΣ Βόλου ανέβηκε στα 5.895 μέτρα στην κορυφή Ουχούρου του όρους Κιλιμάντζαρου στην Τανζανία και έγινε η πιο μικρή Ελληνίδα που κατορθώνει να φτάσει σε τέτοιο ύψος.
Γεννημένη τον Αύγουστο του 2011, η Μαρία έχει ασφαλώς πρότυπο τον πατέρα της, που έχει καταγράψει θρυλικά κατορθώματα, όπως ότι έγινε ο πρώτος Έλληνας που έφτασε στον Νότιο Πόλο στις 19 Ιανουαρίου του 2013 και ότι πέντε χρόνια νωρίτερα, τον Μάρτιο του 2008 αποτέλεσε τον πρώτο Έλληνα, που ολοκλήρωσε το πρότζεκτ των «7 summits (σ.σ. κορυφών)», πετυχαίνοντας την ανάβαση στην ψηλότερη κορυφή κάθε ηπείρου του πλανήτη μας, συμπεριλαμβανομένου και του Έβερεστ στα 8848 μέτρα, και ολοκληρώνοντας τον στόχο του με το Carstensz Pyramid στη ζούγκλα της Δυτικής Παπούα.
Όλα τα μέλη της ομάδας του ΕΟΣ Βόλου, που εκτός του Νίκου Μαγγίτση και της κόρης του Μαρίας είναι οι Νίκος Πορταρίτης, Γιώργος Πορταρίτης, Ζήνωνας Λουλούδης, Ευριπίδης Βλάχος, Δημήτρης Ρούσσης, Βαγγέλης Γκόριας, Μαρία Κωλέττα έχουν επιστρέψει από τη Δευτέρα 19/1 στον Βόλο.
Η Μαρία Μαγγίτση, που έκλεψε τις εντυπώσεις σ’ αυτήν την αποστολή, μίλησε στο magnesiasports, τονίζοντας ότι κάποια στιγμή της πέρασε από το μυαλό να τα παρατήσει λόγω της μεγάλης κούρασης, αλλά πείσμωσε, συνέχισε και δικαιώθηκε, δηλώνοντας περήφανη για το κατόρθωμά της.
Η συνομιλία μας έχει ως εξής:
Ποια ήταν τα συναισθήματά σου, όταν ανέβηκες στην κορυφή του Κιλιμάντζαρου;
«Ήμουν πολύ περήφανη για τον εαυτό μου, γιατί είχα περάσει πολλά τις προηγούμενες μέρες, καθώς ήμουν άρρωστη, και δεν τα παράτησα».
Είναι κάτι ξεχωριστό για σένα το ρεκόρ ότι έγινες η πιο μικρή Ελληνίδα που ανεβαίνεις σε τέτοιο ύψος;
«Είναι πολύ ξεχωριστό, γιατί νιώθω πόσο γενναία ήμουν και νιώθω λίγο ιδιαίτερη, όταν το σκέφτομαι».
Πώς αποφασίσατε να είσαι μέλος μίας δύσκολης ορειβατικής αποστολής μόλις στα 14 χρόνια σου;
«Μετά το Μαρόκο, είπα στον πατέρα μου ότι ήθελα να κάνω και κάτι άλλο και μου πρότεινε αυτήν την αποστολή και του απάντησα “ναι, θα το κάνω”».
Πώς είχες αντιμετωπίσει αρχικά το γεγονός ότι θα πήγαινες στο Κιλιμάντζαρο;
«Στην αρχή δεν είχα πολυκαταλάβει τι θα γινόταν. Μετά άρχισα να το συνειδητοποιώ, μόλις μπήκαμε στο αεροπλάνο. Τους ήξερα όλους στην αποστολή, είχα μαζί και τον μπαμπά μου, οπότε δεν είχα κανένα ιδιαίτερο άγχος».
Άρα δεν υπήρχε κάποια στιγμή που φοβήθηκες;
«Όχι, δεν φοβήθηκα, κουράστηκα μόνο»!
Πού θεωρείς ότι βρήκες τις περισσότερες δυσκολίες σ’ αυτήν την αποστολή;
«Σίγουρα δυσκολεύτηκα αρκετά να προσαρμοστώ στο υψόμετρο, είχα πολλούς πονοκεφάλους και δεν μπορούσα να κοιμηθώ καλά. Την ημέρα που φτάσαμε στην κορυφή, καθώς είχε συσσωρευτεί όλη αυτή η κούραση, αυτό μου βγήκε και ήταν η πιο δύσκολη μέρα. Είχε πολύ κρύο, ήταν νύχτα και περπατούσαμε πάρα πολλές ώρες».
Ποιος ήταν ο ρόλος του πατέρα σου σε όλο αυτό το εγχείρημα;
«Πρώτα απ’ όλα, αν δεν ήταν ο πατέρας μου και η μητέρα μου, δεν θα είχα αρχίσει να ανεβαίνω σε βουνά. Δεν είχα πολύ άγχος, γιατί ήξερα ότι, αν μου συνέβαινε κάτι, θα με προσέχει ο μπαμπάς μου και ότι θα είμαι ασφαλής γενικά. Ακολουθήσαμε και την πιο ασφαλή διαδρομή για έξι μέρες με τα καταφύγια».
Απ’ όλη αυτήν την περιπέτεια, τι είναι αυτό που κρατάς περισσότερο;
«Ότι τα κατάφερα και δεν τα παράτησα, γιατί είχα σκεφτεί κάποια στιγμή να τα παρατήσω, επειδή ήμουν πολύ κουρασμένη. Και ο μπαμπάς με ρώτησε κάποια στιγμή αν θέλω να κατεβούμε και να γυρίσουμε πίσω, αλλά εγώ είχα πεισμώσει και του απάντησα ότι θέλω να συνεχίσουμε. Γι’ αυτό είμαι πολύ περήφανη, που πείσμωσα, δεν σταμάτησα και τα κατάφερα».
Από δω και πέρα, υπάρχουν φιλοδοξίες και για ακόμη δυσκολότερες ορειβατικές αποστολές;
«Προς το παρόν φέτος λόγω κούρασης δεν θα κάνουμε κάποια άλλη αποστολή, αλλά σκεφτόμαστε κάποια στιγμή να πάμε στο Νεπάλ σε μία κορυφή πάνω από τα 6.000 μέτρα, για να ξεπεράσουμε το Κιλιμάντζαρο».
Νίκος Μαγγίτσης:
«Η ευθύνη μεγαλώνει,
όταν μιλάμε για
το παιδί μας»
Στο magnesiasports μίλησε και ο Νίκος Μαγγίτσης και σχολιάζοντας την ιδιαιτερότητα αυτής της αποστολής με μέλος την κόρη του ανέφερε: «Όταν ηγούμαι μιας ομάδας, έχω την έγνοια για όλα τα μέλη και με τον ίδιο σεβασμό και ευθύνη για τον καθένα ξεχωριστά. Όταν μάλιστα μιλάμε για το παιδί μας, και η ευθύνη και η προσοχή είναι ακόμη πιο μεγάλες. Εγώ θέλω να σταθώ κυρίως στο γεγονός ότι όλα τα μέλη της αποστολής φρόντισαν τη Μαρία, δείχνοντας μεγάλο ενδιαφέρον, χωρίς να της συμπεριφερθούν σαν ένα μικρό παιδάκι, αλλά ήταν ο ένας ίσος με τον άλλον, με ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις. Βέβαια, όπως και να το κάνουμε, επειδή ήταν μικρότερη, είχαν μία μεγαλύτερη ευαισθησία προς τη Μαρία.
Γενικώς η ομάδα μας έδειξε μετά το Μαρόκο και το Αραράτ ότι έχει δυναμική και σχεδιάζουμε για του χρόνου τώρα να κάνουμε μία νέα αποστολή, αλλά να μας την επιτρέπουν και τα οικονομικά μας, γιατί μόνοι μας πληρώνουμε τα έξοδα. Είναι και δύσκολες εποχές για χορηγίες τώρα.
Σ’ αυτήν την αποστολή μόνο ο Παύλος Πάνος έκανε χορηγία το εισιτήριο της Μαρίας».
Χρήστος Θανασούλης
