Η ποίηση χάθηκε!…,
θάφτηκε κι αυτή βαθιά στη φωτιά !…,
στων όπλων το μαύρο καπνό και τον κουρνιαχτό !…,
σφικταγκαλιά με κομματιασμένα κορμιά ηρώων
και τη ματωμένη αθωότητα ανέμελων παιδιών!…,
που έπαιζαν κυνηγητό,
γύρω – γύρω απ’το γέρικο πλάτανο!…,
στην πλατεία του μικρού χωριού τους!,…
Ένα νεκρολούλουδο!…,
στον τόπο τους!…,
σε χώμα λευτεριάς,μια μέρα θ’ανθήσει!…
Στα πέταλά του,
χαραγμένα με κόκκινο χρώμα θα’ναι,
οι τελευταίες…αιώνιες λέξεις!…,
των αθάνατων αθώων και των ηρώων!…,
αξιοσύνη να φέρνουν!…,
στις μελλοντικές γενιές και στους ποιητές !…,
που το αίμα της λευτεριάς,
από καθήκον,σεβασμό και θαυμασμό!…,
θα θελήσουν,
να τιμήσουν και να υμνήσουν
με ΛΕΥΤΕΡΑ!…ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !…
Ποιητής εκ Πηλίου
*Για την πρόσφατη ημέρα της ποίησης
