Αίσθηση προκαλεί ο επί 11 χρόνια δικαστικός αγώνας ενός γιατρού με τίτλο Καρδιοχειρουργικής ειδικότητας από τη Γερμανία και θητεία ως διευθυντής στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο. Ο κ. Ανδρέας Μπαϊρακτάρης βρέθηκε αντιμέτωπος με ένα σύνθετο διοικητικό και νομικό πρόβλημα αναφορικά με την αναγνώριση της ειδικότητάς του από τη Γερμανία που παραμένει χωρίς πλήρη δικαστική αποσαφήνιση.
Το 1982 αποφοίτησε από την Ιατρική στη Γερμανία. Το 1989 απέκτησε την ειδικότητα της Γενικής Χειρουργικής και στις 19 Αυγούστου 2006 τον τίτλο του ειδικού Καρδιοχειρουργού (Facharzt für Herzchirurgie) από τον Ιατρικό Σύλλογο Westfalen-Lippe.
Τον Οκτώβριο του 2010 προσλήφθηκε στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο ως διευθυντής της Α΄ Καρδιοχειρουργικής Κλινικής και της Μονάδας Μεταμοσχεύσεων. Ήταν ένας ήδη έμπειρος καρδιοχειρουργός, με 8.800 επεμβάσεις στη Γερμανία, ο οποίος κρίθηκε κατάλληλος να αναλάβει διευθυντική θέση σε ένα από τα σημαντικότερα καρδιοχειρουργικά κέντρα της χώρας.
Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2015 συμμετείχε σε 1.461 επεμβάσεις, σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνει ο ίδιος στη δημοσιότητα, ενώ παράλληλα προσπαθούσε να ολοκληρώσει τη διαδικασία αναγνώρισης της γερμανικής ειδικότητάς του.
Η πρώτη αίτηση, το 2010, απορρίφθηκε από την Περιφέρεια το 2011. Το ζήτημα περιπλέχθηκε από τις αλλαγές στο ευρωπαϊκό πλαίσιο αναγνώρισης των ιατρικών ειδικοτήτων. Όπως προκύπτει από τα δεδομένα της υπόθεσης, η γερμανική Καρδιοχειρουργική αντιστοιχιζόταν στο παλαιότερο ευρωπαϊκό καθεστώς με την ελληνική Χειρουργική Θώρακος. Με την Οδηγία 2005/36/ΕΚ, ωστόσο, η σχετική αναφορά στους καταλόγους άλλαξε, δημιουργώντας διαφωνία ως προς το καθεστώς που έπρεπε να εφαρμοστεί.
Το κρίσιμο ερώτημα ήταν εάν η υπόθεση μπορούσε να εξεταστεί με βάση το γενικό σύστημα αναγνώρισης της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, ακόμη και αν δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις αυτόματης αναγνώρισης. Το σύστημα αυτό προβλέπει εξατομικευμένη αξιολόγηση των προσόντων και, εφόσον διαπιστωθούν ουσιώδεις διαφορές, ενδεχόμενα αντισταθμιστικά μέτρα, με συνεκτίμηση της επαγγελματικής εμπειρίας.
Τον Σεπτέμβριο του 2015 το Ωνάσειο τού ζήτησε να απέχει από πράξεις που αφορούσαν τη Χειρουργική Θώρακος μέχρι να αποσαφηνιστεί το ζήτημα. Η σύμβασή του δεν ανανεώθηκε. Τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, απόφαση του Κεντρικού Συμβουλίου Υγείας (ΚΕΣΥ) αναγνώρισε συγκεκριμένο χρόνο άσκησης στη Γενική Χειρουργική και στη Θωρακοχειρουργική, καταλήγοντας ότι μπορούσε να προσέλθει στις εξετάσεις ειδικότητας.
Σε αυτό το σημείο εντοπίζεται η βασική ένσταση του κ. Μπαϊρακτάρη, σύμφωνα με τον ίδιο. Η απόφαση, όπως υποστηρίζει, δεν προσδιόριζε συγκεκριμένες ουσιώδεις διαφορές μεταξύ της γερμανικής και της ελληνικής εκπαίδευσης ούτε αιτιολογούσε γιατί απαιτούνταν εξετάσεις υπό το πρίσμα της ευρωπαϊκής νομοθεσίας. Τον Μάρτιο του 2016 απέκτησε τελικά την ελληνική ειδικότητα της Χειρουργικής Θώρακος, χωρίς να έχει προηγηθεί δικαστική κρίση επί της ουσίας για την αναγνώριση του γερμανικού τίτλου.
Ακολούθησε αγωγή αποζημίωσης, η οποία απορρίφθηκε το 2024, και έφεση που συζητήθηκε τον Οκτώβριο του 2025. Στις 15 Σεπτεμβρίου 2026 αναρτήθηκε το διατακτικό της απόφασης, με απόρριψη της έφεσης, χωρίς να έχει δημοσιευθεί, το πλήρες σκεπτικό, όπως ο ίδιος λέει.
«Τα ερωτήματα που έθεσα αφορούσαν, μεταξύ άλλων:
-ποιο ευρωπαϊκό καθεστώς έπρεπε να εφαρμοστεί σε γιατρό που απέκτησε τη γερμανική ειδικότητα Καρδιοχειρουργικής το 2006, όταν ίσχυε η Οδηγία 2001/19/ΕΚ, αλλά υπέβαλε το αίτημα αναγνώρισης σε χρόνο κατά τον οποίο είχε τεθεί σε ισχύ η Οδηγία 2005/36/ΕΚ,
-εάν, ακόμη και υπό την Οδηγία 2005/36/ΕΚ, μπορούσε να υπάρξει αυτόματη αναγνώριση υπό τα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά,
-και, εάν δεν υπήρχε αυτόματη αναγνώριση, εάν οι ελληνικές αρχές υποχρεούνταν να εξετάσουν την αίτηση με βάση το γενικό σύστημα αναγνώρισης», σημειώνει ο κ. Μπαϊρακτάρης.
Ο κ. Ανδρέας Μπαϊρακτάρης
Η υπόθεση αναδεικνύει τη δυσκολία που μπορεί να προκύψει όταν αλλάζουν οι ευρωπαϊκοί κανόνες, οι εθνικές διαδικασίες ακολουθούν διαφορετική λογική και η δικαστική κρίση καθυστερεί να αποσαφηνίσει τη νομική βάση της διοικητικής απόφασης.
«Έτσι, μετά από περίπου 11 χρόνια δικαστικού και διοικητικού αγώνα, γνωρίζω προς το παρόν μόνο το αποτέλεσμα της έφεσης και όχι ακόμη τους λόγους για τους οποίους το Δικαστήριο απέρριψε την υπόθεση.
Και αυτό είναι ίσως το πιο παράδοξο σημείο ολόκληρης της ιστορίας:
Το 2015 ζήτησα να κριθεί εάν η γερμανική μου ειδικότητα μπορούσε να αναγνωριστεί στην Ελλάδα.
Η πρώτη δικαστική διαδικασία δεν έκρινε τελικά την ουσία, επειδή μέχρι τη συζήτηση είχα ήδη αποκτήσει την ελληνική ειδικότητα.
Η δεύτερη διαδικασία, η αγωγή αποζημίωσης, χρειάστηκε περίπου τεσσεράμισι χρόνια για να απορριφθεί.
Και τώρα, στην έφεση, ενώ έχει ήδη αναρτηθεί από τις 15 Σεπτεμβρίου 2026 ότι η έφεση «απορρίπτεται ουσία», εξακολουθώ να περιμένω το πλήρες σκεπτικό για να πληροφορηθώ γιατί ακριβώς απορρίφθηκε. Δεν ζητώ ιδιαίτερη μεταχείριση. Ζητώ κάτι πολύ απλούστερο: Να εξεταστεί η υπόθεσή μου σύμφωνα με το ευρωπαϊκό δίκαιο, να γίνει η πραγματική σύγκριση των επαγγελματικών μου προσόντων με τις ελληνικές απαιτήσεις και, εφόσον θεωρείται ότι υπήρχαν ουσιώδεις διαφορές, να προσδιοριστεί με σαφήνεια ποιες ήταν, ποιος τις διαπίστωσε και γιατί κρίθηκε αναγκαία και αναλογική η επιβολή εξετάσεων», συνοψίζει χαρακτηριστικά ο κ. Μπαϊρακτάρης τον πολυετή του αγώνα στον… λαβύρινθο της ελληνικής γραφειοκρατίας.
Πηγή: https://www.ygeiamou.gr/
