Μέσα από τα «μάτια» της οικογένειας Ξιφογένη, ο Πάνος Δημάκης το γνωστό «Γεράκι» του chase μας καθηλώνει με το νέο του ιστορικό μυθιστόρημα«Ο ήλιος στα μάτια των λιονταριών» και μας «ταξιδεύει» στο 1923 στη δολοφονία Τελλίνι, στην κατάληψη της Κέρκυρας από τους Ιταλούς και σε μία οικογένεια, μέσα από την οποία ξετυλίγεται η ιστορία ενός ανεξιχνίαστου μέχρι σήμερα εγκλήματος, καλά «κρυμμένου» καθώς για πολλούς αποτελεί άγνωστο γεγονός. Το βιβλίο του παρουσιάστηκε χθες στον Βόλο.
Συνέντευξη στον ΗΛΙΑ ΚΟΥΤΣΕΡΗ
Μιλώντας στο ΡΑΔΙΟ ΕΝΑ 102,5, ο συγγραφέας Πάνος Δημάκης «ξετύλιξε» τον συγγραφικό του συλλογισμό για το βιβλίο για ένα επεισόδιο το οποίο τότε, απασχόλησε όλο τον κόσμο «η πιο καυτή» είδηση της εποχής με την έννοια,όπως εξήγησε κι ο ίδιος,ότι «έγινε ένα έγκλημα στα ελληνικά σύνορα, με αποτέλεσμα, ο Μουσολίνι το 1923 που μόλις είχε αναρριχηθεί στην εξουσία, αποφάσισε να τιμωρήσει την Ελλάδα χωρίς να έχει αποδείξεις, βομβαρδίζοντας και καταλαμβάνοντας την Κέρκυρα. Το επεισόδιο Τελλίνι, είναι πολύ γνωστό στους ιστορικούς, στην Ελλάδα δεν έχει γίνει πολύ γνωστό ίσως υποθέτω για λόγους καλής γειτονίας, άλλωστε τότε είχαμε κυβέρνηση Πλαστήρα και Γονατά μετά την μικρασιατική καταστροφή».
Παρ’ όλο που στο βιβλίο παρουσιάζονται και τα τέσσερα επίσημα σενάρια, ο ίδιος προτείνει μία δική του εκδοχή και ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να επιλέξει. Συνεχίζοντας σχολίασε ότι, «η ελληνική κυβέρνηση θεωρητικά και πρακτικά διαχειρίστηκε σχετικά καλά την κατάσταση, παρόλο που τελικά οι μεγάλες δυνάμεις έκριναν αλλιώς, ήταν πολύ αξιοπρεπής η στάση της και για αυτό έχει ερευνηθεί και μελετηθεί και από ιστορικούς παγκοσμίως, γιατί έδειξε για πρώτη φορά ότι οι οργανισμοί ειρήνης, εν προκειμένου η κοινωνία των Εθνών, δεν τα πήγε και πολύ καλά στο κομμάτι της διαφύλαξης των δικαιωμάτων των αδυνάτων».
ΟΙ «Ξιφογένηδες»
Ο συγγραφέας πλέκει την ιστορία με τη μυθοπλασία, γύρω από την οικογένεια των «Ξιφογένηδων» κι όπως δήλωσε «έχουμε αυτό το ιστορικό γεγονός και το έπλασα μυθοπλαστικά, μάλλον λογοτεχνικά, δηλαδή οι πραγματικοί χαρακτήρες τους παρουσιάζω λογοτεχνικά και ιστορικά. Δεν είναι ιστορικό το βιβλίο, ούτε δημοσιογραφικό, έφτιαξα έναν μυθοπλαστικό ιστό, μία οικογένεια στην Κέρκυρα, μέσα από τους «Ξιφογένηδες», μέσα από τους οποίους μαθαίνουμε αφενός και την ανθρωπογεωγραφία της εποχής, αλλά κυρίως αυτοί οι άνθρωποι λειτουργούν ως ένα είδος καθρέφτη με τις πράξεις τους, τα όνειρά τους, τις τραγωδίες, για το τι συμβαίνει στο παγκόσμιο επίπεδο».
Ο συγγραφέας εξήγησε ότι, οτιδήποτε συμβαίνει στο επίπεδο χωρών, μεγάλων ειρηνευτικών δυνάμεων, συμβαίνει ακριβώς το ίδιο πράγμα με τις προσωπικές ιστορίες της οικογένειας αυτής και κάποια στιγμή, εκεί που κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί για τον ρόλο της οικογένειας, στο βιβλίο ότι η ζωή τους έχει ενωθεί αναπόσπαστα με την τραγωδία.
Μουσολίνι σαν άλλος Τραμπ
Μέσα από τις ιστορίες που γράφει όπως τις «17 κλωστές», ο συγγραφέας όπως σημείωσε, θέλει να μιλάει στην ψυχή του σύγχρονου αναγνώστη, κάνοντας τον παραλληλισμό του Μουσολίνι με τον Τραμπ, σημειώνοντας ότι «ο Μουσολίνι ήταν ένα είδος Τραμπ της εποχής και μάλιστα ήταν πολύ … γοητευτικός, δεν ήταν ο Μουσολίνι του ‘40, ήταν ένας πολύ όμορφος ιδιόρρυθμος ηγέτης που μόλις είχε βγει και οι άλλες χώρες τον έβλεπαν με ένα πιο θετικό μάτι γιατί τους έκανε πολύ εντύπωση αυτή η ορμητικότητά του, μετά έδειξε βέβαια τα πραγματικά του χρώματα, οπότε τώρα έχουμε τον Τράμπ και τον κάθε είδους τραμπίσκο ανά τον κόσμο που σιγά σιγά ανεβαίνουν πάλι, ανεβαίνουν πολύ ακροδεξιά φασιστικές ή φασίζουσες απόψεις, θεώρησα ότι είναι πιο ταιριαστό για την εποχή μας» κι επιπλέον όλα τα θέματα – αισθηματικά – αλαζονίες – όνειρα, αποτελούν που απασχολούν τους «Ξιφογένηδες» είναι συναισθήματα που δεν αλλάζουν.
Όλα είναι θέμα επιλογής
Ο συγγραφέας, αποκάλυψε το νόημα πίσω από τον τίτλου του βιβλίου, «Ο ήλιος στα μάτια των λιονταριών»,έχοντας τον ήλιο ως ένα είδος συμβόλου, πως επιλέγουμε να δούμε τα πράγματα που έχουνε δύο όψεις. «Ο ήλιος εδώ για μένα είναι και ένα είδος συμβόλου για το τι μας δίνει δύναμη. Σε άλλους ανθρώπους ο ήλιος μπορεί να δώσει δύναμη για ένα καλύτερο μέλλον να τους ζεστάνει, για άλλους , μπορεί να είναι αυτό που θα τους τυφλώσει και θα τους γεμίσει με έπαρση. Αλλά όλοι τον ίδιο ήλιο δεχόμαστε στα μάτια μας».
Μέσα από τα βιβλία του, εξήγησε ότι θέλει να υπάρχουν μηνύματα κι όπως χαρακτηριστικά είπε «γράφω μυθιστορήματα ιδεών ενδεδυμένα με ένα ιστορικό περίβλημα, δεν γράφω ιστορικά βιβλία, είτε είναι μυθοπλασία, είτε είναι αληθινή. Γράφωγια ιδέες οι οποίες είναι διαχρονικές. Στο «17 κλωστές», μιλούσα για το κουτσομπολιό, την ηθική, την λογική, την βούληση, εδώ μιλάω για την έπαρση, την αλαζονεία της δύναμης, αλλά ταυτόχρονα και για τους ανθρώπους που έχουν όνειρα και είτε μπορούν να τα κυνηγήσουν μόνοι τους, είτε με τη βοήθεια κάποιων που τους ενδυναμώνουν. Θέλω πάντα να δίνω τροφή για σκέψη με τα βιβλία μου, δεν είναι απλά η τέρψη της ανάγνωσης, θέλω να γίνεται ένας διάλογος μεταξύ μας».
Μάλιστα, όπως έκανε γνωστό, πριν ένα μήνα κυκλοφόρησε και το τελευταίο βιβλίο του με γλωσσικό ενδιαφέρον «1000 και δύο λέξεις».
Απόδοση ραδιοφωνικής συνέντευξης: Αναστασία Φύσσα
