Ο Κωνσταντίνος Δ. Μαυρομμάτης γράφει για τον Γιώργο Καπούλα και το βιβλίο του “Το ταξίδι από τα Κανάλια στον Καναδά”
“Ο Γεώργιος Καπούλας (1939 – 2021) καταγόταν από τα Κανάλια της Καρδίτσας και δυο μέρες πριν μας αφήσει, λόγω της επαράτου νόσου, πρόφτασε και είδε το μοναδικό πόνημά του «Το Ταξίδι, από τα Κανάλια στον Καναδά». Στο βιβλίο αυτό εξιστορεί με πολλές λεπτομέρειες, συμβολαιογρακού χαρακτήρα, όλη τη ζωή που πέρασε στο χωριό, στις εργασίες του, ως τεχνίτης, στη μετάβασή του στον Καναδά και στην εκεί προκοπή του.
Αρχίζει από τα παιδικά του χρόνια, πώς έζησε κατά την Κατοχή και την αντίσταση, με τους Ιταλούς και του Γερμανούς που ήρθαν στο χωριό, πώς έκαναν επιδρομή οι αντάρτες και στρατολόγησαν πολύν κόσμο, με τις μανάδες να κλαίνε και να ουρλιάζουν, αλλά και τις μετέπειτα αγροτικές και γεωργικές εργασίες του, ιδίως με την ταλαιπωρία του καπνού. Τραγουδώντας κατά το αρμάθιασμα διάφορα δημοτικά και ηρωικά τραγούδια, προσπαθούσαν να ξεχάσουν την ταλαιπωρία αυτή, και να απολαύσουν την πληρωμή του καπνού κατά τις μέρες των Χριστουγέννων, για να ξεπληρώσουν του μπακάληδες που τους έλεγαν το στερεότυπο: «Άντε γράψ’τα και στο καπνό θα σε πληρώσω».
Δεν παραλείπει να διαθέσει πολλές σελίδες του βιβλίου του στις παιδικές συντροφιές, με τις σκανδαλιές και τα κατορθώματά τους, στο σχολείο, που έφθασε μέχρι την πέμπτη τάξη και ύστερα διέκοψε για να βοηθήσει την οικογένειά του, στο κυνήγι με τους λαγούς, τις πάπιες και τις μαυρόκοτες του Σκατιάρη, κατά τον Χειμώνα, στο κρασάκι που έπιναν πολλά βράδια στην ταβέρνα του Χαραλάμπους στην πλατεία και πολλά άλλα με καταπληκτική λεπτομέρεια και παραστατικότητα.
Ύστερα εξιστορεί το πώς εγκατέλειψε το χωριό, που δεν του παρείχε πλέον τα προς το ζην και έμαθε την τέχνη του σοβατζή και του ελαιοχρωματιστή, μεταβαίνοντας σε διάφορα χωριά του κάμπου, και μάλιστα της Λάρισας, όπου βρισκόταν ο ένας αδερφός του, αναλαμβάνοντας διάφορες επισκευαστικές και κατασκευαστικές εργασίες.
Μεγάλη ήταν η περιπέτειά του, ώσπου να βγάλει τα ανάλογα χαρτιά και να διεκπεραιώσει τις πολλές διαδικασίες που χρειάζονταν για να κάνει το ταξίδι του στον Καναδά. Πολλοί Καναλιώτες τον αποθάρρυναν λέγοντάς του ότι δεν είναι άξιος να πάει ούτε στην Αθήνα που λέει ο λόγος, πολύ περισσότερο να πάει σε ξένη χώρα χωρίς να γνωρίζει ούτε τη γλώσσα ούτε τα ήθη και τα έθιμά της.
Παρά ταύτα και σε πείσμα όλων αυτών τα κατάφερε και μια μέρα βρέθηκε στον Καναδά, κοντά σε συγγενείς και συμπατριώτες, που τον στήριξαν και τον βοήθησαν στα πρώτα βήματά του. Εκεί, αφού έμαθε τη γλώσσα πηγαίνοντας στο σχολείο, έγινε περιζήτητος σοβατζής και ελαιοχρωματιστής, διότι αγαπούσε την τέχνη του και ήθελε πάντα να είναι τέλεια η δουλειά του. Συνέχισε επίσης και την κατασκευαστική του τέχνη των μπουζουκιών και του κλαρίνου. Ο ίδιος δε έπαιζε και τραγουδούσε στις διάφορες κομπανίες που οργάνωνε μαζί με άλλους Έλληνες.
Πολλές φορές μάλιστα εργαζόταν και δωρεάν, ιδιαίτερα όταν επρόκειτο για έργα κοινής ωφέλειας και ιδίως εκκλησίες από τις οποίες δεν έπαιρνε καμιά αμοιβή. Βέβαια και στη δουλειά αυτή βρέθηκαν οι αντίπαλοι που το απάτησαν ή τον κορόιδεψαν και έχασε πολλά μεροκάματα, αλλά τελικά τα κατάφερε και έγινε φίρμα στο Τορόντο του Καναδά όπου κατοικούσε.
Με τις ορχήστρες αυτές διασκέδαζε την ομογένεια και διέδιδε την ελληνική ταυτότητα ανά τα πέρατα του Καναδά, διότι επισκέφθηκε πολλές πόλεις και πολιτείες παίζοντας και τραγουδώντας. Είχε δε πολλές προσκλήσεις από συλλόγους της ομογένειας και τους επισκεπτόταν κατά τις εθνικές επετείους και τις άλλες εορταστικές εκδηλώσεις τους.
Γενικά εξελίχτηκε σε έναν επιτυχημένο μετανάστη, ο οποίος κράτησε την ελληνική ταυτότητα στην οικογένειά του και στο περιβάλλον του και παράλληλα δημιούργησε ένα εξαιρετικό ελληνικό κλίμα στη νέα του πατρίδα. Όταν πριν δυο χρόνια τον συνάντησα στο χωριό μας, τα Κανάλια Καρδίτσας, μου είπε για το εν λόγω βιβλίο που γράφει και θέλησα να είμαι από τους πρώτους που θα το προμηθευτεί. Δυστυχώς δεν έζησε για να το απολαύσει και να το κάνει καλοτάξιδο.
Γι’ αυτό, ίσως, δεν πρόφτασε και να το επιμεληθεί καλύτερα, να διορθώσει τα πολλαπλά λάθη του, γραμματικά, συντακτικά, εκφραστικά, τονικά, στίξεως, επαναλήψεων κ.λπ. Παρά ταύτα, με λίγη υπομονή το βιβλίο του διαβάζεται άνετα και ελκύει τον αναγνώστη με τις ποικίλες και πιπεράτες διηγήσεις του. Έχει σχήμα 17×24 και 330 σελίδες”.
