Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα διατηρεί την πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων σύμφωνα με τα εκλογικά αποτελέσματα στις ΗΠΑ.
Για να «σπάσουν» την ρεπουμπλικανική κυριαρχία στη Βουλή, οι Δημοκρατικοί έπρεπε να έπαιρναν από τους Ρεπουμπλικανούς πάνω τουλάχιστον 30 έδρες, στόχος που -σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές- θεωρούνταν προεκλογικά αρκετά δύσκολος.
Οι Ρεπουμπλικανοί διατηρούν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων τα τελευταία έξι χρόνια, από το 2011.
Στη Γερουσία, ολοκληρώθηκε η καταμέτρηση για 18 έδρες, με τους Δημοκρατικούς να βλέπουν τα κέρδη τους να περιορίζονται σε μόλις μία έδρα, σε εκείνη του Ιλινόι.
Η νομοθετική και εκτελεστική εξουσία
Το Κογκρέσο -το κέντρο της νομοθετικής εξουσίας- χωρίζεται σε δύο τμήματα: τη Βουλή των Αντιπροσώπων, τα 435 μέλη της οποίας έχουν διετή θητεία, και τη Γερουσία, με 100 μέλη που εκλέγονται για έξι χρόνια.
Κάθε δύο χρόνια γίνονται εκλογές για την ανανέωση του 1/3 των εδρών της Γερουσίας. Στις φετινές εκλογές, κρίθηκε το μέλλον για 24 έδρες που κατείχαν Ρεπουμπλικάνοι και 10 έδρες Δημοκρατικών.
Αντίστοιχα, τα όλα τα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται κάθε δύο χρόνια.
Μέχρι σήμερα, οι Δημοκρατικοί είχαν τους 44 από τους 100 γερουσιαστές, και 186 από τις 435 έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων.
Οι Ρεπουμπλικάνοι κατείχαν 54 έδρες στη Γερουσία και 246 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Δύο έδρες στη Γερουσία ανήκουν σε ανεξάρτητους γερουσιαστές.
Ο κανονισμός της Γερουσίας επιβάλλει πλειοψηφία 60 γερουσιαστών για σημαντικά νομοσχέδια. Στη Βουλή των Αντιπροσώπων σε κάθε περίπτωση απαιτείται απόλυτη πλειοψηφία 218 ψήφων.
Το Κογκρέσο όχι μόνο ψηφίζει τους νόμους, αλλά εγκρίνει το διορισμό πολλών αξιωματούχων της κυβέρνησης, ενώ πρέπει να επικυρώνει τις όποιες συνθήκες υπογράφει ο πρόεδρος.
Ο πρόεδρος έχει δικαίωμα άσκησης βέτο σε νόμους που ψηφίζει το Κογκρέσο, το οποίο με τη σειρά του μπορεί να ανατρέψει το προεδρικό βέτο με τα δύο τρίτα των ψήφων.
Έτσι, αν και ο πρόεδρος κυβερνά τη χώρα, δεν μπορεί να διακινδυνεύσει να έχει κακές σχέσεις με το Κογκρέσο. Από την άλλη, τα μέλη του Κογκρέσου δεν μπορούν να δρουν πάντα με μια στενά κομματική αντίληψη και να δημιουργούν αδικαιολόγητα προβλήματα στον πρόεδρο ιδιαίτερα όταν αυτός είναι δημοφιλής ή τα μέτρα που προτείνει έχουν την υποστήριξη της κοινής γνώμης.
Προκειμένου να κυβερνηθεί η χώρα, αλλά και για να μην κατηγορηθούν για μικροκομματική συμπεριφορά, τα δύο μέρη πρέπει να βρουν ένα modus vivendi, έναν τρόπο να συνεργάζονται.
