Πέρασε κιόλας ένας μήνας από τότε που αποχαιρετήσαμε τον Προκόπη Κρανιά. Κι όμως, η απουσία του παραμένει παρούσα. Παρούσα στις μνήμες των ανθρώπων που τον γνώρισαν, στις διαδρομές της πόλης, στις συζητήσεις των φίλων, στα βλέμματα όσων περνούν από την «Όστρια» και θυμούνται έναν άνθρωπο ήρεμο, ευγενικό, δημιουργικό, βαθιά αγαπητό.
Ο Προκόπης Κρανιάς υπήρξε ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, αλλά μεγάλης εσωτερικής δύναμης. Γεννημένος στη Μαγούλα Καρδίτσας το 1959, έζησε και εργάστηκε για πολλά χρόνια στον Βόλο, στον χώρο της εστίασης, αφήνοντας το δικό του διακριτικό αποτύπωμα στην τοπική κοινωνία. Για πολλούς ήταν ο επαγγελματίας που συναντούσαν καθημερινά, ο άνθρωπος της «Όστριας», ένας γνώριμος και φιλόξενος άνθρωπος στον Άγιο Κωνσταντίνο. Για όσους όμως τον γνώρισαν βαθύτερα, ήταν κάτι πολύ περισσότερο: ένας ευαίσθητος δημιουργός, ένας ποιητής, ένας αυτοδίδακτος ζωγράφος, ένας άνθρωπος που κουβαλούσε μέσα του έναν ολόκληρο κόσμο εικόνων, λέξεων και σιωπηλών αισθημάτων.
Παρότι οι επαγγελματικές του υποχρεώσεις δεν του άφηναν πάντοτε τον χρόνο που θα επιθυμούσε για να αφοσιωθεί στην τέχνη, ο Προκόπης έβρισκε τρόπους να μετατρέπει την καθημερινότητα σε ποίηση και εικόνα. Στις ελεύθερες στιγμές του αποτύπωνε τις σκέψεις του στο χαρτί, με τη μορφή ποιήματος, και για κάθε ποίημα δημιουργούσε μια εικόνα, δίνοντας ορατή μορφή σε όσα ένιωθε και στοχαζόταν. Τα χειρόγραφα και οι εικόνες του δεν ήταν απλώς καλλιτεχνικά έργα· ήταν κομμάτια της εσωτερικής του διαδρομής, μικρές μαρτυρίες μιας ψυχής που παρατηρούσε, αισθανόταν και δημιουργούσε.
Η γνωριμία μας έγινε από τον “δάσκαλό μας” Βασίλη Αναγνωστόπουλο, ο οποίος και διέκρινε τον αυθόρμητο και γεμάτο λυρισμό λόγο του. Υπήρξε αυτοδίδακτος στη ζωγραφική και στον ποιητικό λόγο, συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις και παρουσίασε και ατομική δουλειά. Η καλλιτεχνική του παρουσία δεν είχε ανάγκη από θόρυβο. Είχε την αλήθεια της απλότητας, την καθαρότητα της ειλικρινούς έκφρασης, την αυθεντικότητα ενός ανθρώπου που δημιουργούσε επειδή το είχε ανάγκη. Στα τέλη του 2023, εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή, φέρνοντας στο φως υλικό που για χρόνια κρατούσε φυλαγμένο. Είχα την τιμή να τον φιλοξενήσω στην ραδιοφωνική μου εκπομπή “Ιστορίες πίσω από τις ιστορίες” και να συνεργαστώ μαζί του στα πλαίσια του Κέντρου Βιβλίου Μαγνησιωτών Συγγραφέων (ΚεΒιΜαΣυ) αλλά και στη διοργάνωση της πρώτης βραδιάς μελοποιημένης ποίησης στον Βόλο τον περασμένο Αύγουστο.
Ο Προκόπης υπήρξε επίσης μέρος της ποιητικής σκηνής της πόλης. Η συμμετοχή του στη συλλογική διαδρομή του VOLOS POETRY SLAM δείχνει την ανάγκη του να συνομιλεί μέσα από την ποίηση, να συναντά άλλους ανθρώπους της δημιουργίας, να μοιράζεται λέξεις, εικόνες, ερωτήματα, ευαισθησίες. Μέσα σε αυτή την κοινότητα, το όνομά του συνδέθηκε με την ποίηση ως πράξη συνάντησης και μνήμης.
Όσοι τον γνώρισαν μιλούν για έναν υπέροχο άνθρωπο, οικογενειάρχη, φίλο, επαγγελματία, ποιητή. Για έναν άνθρωπο απλό και διακριτικό, που δεν επιδίωκε να επιβληθεί, αλλά κατάφερνε να μένει στη μνήμη με την καλοσύνη του. Ίσως αυτό να είναι και το πιο ουσιαστικό αποτύπωμα που αφήνει ένας άνθρωπος: όχι μόνο τα έργα του, αλλά ο τρόπος με τον οποίο έκανε τους άλλους να αισθάνονται κοντά του.
Σήμερα, έναν μήνα μετά τον αποχαιρετισμό του, η σκέψη γυρίζει ξανά σε εκείνον. Στην οικογένειά του, που στάθηκε στο πλευρό του. Στους φίλους του, που τον θυμούνται με αγάπη. Στους ανθρώπους που περνούσαν από την «Όστρια» και ρωτούσαν με ειλικρινές ενδιαφέρον για την υγεία του. Στα ποιήματα και στις ζωγραφιές του, που θα συνεχίσουν να μιλούν όταν οι λέξεις των ζωντανών μοιάζουν λίγες.
Η καλή μας φίλη Ελένη Προγκίδη στον αποχαιρετισμό της είχε γράψει: «Τώρα ξέρω, πως η Απουσία ακούγεται πιότερο κι απ’ την Κραυγή». Και πράγματι, η απουσία του Προκόπη έχει ήχο. Είναι ο ήχος της σιωπηλής μνήμης. Της ευγνωμοσύνης. Της φιλίας. Της συγκίνησης που δεν χρειάζεται πολλά λόγια για να ειπωθεί.
Ο Προκόπης Κρανιάς μπορεί να έφυγε από τον παρόντα χρόνο, όμως μένουν οι άνθρωποί του, η οικογένειά του, οι φίλοι του, τα γραπτά του, οι εικόνες του, οι στιγμές που χάρισε. Μένει η αίσθηση ενός ανθρώπου που υπήρξε «προκομμένος», πόσο δίκαιο έχεις Σταμούλη, όχι μόνο κατ’ όνομα, αλλά και στη ζωή: εργατικός, δημιουργικός, ευαίσθητος, γενναιόδωρος στην ανθρώπινη παρουσία του.
Θα τον θυμόμαστε κάθε φορά που η μνήμη θα μας οδηγεί στην «Όστρια», κάθε φορά που η ποίηση θα συναντά τη ζωγραφική, κάθε φορά που ένας ήσυχος άνθρωπος θα μας θυμίζει πως η αληθινή δημιουργία συχνά γεννιέται μακριά από τους θορύβους, μέσα στην καθημερινότητα, στην ευαισθησία και στην αγάπη.
Σήμερα Προκόπη δεν σε αποχαιρετούμε ξανά· σε θυμόμαστε. Και μέσα από τη μνήμη, τα ποιήματα, τις εικόνες, την οικογένεια, τους φίλους και τους ανθρώπους που σε αγάπησαν, ο Προκόπης Κρανιάς παραμένει παρών. Ήσυχα, διακριτικά, όπως έζησε. Με την καλοσύνη, την ευαισθησία και τη δημιουργικότητα που άφησε πίσω του ως πολύτιμη παρακαταθήκη.
