“Με έχουν βλάψει πάρα πολλοί άνθρωποι και με απαρνήθηκαν άλλοι τόσοι, ειδικά μετά τον θάνατο του άντρα μου, όταν είχα τα αλλεπάλληλα δικαστήρια με τράπεζες, αλλά και με άτομα ακόμα κι από το συγγενικό περιβάλλον του Σούλη” ανέφερε η Χαριτίνη Καρόλου.
Η Χαριτίνη Καρόλου μίλησε στο Λοιπόν και στον Παναγιώτη Βαζαίο για την απώλεια του συζύγου της και τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπισε μετά από αυτήν.
Μετά τον θάνατο του συζύγου σας, Σούλη Γεωργιάδη, μπλέξατε με πολλά δικαστήρια λόγω χρεών που σας άφησε και χάσατε το σπίτι σας;
Με τον άντρα μου ερωτευτήκαμε σφοδρά και παντρευτήκαμε το 1986. Είκοσι χρόνια μετά την πρώτη γνωριμία μας. Ζήσαμε πολύ καλά μαζί, αλλά ο Σούλης, που -ως γνωστόν-, ήταν κινηματογραφικός και τηλεοπτικός παραγωγός, λίγο καιρό πριν το 1997 που έφυγε από την ζωή, πήρε ένα δάνειο και με έβαλε εγγυητή. Το αποτέλεσμα ήταν πως όταν έμεινα μόνη μου κι η δουλειά δεν «περπάτησε», με κυνηγούσαν θεοί και δαίμονες. Το δάνειο το είχε πάρει για να κάνει μια σειρά με έναν δημοφιλή κωμικό, ο οποίος για να πάρει τα λεφτά του, έβαλε στο σφυρί το σπίτι μου στην Καλλιθέα. Μιλάμε για 170 τετραγωνικά σπίτι, που μου το πήρανε για 23.000.000 δραχμές. Τα χρήματα αυτά τα πήρε όλα ο εν λόγω ηθοποιός. Δεν θέλω να πω το όνομά του. Καταστράφηκα χωρίς να φταίω η κακομοίρα, επειδή έβαλα την υπογραφή μου ως εγγυήτρια.
Με ψυχραιμία αντιμετωπίσατε πάντως μία κατάσταση, που στην ουσία σας έβγαλε στον δρόμο…
Έχω μάθει να συγχωρώ στην ζωή μου! Με έχουν βλάψει πάρα πολλοί άνθρωποι και με απαρνήθηκαν άλλοι τόσοι, ειδικά μετά τον θάνατο του άντρα μου, όταν είχα τα αλλεπάλληλα δικαστήρια με τράπεζες, αλλά και με άτομα ακόμα κι από το συγγενικό περιβάλλον του Σούλη. Άνθρωποι που τους είχαμε ευεργετήσει, μου έδειξαν το πιο άσχημο πρόσωπό τους. Μέσα σε όλα αυτά, το 2000 έπαθα κι ένα φοβερό τροχαίο. Ήμουν συνοδηγός σε ένα αυτοκίνητο κι έμεινα για τρεις μήνες σε ακινησία στο νοσοκομείο της Βούλας. Είχα σπάσει χέρια, πόδια, κεφάλι, ήμουν κουρέλι. Και το αντέχω κι αυτό. Θα μπορούσα να είχα πάθει τα εκατό εγκεφαλικά με όλα αυτά που μου έχουν συμβεί, αλλά με έσωσε ο χαρακτήρας μου. Λέω «δεν πειράζει» κι όλα τα προσπερνώ.
