«Θα ήθελα να δω τις ιδέες και τα όνειρά μου να γίνονται πραγματικότητα»
«Ένας συγγραφέας μυθιστορημάτων είναι πάνω απ’ όλα… παραμυθάς» δηλώνει στη «ΜΑΓΝΗΣΙΑ» ο Τρικαλινός συγγραφέας Ιωάννης Μήτσιος, με αφορμή του βιβλίο του με τον τίτλο «Το κοριτσάκι με τα γυάλινα μάτια», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ιβίσκος».
Ο κ. Μήτσιος, αναφέρεται στο περιεχόμενο του βιβλίου, τον τρόπο συγγραφής, την αρχική ιδέα, αλλά και σε μια σειρά ακόμη θεμάτων, τονίζοντας ότι «θα ήθελα να δω τις ιδέες και τα όνειρά μου να γίνονται πραγματικότητα».
Συνέντευξη στον Ηλία Κουτσερή
Πώς αλήθεια ένας Φυσικός, αποφασίζει να ασχοληθεί με τη συγγραφή βιβλίου;
Το να καθίσεις κάτω, να «στρωθείς» και να γράψεις ένα βιβλίο δεν έχει να κάνει με την ιδιότητα που δηλώνεις. Η ερώτηση είναι γιατί ένας Φυσικός δεν έγραψε κάτι σχετικό με την επιστήμη του, τον υλικό και απτό κόσμο, αποφασίζοντας αντ’ αυτού ν’ ασχοληθεί με τη μυθοπλασία φανταστικών ιστοριών· γεγονότων και προσώπων. Η απάντηση; Πάντα με γοήτευε αυτός ο χώρος, όπου μπορείς να κάνεις τα πάντα, αφήνοντας τον εαυτό σου ελεύθερο να δημιουργήσει. Εκεί δεν υπάρχουν όρια, μα ούτε και δεσμά που να σε περιορίζουν. Δεν μπορεί κανείς να σου πει ότι όσα έγραψες είναι λάθος, εκτός κι αν εσύ ο ίδιος ισχυριστείς ότι βασίζονται σε πραγματικά ντοκουμέντα, προσπαθώντας να ξαναγράψεις την ιστορική αλήθεια –την όποια διαστρεβλωμένη από σένα αλήθεια τέλος πάντων–, φέρνοντάς την στα μέτρα σου για ιδιοτελείς σκοπούς ή απλά και μόνο για να ικανοποιήσεις τον εγωισμό σου – ότι επηρεάζεις γεγονότα και καταστάσεις. Το λογοτεχνικό μυθιστόρημα, αν και περιέχει στοιχεία από την καθημερινή ζωή που βιώνουμε ή έχουν βιώσει άλλοι, είναι ένας ολόκληρος, εναλλακτικός, ξεχωριστός κόσμος. Εκεί ζουν οι φόβοι μας, οι βαθύτερες επιθυμίες μας και όλα τα απωθημένα μας. Το μόνο που έχει κανείς να κάνει, είναι να βρει την πόρτα και να την ανοίξει, είτε οπλισμένος με μια πένα κι ένα κομμάτι χαρτί, είτε κρατώντας στο χέρι το αγαπημένο του βιβλίο.
Το περιεχόμενο πάντως του βιβλίου σας, δε θεωρείται συνηθισμένο, πώς αποφασίσατε να γράψετε μια ιστορία θρίλερ;
Να πω ότι το πήγαινα για αμιγώς αστυνομικό μυθιστόρημα και μου βγήκε λίγο πιο… τρόμου; Θα το πω! Αν έχετε διαβάσει βιβλία που ανήκουν στην κατηγορία των αστυνομικών μυθιστορημάτων, θα παρατηρήσετε πως έχει παρόμοια δομή. Αυτός ήταν και ο σκοπός του άλλωστε. Απλά εκπίπτει σε θέμα προοπτικής, όπως το βλέπει κανείς δηλαδή, ή πόσο «προχωρημένη» χαρακτηρίζεται η «διαδικασία» (modus operandi) που ακολουθεί ο δολοφόνος με τα θύματά του. Ο όρος «θρίλερ» αυτός καθαυτός υποδηλώνει μια εγρήγορση από την πλευρά του αναγνώστη, ότι τον βάζεις σ’ ένα τρυπάκι όπου κυριεύεται από την αγωνία όσων διαβάζει εκείνη τη στιγμή και όσων έπονται. Φανταστείτε να σκανάρει κάποιος σα μανιακός τις λέξεις ενός βιβλίου, κρατώντας το με το ένα χέρι, ενώ «τρώει» τα νύχια του άλλου, επειδή αδημονεί για την εξέλιξη της ιστορίας! Και μετά αλλάζει χέρια και συνεχίζει το ίδιο τροπάρι! Μου έχει συμβεί κι εμένα με κάποιο βιβλίο στο παρελθόν και αυτό το συναίσθημα ήθελα να μεταφέρω κι εγώ στο αναγνωστικό κοινό! Είναι υπέροχο να το ζεις, αλλά ταυτοχρόνως αποτελεί την ακράδαντη απόδειξη της δύναμης και της ομορφιάς που έχει ο γραπτός λόγος. Τη μεταφορά εικόνων στους άλλους και στις επόμενες γενεές, σπάζοντας χρονικούς φραγμούς και σύνορα!
Το ερέθισμα για την συγγραφή της συγκεκριμένης υπόθεσης, πώς προέκυψε;
Άκουσα για τον αστικό θρύλο του νεκροταφείου του Αμαρουσίου, θεώρησα ότι απλά και μόνο σαν τίτλος ήταν σαν ένα δυνατό χαστούκι από το πουθενά που τραβά θέλεις δε θέλεις την προσοχή σου και κατέληξα να χτίζω μια ολόκληρη ιστορία από πίσω, στοιχειοθετημένη με φανταστικούς, εναλλακτικούς θρύλους ιστορικών προσώπων. Άρα, η βάση για τα πάντα ήταν τρεις λέξεις όλες κι όλες: «κοριτσάκι» και «γυάλινα μάτια». Και απ’ αυτές προέκυψαν οι τριακόσιες σελίδες του πρώτου μου βιβλίου…
Μπορεί αλήθεια ο φόβος να αποτυπωθεί σε ένα χαρτί;
Είναι μια πρόκληση! Δύσκολη! Αλλά εν τέλει έχει να κάνει με το κατά πόσο βυθίζεται ο αναγνώστης μέσα σ’ ένα βιβλίο. Το κατά πόσο είναι διατεθειμένος να αφεθεί εξαρτάται από το πόσο καλός είναι ο συγγραφέας βέβαια! Για παράδειγμα, αν πλάθεται ένας χαρακτήρας που γίνεται συμπαθής, προκαλείται λύπη κάθε φορά που του συμβαίνουν διάφορα δυσάρεστα γεγονότα. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο χαρακτήρας χάνει τη ζωή του στο τέλος! Αντιθέτως, όταν ένας λογοτεχνικός ήρωας ευημερεί πατώντας επί πτωμάτων, με ψεύδος, δολοπλοκίες και δολοφονίες, λέμε ότι του άξιζε η τιμωρία που βρίσκει στο τέλος ή θυμώνουμε όταν δεν του αποδίδεται κάποιου είδους δικαιοσύνη. Έτσι δουλεύει και με το φόβο. Για να τον αποτυπώσεις στο χαρτί πρέπει αρχικά να προετοιμάσεις ψυχολογικά τον αναγνώστη, να του δώσεις ένα ανατριχιαστικό περιβάλλον βγαλμένο από εφιάλτη, να ξεκινάς να τον αποπροσανατολίζεις κάνοντάς τον να πιστεύει σε μια πεπατημένη και κατόπιν να τον βομβαρδίσεις άξαφνα με κάτι αναπάντεχο από το πουθενά, σοκάροντάς τον. Εννοείται πως αν εκείνος που θα το διαβάσει το κάνει με απάθεια, θα το περάσει επιφανειακά και δε θα το νιώσει βαθιά μέσα του. Κάποιος άλλος, όμως, ο οποίος ηθελημένα έχει μπλοκάρει την πραγματικότητα και τις όποιες σκοτούρες συνεπάγονται, κάποιος που αληθινά το βιώνει στο πετσί του αυτό που διαβάζει με το να βλέπει έντονες εικόνες να πάνε και να έρχονται στο νου του, εκείνος θα είναι αυτός που θα έχει το προνόμιο της πλήρης εμπειρίας (του τρόμου στη συγκεκριμένη περίπτωση)!
Για την Αγνή Λασκαρίδη του βιβλίου σας, η διαλεύκανση του συγκεκριμένου εγκλήματος θα αποτελέσει τη μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας της… Η δική σας μεγαλύτερη πρόκληση ποια θα ήταν;
Να αισθανθώ ότι τα κατάφερα στη ζωή μου. Δεν υπονοώ κάτι το φανταχτερό που θα συνταράξει τον κόσμο, αλλά να βλέπω τις ιδέες και τα όνειρά μου να γίνονται πραγματικότητα. Και όλοι μας, νομίζω, πως αυτό επιδιώκουμε κατά βάθος. Να τα βγάζουμε πέρα βασιζόμενοι στις δυνατότητές μας και στις εμπειρίες και στη γνώση που έχουμε αποκομίσει από τη ζωή. Μια έμφυτη ανάγκη, πείτε το, για αυτοεπιβεβαίωση του εαυτού μας. Αλλά χωρίς ρίσκο δε θα πετύχει ποτέ!
Από το σημείωμά σας στο βιβλίο, αντιλαμβάνομαι ότι θέλετε να συνεχίσετε τη συγγραφή. Πάνω στο ίδιο μοτίβο ή και σε άλλες κατηγορίες;
Ένα συγκεκριμένο στυλ γραψίματος που ξεχωρίζει, έχοντας τη δική του ταυτότητα, πιστεύω ότι γίνεται να το αποκτήσω. Αυτός είναι και ο βραχυπρόθεσμος στόχος μου. Το αν τα επόμενα βιβλία θα κινούνται στο ίδιο μοτίβο θα εξαρτηθεί από την ιστορία που θ’ αφηγούνται. Ένας συγγραφέας μυθιστορημάτων είναι πάνω απ’ όλα παραμυθάς! Πλάθει τις δικές του ιστορίες και κατόπιν τις μοιράζεται με τον κόσμο. Άλλος κινείται σε μια ορισμένη κατηγορία και δε βγαίνει πέρα από τα όριά της –και σε όποιον αρέσει–, ενώ άλλος προσαρμόζεται και γράφει κάτι σχετικό με τα ενδιαφέροντα μιας στοχευμένης μερίδας ατόμων, διαφορετικής κάθε φορά κατ’ ανάγκη. Όσον αφορά τα δικά μου βιβλία, μια δόση τρόμου θα την έχουν, μια δόση αγωνίας θα είναι πάντοτε απαραίτητη για να μη γίνονται βαρετά και μια δόση δράσης και γρήγορου ρυθμού, έντασης και μυστηρίου, ακούγεται ενδιαφέρον. Εξαρτάται, όμως, από την ιστορία που θα έχω να πω και αναμφισβήτητα θα είναι πολύ κολακευτικό αν κάποιος αναγνωρίσει το «μοτίβο» μου, όπως είπατε, το σήμα κατατεθέν της συγγραφής μου, δίχως να έχει δει το όνομά μου. Είναι κι αυτό ένα είδος καταξίωσης, έτσι δεν είναι; Το μέλλον θα δείξει… Προς το παρόν, σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που μου αφιερώσατε και για τη φιλοξενία της συνέντευξής μου στην εφημερίδα σας !
Βιογραφικό
Ο Ιωάννης Π. Μήτσιος έχει γεννηθεί στα Τρίκαλα το 1983, όπου και μεγάλωσε. Το 2000 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα για σπουδές κι έκτοτε ζει μονίμως εκεί, χωρίς να έχει αποκοπεί τελείως από τον τόπο καταγωγής του, τον οποίο επισκέπτεται συχνά. Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Φυσικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Ε.Κ.Π.Α.), ενώ έχει αποκτήσει και το Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ειδίκευσης Ηλεκτρονικής και Ραδιοηλεκτρολογίας, έναν διατμηματικό τίτλο σπουδών σε συνεργασία του Τμήματος Φυσικής με το Τμήμα Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του ιδίου Πανεπιστημίου. Με τη συγγραφή ιστοριών θρίλερ αποφάσισε να ασχοληθεί σχετικά πρόσφατα, προσπαθώντας να μεταφράσει και να μεταφέρει ατόφιο τον φόβο που μπορεί να προκαλέσει μια εικόνα που δεν θα ήθελε να δει κανείς αποτυπωμένη με λέξεις στο χαρτί. Το μυθιστόρημα του φανταστικού αποτελεί έναν καινούργιο και ανεξερεύνητο χώρο για εκείνον, με το παρόν βιβλίο να αποτελεί την πρώτη του συγγραφική δουλειά. Καλώς εχόντων των πραγμάτων, όχι και την τελευταία του…
