Ως συνοδοιπόροι δίπλα στα παιδιά τους, χωρίς να τα κρίνουν και τα κατακρίνουν, προκειμένου να διατηρήσουν μια υγιή σχέση θα πρέπει να είναι οι γονείς, όπως ανέφερε η Δάφνη Φιλίππου, ψυχοθεραπεύτρια και κοινωνική λειτουργός.
Η Καθηγήτρια παράλληλα στο Π.Α.Δ.Α., στο Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας, είπε πως η επικοινωνία στην οικογένεια διέρχεται κρίση, με τα προβλήματα να εμφανίζονται οξυμένα μετά την περίοδο της οικονομικής κρίσης και του κορωνοϊού. Στο ερώτημα γιατί να συμβαίνει αυτό, η απάντηση σύμφωνα με την ίδια, είναι γιατί ενισχύθηκαν οι ανασφάλειες, οι φόβοι και η απομόνωση στην οικογένεια.
Η οικογένεια είναι αυτή, που δημιουργεί ασφάλεια και κοντινές σχέσεις, με επικοινωνία και ανάπτυξη ενσυναίσθησης και ενεργητικής ακρόασης. Αυτές οι δεξιότητες εάν τις έχει η οικογένεια, δημιουργεί ένα περιβάλλον που το παιδί βιώνει τις συγκεκριμένες αξίες, αναπτύσσοντάς τες στη συνέχεια για τη ζωή του.
Συνέντευξη στον Ηλία Κουτσερή
«Η αντίσταση στην επαφή, δημιουργεί αρνητική επικοινωνία»
Η σημαντικότητα των πρώτων χρόνων ζωής, η επικοινωνία που βασίζεται στο σεβασμό, την ενεργητική ακρόαση και την ενσυναίσθηση, η αποδοχή και όχι η επικριτική στάση είναι μερικές από τις απαραίτητες προϋποθέσεις για τη δημιουργία ενός κλίματος ασφάλειας και θετικής επικοινωνίας μέσα στην οικογένεια. Γεγονός που αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα στην εποχή μας, μια εποχή που χαρακτηρίζεται από σύγχυση, κρίση αξιών και υψηλότατο επίπεδο άγχους, που επηρεάζουν και συχνά καθορίζουν και τις ανθρώπινες σχέσεις ακόμη και τις πιο προσωπικές.
«Ειδικά τα νέα παιδιά επικοινωνούν όλο και πιο πολύ μέσα από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και τα κινητά τους και λιγότερο πρόσωπο με πρόσωπο» ανέφερε η κα Φιλίππου και πρόσθεσε πως η αντίσταση στην επαφή, δημιουργεί αρνητική επικοινωνία. Η φροντίδα και η ανατροφή ενός παιδιού όπως ανέφερε η κ. Φιλίππου χρειάζεται δουλειά.
«Χρειάζεται να εκτεθούμε εμείς οι ίδιοι και να αλλάξουμε και δεν μπορούμε να αποδίδουμε την ευθύνη για μια κακή σχέση στους άλλους. Πρόκειται για επώδυνη διαδρομή , η οποία δεν είναι πάντα ευχάριστη. Σχετιζόμαστε για να επηρεαστούμε, για να αλλάξουμε και να αποκτήσουμε αυτές τις δεξιότητες γιατί δεν τις διαθέτει κάποιος από μόνος του και πολλές φορές είμαστε επιβαρυμένοι από τις οικογένειες που προερχόμαστε. Γιατί και εμείς μάθαμε ή δεν μάθαμε αυτές τις δεξιότητες και βιωματικά σχετιστήκαμε με έναν τρόπο για να προχωρήσουμε στη ζωή μας και έτσι πρέπει να αλλάξουμε με μια απόφαση και πίστη» υποστήριξε.
Όταν έρχεται η διαφοροποίηση…
Η ψυχοθεραπεύτρια, εκτίμησε πως η αλλαγή μπορεί να επέλθει εάν το θέλει μια οικογένεια, γιατί άλλωστε έχουν προχωρήσει αρκετές οικογένειες που είχαν προβλήματα στο παρελθόν.
Για να βελτιωθούν οι σχέσεις μεταξύ μιας οικογένειας χρειάζεται απόφαση ότι τα μέλη της θέλουν να εξελιχθούν, να αλλάξουν και πως δεν είναι αυτονόητο ότι μπορεί να παραμείνει ίδια μια σχέση και να εξελιχθεί, εάν δεν κάνει κάτι, το ίδιο το μέλος μιας οικογένειας. Επειδή ο καθένας διαθέτει την προσωπικότητά του, θα πρέπει να συνεργαστούν για να προχωρήσουν μαζί, αλλά και ξεχωριστά. Αυτό, σύμφωνα με την κ. Φιλίππου είναι παρά πολύ δύσκολο γιατί κάποια στιγμή έρχεται η φιλία και το μεγάλωμα των παιδιών. Όταν έρχεται η διαφοροποίηση θα πρέπει να αναπτυχθεί παρά πολύ η ενσυναίσθηση και η αποδοχή και είτε υπάρχει συμφωνία είτε όχι, θα πρέπει οι γονείς να δεχθούν πως το παιδί θα πάρει τον δικό του δρόμο και αυτοί θα πρέπει να βρίσκονται δίπλα του, συνοδοιπόροι χωρίς να κρίνουν και να κατακρίνουν, κάτι που είναι δύσκολο, ωστόσο, δεν υπάρχει άλλη λύση. Σε διαφορετική περίπτωση, θα απομακρυνθεί το παιδί και θα υπάρξει απόρριψη στη σχέση μεταξύ γονέα και παιδιού.
«Σαν Έλληνες … δεν ξέρουμε να ακούμε πολύ εύκολα»
«Καλό είναι όταν μεγαλώνουμε τα παιδιά μας να επιθυμούν να μας δουν και όχι να περάσουν τυπικά επειδή πρέπει να δουν τον γονιό τους. Αποδέχεσαι τον άλλο ότι είναι διαφορετικός. Δεν μπορείς να τον φέρεις στα μέτρα σου ή να σκέφτεσαι ότι ο άλλος θα πρέπει να σκέφτεται όπως εσύ. Πολλές φορές όταν ο άλλος πάει να μας πει κάτι, εμείς πριν τελειώσει και ολοκληρώσει, τον έχουμε σταματήσει και του λέμε τα δικά μας. Είναι σαν να μην μπορούμε να ακούσουμε τη δική του πλευρά και θέση, το πώς νιώθει αυτός και να μπούμε στα … «δικά του τα παπούτσια». Αυτές τις δεξιότητες δεν τις ενισχύει η κοινωνία και σαν Έλληνες δεν ξέρουμε να ακούμε πολύ εύκολα» κατέληξε η κ. Φιλίππου.
Πηγή: Περιοδικό ΕΥ ΖΗΝ του Ομίλου Καρεκλίδη
