Μια τυχαία συνάντηση οδηγεί σε μια κοινή πορεία, γεμάτη ανατροπές, ξαφνιάσματα και αποκαλύψεις. Η δημιουργία και η καταστροφή. Ο έρωτας και ο θάνατος. Το ζωντανό παρελθόν και η λήθη. Η κάθαρση. Τα σκοτεινά μυστικά και το φως. Η καταστροφική δύναμη του χρήματος. Η δίψα και ο κορεσμός. Το μοιραίο και το οριστικό. Η δικαίωση.
Συνέντευξη στον Ηλία Κουτσερή
Ο γνωστός δημοσιογράφος, ποιητής και συγγραφέας Γιώργος Δουατζής, έγραψε το τελευταίο του μυθιστόρημα «Ανάσα από πηλό» (εκδόσεις Στίξις) για τη σχέση ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα, για το βάρος των οικογενειακών βιωμάτων, για τη δύναμη και το νόημα της τέχνης, για τον άγνωστο κόσμο των εικαστικών, για τη δύναμη της φιλίας, για τις εκρηκτικές δυνάμεις που κρύβονται στις ψυχές των ανθρώπων που επιζητούν μια -τουλάχιστον αληθοφανή- δικαιολογία ύπαρξης.
Ο συγγραφέας μίλησε στο Ράδιο ΕΝΑ 102,5 και ανέφερε ότι θα ήθελε ο αναγνώστης να πάρει κάποια ψήγματα από το σύστημα που βλέπει ότι υπηρετεί η γραφή του, που είναι ένας νέος ανθρωπισμός, είναι η συμπόνια, είναι η ματιά στον διπλανό και κυρίως η αξιοπρέπεια του πολίτη, με ό,τι συνεπάγεται αυτό.
Πολύτιμα μαθήματα ζωής
Ο Γιώργος Δουατζής είναι ένας έμπειρος δημοσιογράφος που δραστηριοποιείται από το 1974, έχοντας εργαστεί σε εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις. Έχει καλύψει ρεπορτάζ, έχει αρθρογραφήσει και έχει κάνει πολιτικές αναλύσεις, αφήνοντας το στίγμα του σε κάθε δράση.
Δίνοντας το στίγμα της σχέσης μεταξύ δημοσιογραφίας και δημιουργικής γραφής, είπε ότι η δημοσιογραφία θεωρείται επάγγελμα βιοπορισμού, το οποίο όμως αγαπά και εκτιμά ως πηγή εμπειριών και καταστάσεων, προσφέροντας την ευκαιρία να συναντήσει σημαντικούς ανθρώπους και να αποκομίσει πολύτιμα μαθήματα ζωής.
Η ποίηση και πεζογραφία από την άλλη, αποτελούν μια εσωτερική ανάγκη και «κατάθεση ψυχής». Ο συγγραφέας είπε ότι συνήθιζε να γράφει δύο στίχους ακόμη και μετά από κουραστικές ώρες εργασίας στη δημοσιογραφία. Χαρακτηρίζει την ποίηση ως «απόσταγμα» και την πεζογραφία ως «καλό κρασί».
Τα ισχυρά ψυχογραφήματα των ηρώων
Για το βιβλίο «Ανάσα από πηλό», ανέφερε ότι πρόκειται για ένα πεζογραφικό έργο (όχι ποίηση), το οποίο έχει ήδη κυκλοφορήσει σε δεύτερη έκδοση.
Ως προς την πλοκή είπε ότι έχει ως κεντρικό ήρωα έναν γλύπτη ο οποίος, για να βιοποριστεί, εργάζεται ως κεραμίστας φτιάχνοντας χρηστικά αντικείμενα, κρατώντας κρυφό το μεγάλο του γλυπτικό έργο όπου αφοσιώνει την ψυχή του.
Η ιστορία περιλαμβάνει ένα στοιχείο έρωτα με μία ιστορικό τέχνης, καθώς και δυνατές φιλίες και παράλληλες ανθρώπινες σχέσεις. Οι κριτικές έχουν εστιάσει στα ισχυρά ψυχογραφήματα των ηρώων.
Η επιλογή της γλυπτικής και του πηλού έχει και βιωματικά στοιχεία, καθώς ο πατέρας του ήταν γλύπτης και τον ελκύει η μεταμόρφωση ενός «ευτελούς» υλικού (χώμα με νερό) σε ένα πολύτιμο έργο τέχνης, ανέφερε ο συγγραφέας.
«Με οδηγούν οι ήρωες…»
Ο Γ. Δουατζής ανέφερε ότι αφού φτιάξει τους ήρωες ενός βιβλίου στο χαρτί, τους φαντάζεται ως μορφές και αυτοί είναι που τον «οδηγούν» στην πλοκή, δημιουργώντας με τους χαρακτήρες τους τα γεγονότα που εξελίσσουν την ιστορία, χωρίς προσχεδιασμό. Υπάρχει βαθιά ταύτιση με τους χαρακτήρες, σε σημείο που σκέφτεται την τύχη τους στην πραγματική ζωή (όπως και στο βιβλίο η ηρωίδα που ερωτεύτηκε τον γλύπτη, αρρώστησε και νοσηλεύεται).
Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας τόνισε ότι γράφει για να ικανοποιήσει τον εαυτό του και όχι για να κατασκευάσει ένα έργο που θα ευχαριστήσει τον αναγνώστη. Θεωρεί ότι η γραφή που αποσκοπεί στην ικανοποίηση του αναγνώστη είναι «τεχνούργημα» και όχι βαθιά δημιουργία ή έργο τέχνης με «πνοή». Λειτουργεί ως «κριτικός» του ίδιου του, του έργου.
