Αύριο, Σάββατο, στην εκπομπή του ράδιο Ένα 102,5, «Βιβλίο και Πολιτισμός» που επιμελείται και παρουσιάζει η Σοφία Νικολάου θα παρουσιαστεί το βιβλίο του Πιερ Πάολο Παζολίνι «Τα Αλάνια», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg στην περίφημη σειρά Aldina σε μετάφραση Γ. Κεντρωτή.
Είναι αρχές του 1950 όταν ο Παζολίνι φτάνει στη Ρώμη με την μητέρα του απόκληρος και κυνηγημένος από τον τόπο δουλειάς του στη δημόσια εκπαίδευση και διαγραμμένος από το Κομμουνιστικό Κόμμα. Αιτία είναι οι καταγγελίες για παιδεραστία και ασελγείς πράξεις που ωστόσο δεν επιβεβαιώθηκαν και έτσι ο φάκελος θα κλείσει ελλείψει αποδείξεων. Είναι άφραγκος με πολλά χειρόγραφα στα μπαγκάζια του όμως και θα στεγαστεί στις borgate φτωχούς συνοικισμούς της Ρώμης δημιουργημένους από τους φασίστες σε ένα οργανωμένο σχέδιο που παρουσιάστηκε ως στεγαστική πολιτική αλλά στην πραγματικότητα είχε ως στόχο της «κάθαρση» του κέντρου της Ρώμης από το λούμπεν προλεταριάτο που αποτελούσε δυνητική εστία ανάφλεξης. Η ζωή του λοιπόν θα σημαδευτεί από την επαφή του με τους απόκληρους, «τους αφανείς» της χώρας του, θα μάθει τη γλώσσα τους τα ρομανέσκο, ένα κοινωνιόλεκτο των φτωχών συνοικιών της Ρώμης. Εκεί θα εγκαταλείψει την ποίηση και θα αρχίσει να γράφει το μυθιστόρημα Ragazzi di vita Τα αλάνια όπως μεταφράστηκαν από τον Κεντρωτή, και είναι τα παιδιά του δρόμου, που ο φασισμός ή ο ανερχόμενος καπιταλισμός κατ’ αναλογία στον Ντίκενς, άφησαν αμόρφωτα και οδηγήθηκαν στην παραβατικότητα.
Τα Ragazzi di vita, γνωστά με τα παρατσούκλια τους, ο Γκλίτσας, ο Τσαντίλας, ο Ψόφιος, ο Ναπολιτάνος, ο Κούτουλας, ο Αποφάγιας, ο Βαρέλας, ο Χούφτας, ο Ξετσίπωτος και, φυσικά, οι δύο πρωταγωνιστές, ο Λέρας και ο Σγουρομάλλης, βγαίνουν από το αφανές σκοτάδι υπό τη γραφίδα του Παζολίνι που με μια κατάβαση στην Κόλαση (αναφορά στην Κόλαση του Δάντη) αναδεικνύει όλον αυτόν τον παραμελημένο κόσμο των χαμαιτυπείων, των παραγκών και των εργατικών κατοικιών στις παρυφές της πόλης που μένουν στο Ντόνα Ολίμπια, στο Τιμπουρτίνο, στο Φερομπεντό με τους τσιμεντένιους ουρανοξύστες για να μιλήσει για τα μεγάλα θέματα της ύπαρξης: τον θάνατο, την ιερότητα, τις κοινωνικές προκαταλήψεις της εποχής, τις σεξουαλικές απαγορεύσεις, την ομοφυλοφιλία, τον κομμουνισμό, την πολιτική, τη δικαιοσύνη. Επόμενο είναι ένα τέτοιο μυθιστόρημα στην εποχή του να προκαλέσει σάλο. Ο Παζολίνι δεν ολοκλήρωσε ποτέ την τριλογία του για τον κόσμο αυτό του λούμπεν προλεταριάτου. Θα γράψει μόνο το Μια βίαιη Ζωή ως συνέχεια από τα Αλάνια. Θα δώσει όμως μέσα από τις ταινίες του Accatone και Mama Roma την αιρετική μαρτυρία του γι’ αυτόν τον κόσμο. Να σημειωθεί ότι η ποιητική των Ragazzi di vita θα επηρεάσει τα ποιήματα του Γκράμσι Στάχτες (1957) και το Αηδόνι της Καθολικής Εκκλησίας (1958). Εν κατακλείδι τα Αλάνια δεν είναι μόνο μια αποτύπωση της ζωής των κατατρεγμένων από τους κοινωνικοπολιτικούς μετασχηματισμούς της προπολεμικής και μεταπολεμικής Ιταλίας αλλά είναι επίσης ένα διαχρονικό αποτύπωμα της κοινωνικής βίας και της γέννησης της.
