Μια ξεχωριστή μουσική βραδιά, είχαν την ευκαιρία να ζήσουνε όσοι βρέθηκαν χθες το βράδυ στο Δημοτικό Θέατρο Βόλου «Βαγγέλης Παπαθανασίου» για να απολαύσουν ένα μουσικό αφιέρωμα στο σπουδαίο έργο του μεγάλου Έλληνα συνθέτη Μίμη Πλέσσα. Λίγες ώρες πριν το μεγάλο μουσικό αφιέρωμα, η γυναίκα με την οποία ο Μίμης Πλέσσας μοιράστηκε 35 και πλέον χρόνια κοινής ζωής, η ΛουκίλαΚαρρέρ-Πλέσσα μίλησε στο ΡΑΔΙΟ ΕΝΑ 102,5.
Συνέντευξη στον Ηλία Κουτσερή
Δεν έκρυψε την αγάπη του Μίμη Πλέσσα για τον Βόλο, ενώ ταυτόχρονα αναφέρθηκε στη διαχρονικότητα των τραγουδιών του ανά τις δεκαετίες. «Θα δείτε τρεις γενιές, παππού, γιο, εγγονό να τραγουδούν το ίδιο τραγούδι αγκαλιασμένοι, θα τραγουδάνε μαζί, θα τραγουδάει μαζί ο αριστερός και ο δεξιός ο αστός και ο πιο λαϊκός άνθρωπος, γιατί αυτός που αγαπάει το «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου» μπορεί να μην αγαπάει το «Ένας ουρανός με αστέρια» ή και αντίθετα αυτός που λατρεύει το «Τόσα καλοκαίρια» να μην έχει τραγουδήσει το «Άγαλμα» ποτέ, αλλά κάποιο από τα τραγούδια αυτά από την τεράστια γκάμα αυτού του δημιουργού θα αγγίξει κάποια ψυχή».
«Ήθελε να επανεκτελούνται από νέους ανθρώπους»
Στόχος του σύμφωνα με την ίδια, ήταν να κερδίσει την αθανασία μέσα από αυτό το σπουδαίο έργο, βαθύ αποτύπωμα κι όπως συμπλήρωσε «ήθελε να τραγουδιούνται και να ξανατραγουδιούνται και να επανεκτελούνται από νέους ανθρώπους. Έλεγε όταν ένα τραγούδι έχει ένα γερό DNA, το γνωρίζει ο νέος άνθρωπος μέσα απόνέα ενορχήστρωση, νέα εκτέλεση και πολλές φορές αναζητά την πρώτη εκτέλεση και την ανακαλύπτει, δεν την αφήνει να αραχνιάσει». Ο ίδιος όπως εκμυστηρεύτηκε η ίδια έλεγε ότι «τα τραγούδια μου έχουν γερό DNA, άσε τα παιδιά να πειραματίζονται και άσε το έργο μου να γίνεται «πλατύσκαλο» για τη νέα γενιά να πειραματιστεί πάνω σε αυτά και με αυτά».
«Πολεμήθηκε» για τις επανεκτελέσεις από ομολόγους του
Ο Μίμης Πλέσσας ήταν ο πρώτος που σύμφωνα με την κ. Καρρέρ-Πλέσσα, επέμενε σε επανεκτελέσεις, ο πρώτος που «πολεμήθηκε» για τις επανεκτελέσεις από ομολόγους του και τελικά τον ακολούθησαν, καθώς η ίδια ήταν μάρτυρας μπροστά σε αντίστοιχες συζητήσεις με άλλους μεγάλους συνθέτες. Ο ίδιος παρομοίαζε τα μουσικά κομμάτια με κορίτσι που ανάλογα τι θα του φορέσεις θα αναγνωρίσει το παιδί την ομορφιά.
Αγαπημένα του κομμάτια – Δύσκολη επιλογή
Το «Ποιος το Ξέρει» και το «Έπεφτε βαθιά σιωπή», σύμφωνα με την κ. Καρρέρ-Πλέσσα ήταν τα δύο αγαπημένα τα κομμάτια και γι αυτό έχει τον τίτλο η συναυλία – αφιέρωμα και το βιβλίο που έχει γράψει η ίδια με διηγήσεις και αφηγήσεις του ιδίου μαζί με δικές μου καταγραφές.
Η ίδια αναγνωρίζει ότι, η επιλογή των μουσικών κομματιών είναι πολύ δύσκολη, καθώς στο δίωρο πρόγραμμα δεν χωράνε όλα τα τραγούδια. «Η Ορχήστρα «Μίμης Πλέσσας» συνεργάζεται με πολλούς τραγουδιστές που ο καθένας υποστηρίζει και διαφορετικό ρεπερτόριο. Χθες ήταν ο Δημήτρης Μπάσης και η Ελένη Πέτα, αλλά συνεργάζεται με πολλούς τραγουδιστές, σε άλλες ενορχηστρώσεις και ακούγεται διαφορετικό ρεπερτόριο σε κάθε εμφάνιση».
«Κρυφά διαμαντάκια»
Η κ. Καρρέρ-Πλέσσα σχετικά ερωτηθείσα έκανε λόγο για «κρυφά διαμαντάκια» που δεν είναι τόσο γνωστά, όπως το «Τι σου κανα και πίνεις¨» που και ο ίδιος ο Μίμης μέχρι το 2000 δεν το θυμόταν και άλλα που τα λάτρευε ο κόσμος και ο ίδιος ο δημιουργός δεν πίστευε. Όπως αποκάλυψε «Θυμάμαι τι αγώνα είχα δώσει το ’93 σε μια συναυλία να εντάξει «Όλα δικά σου μάτια μου». Είναι τεράστιο το έργο και πολλά τραγούδια θα βγουν στο μέλλον που είναι από 45άρια. Είχα μανία με αυτά όταν έκανα εκπομπές και υπάρχει μία σειρά από τέτοια τραγούδια που σιγά σιγά μέσα από τις επανεκτελέσεις, θα βρουν νομίζω τη θέση που τους αξίζει».
Σοφία, ηρεμία, ανωτερότητα
Ερωτηθείς τι είναι αυτό που θυμάται περισσότερο η ίδια από τον Μίμη Πλέσσα ήταν αφοπλιστική: «Η σοφία του, η ηρεμία του, η ανωτερότητά του, διότι στην εποχή του «πολεμήθηκε» πάρα πολύ, ήταν ένας «επικίνδυνος» συνθέτης, ο οποίος κινούνταν σε όλα τα μουσικά είδη». Επίσης, έκανε γνωστό ότι για το «βρέχει φωτιά στη στράτα μου» του ζήταγαν να αλλάξει όνομα, διότι δεν είχαν συμβόλαιο με το Μίμη Πλέσα και από τον Στράτο Διονυσίου να υπογράψει με άλλο όνομα, ενώ πολλά τραγούδια τα υπογράφει κι ως Δημήτρης Φαλιέρος με το όνομα της μητέρας του. Οι πόρτες ήταν κλειστές. Σκεφτείτε ότι γράφει από το ‘52 που ήρθε από την Αμερική που είχε ακομπανιάρει τους μεγαλύτερους τζαζίστες, και από το ‘52 που άρχισε η Νάνα Μούσχουρη να πηγαίνει στο στούντιο και να τραγουδάει μαζί του και μετά η Τζένη Βάνου και μετά το πρώτο φεστιβάλ του ελληνικού τραγουδιού το ‘59, σκεφτείτε ότι από το 52 που έγραφε, το ‘69 17 χρόνια μετά πρωτοκάνει δίσκο, κατευθείαν χρυσό δίσκο.
Έκλεισαν οι πόρτες, διότι διαταράχθηκαν κάποιες ισορροπίες στις δισκογραφικές εταιρείες. Οπότε ήταν πολύ επικίνδυνο να συνεχίσει να γράφει με τον Παπαδόπουλο και να τραγουδάει ο Πουλόπουλος. Και εκεί εγώ τον έζησα, τον ξέρω αυτόν τον πόλεμο επειδή μελέτησα τη δισκογραφία και μετά βρέθηκα μέσα στη δισκογραφία και στο ραδιόφωνοκαι ξέρω πόσο πολεμήθηκε και τελικά δικαιώθηκε όμως».
Κλείνοντας η ίδια είπε ότι «Όταν ένα δέντρο έχει πολύ γερές ρίζες, όσο και αν προσπαθείς να του κλαδέψεις τα κλαριά, έχει γερές ρίζες που θα φουντώνει συνέχεια και θα γίνει αιώνιο».
Απόδοση ραδιοφωνικής συνέντευξης: Αναστασία Φύσσα





























