Ο Γιάννης Μακρόπουλος γράφει το ποίημα “Πυξίδα” αφιερωμένο στη γιορτή της γυναίκας
ΠΥΞΙΔΑ
Απ’ την ορχήστρα του μυαλού μου
κάνω μια μπαλάντα ερωτική
με λόγια μιας ατέλειωτης αγάπης
αυτά που ζούμε εμείς κάθε στιγμή.
Πολλοί είναι αυτοί που θα ζηλεύαν
τον έρωτα που ζω με σένα τώρα
απάγκιο στης ζωής μας το ταξίδι
απάγκιο στης ζωής την ανηφόρα.
Ας προσπαθήσουμε λοιπόν
στης θάλασσας το κύμα μην χαθούμε
ότι μας έχει δώσει η ζωή
αδίστακτα κι απλά να το χαρούμε.
Όλοι μας στη ζωή μας προσπαθούμε
να γίνουμε κάτι ξεχωριστό
να φύγουμε απ’ της μοίρας τα καλούπια
να μπούμε σ’ ένα πλαίσιο ανοιχτό.
Αλλάξαν όλα μέσα μου
σαν ήρθες και σ’ αγκάλιασε η καρδιά μου
κοντά σου νιώθω τόσο δυνατός
ποτέ σου να μην φύγεις μακριά μου.
Γίνε αγέρας, γίνε αστραπή
κανείς να μην μπορεί να σε νικήσει
να σε φοβούνται όσοι είν’ απέναντί μας
η αγάπη μας ποτέ να μην λυγίσει.
Γίνε ο ήλιος μου, η λάμψη και το φως
στο κάθε μου το βήμα η πυξίδα
όλα μου τα κενά να τα γιομίσεις
γίνε φεγγάρι, γίνε αστέρι λαμπερό
να μπεις μες τον δικό μου ουρανό
να είσαι τόσο δυνατή
για πάντα να μπορείς να τον φωτίσεις.
