Αυτές τις μέρες, 16 Ιουνίου, κάθε χρόνο όλη η Ελλάδα με τους Αντιστασιακούς της Εθνικής μας Αντίστασης τιμούμε με εκδηλώσεις μνήμης και τιμής των ήρωα, πρωτεργάτη και Αρχικαπετάνιο του ηρωικού ΕΛΑΣ, Άρη Βελουχιώτη, κατά των Γερμανοιταλών κατακτητών της πατρίδας μας από το 1942 μέχρι τις προδοτικές συμφωνίες του Λιβάνου, Γκατζέρτας και τέλος της Βάρκιζας που έλυναν τα χέρια των Άγγλων και του παλατιού το 1945 από τους Άγγλους του Σκόμπι και από την αποδεδειγμένα ανίκανη ηγεσία τότε του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (κυβέρνηση του βουνού), παρά τις αντιδράσεις της ηγεσίας της ΕΛΑΣ, Άρη Βελουχιώη και Σαράφη, και όλος ο λαός της ελεύθερης Ελλάδας στις αρχές Ιανουαρίου του 1945.
Ο Άρης ήταν πολύ πειθαρχημένο μέλος του ΚΚΕ και οι ισχυρές πιέσεις που άσκησαν στον Άρη τον οδήγησαν να υπογράψει για τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ. Άρης με την υπογραφή του αυτή υπέγραψε και την θανατική του καταδίκη, γιατί όλα όσα ακολούθησαν εκεί οδηγούσαν. Ο Άρης αντέδρασε και δεν παρέδωσε τον οπλισμό του και με ομάδα πιστών και φίλων συναγωνιστών του τράβηξαν για τα βουνά της Ευρυτανίας και της Ηπείρου, με το σκεπτικό το πέρασμα στην Αλβανία για λίγο καιρό. Όμως η τότε ηγεσία είχε αποφασίσει την εξόντωσή του και η πρώτη ενέργεια ήταν η εντολή σε όλες τις οργανώσεις της περιοχής «ούτε νερό ούτε ψωμί στον Άρη».
Μετά από όλα αυτά, ο Άρης με τους συντρόφους του περιπλανώμενοι στα ηπειρωτικά βουνά παγιδεύτηκαν στη Μεσούντα και στη θέση Φάκο από τους διώκτες του εθνικόφρονες και ψευτοκομμουνιστές της περιοχές και εκεί στις 16 Ιουνίου το 1945 αποφάσισε να δώσει τέλος στη ζωή του και την ευκαιρία στους διώκτες του της ταπείνωσης και ακολουθούμενος από τον πιστό του σύντροφο Τζαβέλα. Τα όσα ακολούθησαν είναι γνωστά.
Αυτό που δεν καταλάβαμε όλοι εμείς, μετά από τόσα χρόνια, είναι η απόφαση του ΚΚΕ να δώσει άφεση αμαρτιών σε έναν άνθρωπο που η ηγεσία του ΚΚΕ (η ηγεσία της κυβέρνησης του βουνού) τον οδήγησε εκεί που τον οδήγησε.
Και τέλος για την εξαφάνιση της προτομής του Άρη από τη Μεσούντα, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει αν έγινε εσκεμμένα η πράξη αυτή ή για άλλους λόγους.
ΟΣΟ ΖΟΥΜΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ»
