Το γεγονός ότι η δημόσια διοίκηση της Ελλάδας απέχει πολύ από το να είναι Ευρωπαϊκή διοίκηση, είναι μια διοίκηση χώρας που έχει πολλά τριτοκοσμικά χαρακτηριστικά: Αυταρχική και πελατειακή διακυβέρνηση, που έχει εδώ και πολλά χρόνια και παρά τις αλλαγές που έχουν γίνει, δεν έχει καταφέρει, παρά την εξέλιξη που είχε τα τελευταία 100 χρόνια, να φτιάξει ένα κράτος που μπορεί να ανταποκρίνεται στις ανάγκες που έχουν οι πολίτες και στις προσδοκίες τους, τόνισε στο Ράδιο ΕΝΑ και τον Δ. Καρεκλίδη, ο Παναγιώτης Καρκατσούλης μέλος του ΑΣΕΠ, νομικός και διοικητικός επιστήμονας, πρώην βουλευτής και αναλυτής δημόσιας πολιτικής σε Υπουργεία και υπηρεσίες του Δημοσίου.
Σύμφωνα με τον καθηγητή, αυτό που δεν έγινε, εξακολουθεί να είναι μια μόνιμη εστία καθυστέρησης και δημιουργίας προβλημάτων, κάτι που είναι ιδιομορφία του δικού μας πολιτικού συστήματος, που ζει εις βάρος της Δημόσιας Διοίκησης. Όταν κάποιος εκλέγεται και αντιλαμβάνεται ότι η δουλειά που έχει να κάνει είναι να προσπαθεί αντί να δώσει και να σπρώξει το καράβι πιο πέρα, να πάρει απ’ αυτό και να προσεταιριστεί πράγματα, εξήγησε.
«Η Ελλάδα έχει τα προβλήματα
του προηγούμενου αιώνα»
Ο κ. Καρκατσούλης τόνισε ότι η Ελλάδα έχει τα προβλήματα του προηγούμενου αιώνα και γι’ αυτό οι αλλαγές είναι οριακές, εξαιρετικά δύσκολες και η πρόοδος είναι πάρα πολύ αργή.
Όπως είπε, τα τελευταία 50 χρόνια, η ποιότητα των νόμων αντανακλάται σε μια απόφαση (νόμος, Προεδρικό Διάταγμα, υπουργική απόφαση) και διαχρονικά, υπάρχει μια σχεδόν αμελητέα πρόοδος. “Εκεί που οι άλλες χώρες έκαναν άλματα και δοκίμασαν να αλλάξουν πράγματα, εδώ βλέπουμε μια κατάσταση σταθεροποιημένη, που πολλές φορές κουνιέται προς τα πίσω, με βάση το πελατειακό μοντέλο που λειτουργούν το πολιτικό και διοικητικό σύστημά μας”, ανέφερε χαρακτηριστικά.
Επίσης τόνισε ότι την τελευταία τριετία, ο αριθμός των νόμων που ψηφίζει η Ελληνική Βουλή δεν ξεπερνάει τους 40 ή 50, όταν οι νόμοι που εισάγει είναι διπλάσιοι και τριπλάσιοι, άρα ενώ λειτουργούμε σε ένα σύστημα εποπτείας που είναι αρκετά σκληρό, καθώς οι κεντρικές πολιτικές ουσιαστικά κατευθύνονται από τις Βρυξέλλες, αφήνει στον εθνικό νομοθέτη να κάνει επιχειρησιακά πράγματα, υπό την έννοια της εφαρμογής. “Ακόμη κι εκεί όμως, όπου το διακύβευμα είναι μικρό, οι καθυστερήσεις, οι ελλείψεις και τα πισωγυρίσματα, είναι πολύ μεγάλα”, υπογράμμισε ο καθηγητής.
Από τη δεκαετία του ‘80 υπάρχουν συνεχείς υποδείξεις προς την Ελληνική πλευρά, αυτό το επίπεδο διοίκησης, να το αποπολιτικοποιήσει (αποκομματικοποιήσει), καθώς ο γ.γ. ενός υπουργείου είναι ουσιαστικά το επίπεδο διοίκησης το οποίο ενώνει το διοικητικό μηχανισμό με το πολιτικό κομμάτι της διοικήσεως, κάτι όμως που δεν έγινε από την Πολιτεία, που δεν φαίνεται να θέλει μεταρρυθμίσεις και αλλαγές, ανέφερε.
«Δεν ασχολείται κανείς μ’ αυτά τα θέματα…»
Αναφορικά με τον ψηφιακό μετασχηματισμό, ο κ. Καρκατσούλης, είπε ότι έγιναν βήματα, αλλά το ερώτημα είναι αν αυτά που έγιναν είναι τα πράγματα που έπρεπε να είχαν γίνει, αν μπορούσαν να έχουν γίνει πολύ περισσότερα, γιατί δεν έγιναν άλλα πράγματα, κάτι που δείχνει την έλλειψη βάθους και την έλλειψη του σχεδιασμού, που φαίνεται ότι είναι ενδημικό, γιατί η Ελλάδα δεν φημίζεται για το σύστημα πρόληψής της στους τομείς της Παιδείας, της υγείας, των καταστροφών.
“Παρόλο που τα πράγματα αλλάζουν έξω και γύρω από μας δραματικά, ο ρυθμός της δικής μας προσαρμογής είναι πολύ αργός, μερικές φορές είναι μηδενικός, ενίοτε πάει και προς τα πίσω και αυτό είναι που συμβαίνει, γιατί δεν υπήρχε κανένας λόγος, όταν όλοι μας έλεγαν αλλάξτε το αυτό και κάντε το μη πολιτικό, ώστε να περιορίσετε τη διείσδυση του πολιτικού συστήματος στη Διοίκηση, γιατί αυτό είναι το δικό μας το πρόβλημα, δεν ασχολείται κανείς μ’ αυτά τα θέματα αν και είναι κεφαλαιώδους σημασίας”, ανέφερε χαρακτηριστικά.
Όταν μπήκαμε στα μνημόνια, είχαμε περίπου
1600 – 1700 οργανισμούς, ενώ σήμερα 1739!
Η Ελλάδα είχε αυτά τα θέματα από τη σύσταση του κράτους και επαναλαμβάνονται σήμερα με υπερβολική διόγκωση του πολιτικού τμήματος της Διοικήσεως με παρεμβάσεις, κάτι που αποτυπώνεται στη λήψη των αποφάσεων. Όταν μπήκαμε στα μνημόνια, είχαμε περίπου 1600 – 1700 οργανισμούς, ενώ σήμερα είναι 1739, τόνισε.
Τέλος, για την ανάδειξη του Νίκου Ανδρουλάκη ως προέδρου του Κινήματος Αλλαγής, ο καθηγητής τόνισε ότι οι προοπτικές είναι ευοίωνες, η παράταξη βρίσκεται σε μια διαδικασία ανάταξης και ανάκαμψης, αυτό που ξεκίνησε να γίνεται και πρέπει να γίνεται είναι να υπάρχει μια αντιπολίτευση μετά λόγου γνώσεως, να προτείνει συγκεκριμένα πράγματα για συγκεκριμένα προβλήματα και πρόσθεσε ότι είναι καλό για την πατρίδα και τους πολίτες, να έχουν μια παραπάνω επιλογή.
