Κατά την διεξαγωγή του Α΄ Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού «Κώστας Ουράνης 2026», που διεξήχθη από τον ΝΟΥΜΑ, επιθεώρηση τέχνης-γραμμάτων & πνευματικού προβληματισμού σε συνεργασία με το Ίδρυμα «Κώστας και Ελένη Ουράνη», απονεμήθηκε Αριστείο Ποίησης στην Βολιώτισσα Γκέλη Ντηλιά ποιήτρια, συγγραφέας, καθηγήτρια Αγγλικών και εθελόντρια Σωφρονιστικών Καταστημάτων, για το ποίημα «Ένα τούβλο».
Πρόεδρος της πενταμελούς κριτικής επιτροπής του διαγωνισμού είναι ο δημοσιογράφος, λογοτέχνης Γιάννης Νικολόπουλος, ο οποίος διατελεί και Διευθυντής του «Νουμά».
ΕΝΑ ΤΟΥΒΛΟ
Ένα σπασμένο τούβλο είμαι
μέρος ενός σπιτιού με κεραμίδια, κάποτε
θραύσμα από κάτι κατοικημένο
που από πάνω του οι εποχές
έβρεχαν ή στέγνωναν τους τοίχους.
Ένα ερείπιο παλιοκαιρισμένο είμαι.
Όσοι με βλέπουν υποπτεύονται διάφορα,
πως τάχα άκουγα όσα δεν έπρεπε,
αφού και οι τοίχοι έχουν αυτιά.
Όμως στον τοίχο της σοφίτας χτισμένο
το μόνο που άκουγα ήταν οι ιστορίες
που διηγούνταν όσα αποθηκεύονταν εκεί,
αρκουδάκια στοιβαγμένα, νυφικά κιτρινισμένα,
στολές καρναβαλιού και όλες οι ήττες,
οι πιο λαλίστατες αυτές,
που εξιστορούσαν περήφανες τις επιτυχίες που τις ακολούθησαν
κι ύστερα ξεχάστηκαν σκονισμένες εδώ πάνω.
Ένα σπασμένο τούβλο είμαι,
ωτακουστής γεγονότων ημιτελών ζωών
που ένας μετασεισμός τις ισοπέδωσε.
Η έμπνευση αυτού του ποιήματος ήρθε κατόπιν σκέψεων σχετικά με τις ανθρώπινες ανάγκες έτσι όπως ιεραρχούνται στην Πυραμίδα του Maslow. Το καταφύγιο αποτελεί την πρώτη ανάγκη που είναι η Βασική (Βιολογική). Η επιδίωξη κάλυψης αναγκών προς τα υψηλότερα επίπεδα προκύπτει ανάλογα με τις περιστάσεις.
Το τούβλο, ως δομικό υλικό, είναι απαραίτητο για την κατασκευή ενός σπιτιού. Όσο κι αν έχουν αλλάξει οι συνθήκες στις ζωές των μελών μιας οικογένειας, οι μνήμες μένουν ζωντανές μέσα από τα απομεινάρια τους. Διαβρωμένο από το χρόνο κάθε ερείπιο και παλιοκαιρισμένο ενθύμιο μαρτυρά τα γεγονότα που πέρασαν και διαπέρασαν τους κατοίκους που πλέον το έχουν εγκαταλείψει ή λησμονήσει.
Τα άψυχα αντικείμενα έχουν ψυχή καθώς είναι γεμάτα από την ενέργεια όσων τα χρησιμοποίησαν, ακόμη και όταν πλέον αποτελούν περιεχόμενο μιας κούτας στην αποθήκη. Στο ποίημα, η σοφίτα είναι αποθήκη αναμνήσεων αυτών που έχουν προχωρήσει στη ζωή τους, έχοντας ζήσει ασφαλείς στο συγκεκριμένο σπίτι με τους τούβλινους τοίχους και ξέροντας από πρώτο χέρι τι σημαίνει αγώνας, να πέφτεις, να σηκώνεσαι και να συνεχίζεις μέχρι να κερδίσεις. Ένα τούβλο είναι η βάση για να χτιστεί το μέλλον.
