Αυτό το Σάββατο η εκπομπή, του ράδιο Ένα 102,5 «Βιβλίο και Πολιτισμός» που παρουσιάζει και επιμελείται η Σοφία Νικολάου, συνομιλεί με τον Αλέξανδρο Ψυχούλη για το νέο του βιβλίο «Τροφοσυλλέκτης» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νήσος.
Το βιβλίο αναφέρεται σε προσωπικά παιδικά αλλά και ενήλικα βιώματα του συγγραφέα και τη σχέση του με τον πατέρα του που ήταν λάτρης της φύσης και προσπαθούσε να του μάθει με το όνομα τους κάθε φυτό του Πηλίου, που όπως όλοι γνωρίζουμε φημίζεται για την άφθονη χλωρίδα του. Μέσα από την ανάλαφρη αφήγηση του συγγραφέα παρακολουθούμε την τραυματική πολλές φορές σχέση πατέρα-γιου αλλά και τα μαθήματα που πήρε ο γιος από τον πατέρα και τα οποία είχαν καταγραφεί στο ασυνείδητο του παιδιού-ενήλικα Ψυχούλη και αναδύθηκαν μετά το θάνατο του πατέρα.
Το βιβλίο αποτελεί ύμνο στη φύση που είναι η τρίτη πρωταγωνίστρια του βιβλίου. Ενώ μια σειρά συνταγών εμπλουτίζουν κάθε κεφάλαιο. Ο Μαρξ υποστήριζε ότι «η ζωτικότητα των πρωτόγονων κοινωνιών ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερη από εκείνη των σύγχρονων καπιταλιστικών κοινωνιών». Αυτός ο ισχυρισμός έχει επαληθευτεί από πολυάριθμες μελέτες οι οποίες είναι συγκεντρωμένες στην Εγκυκλοπαίδεια των Κυνηγών και Τροφοσυλλεκτών του Cambridge. : «Το κυνήγι και η συλλογή», γράφει η Εγκυκλοπαίδεια, «ήταν η πρώτη και πιο επιτυχημένη προσαρμογή της ανθρωπότητας και καλύπτει τουλάχιστον το 90% της ανθρώπινης ιστορίας. Έως και 12.000 χρόνια πριν, όλοι οι άνθρωποι ζούσαν με αυτόν τον τρόπο» και οφείλουμε να πούμε ότι ήταν πιο ευτυχισμένοι.
Έτσι ως σύγχρονος τροφοσυλλέκτης ο Αλέξης Ψυχούλης με ένα πόδι στην πόλη και το άλλο στη φύση ανατέμνει το προφίλ του σύγχρονου τροφοσυλλέκτη, περιγράφοντας όχι μόνο τους άγραφους κανόνες αλλά και το νομικό πλαίσιο που διέπει την τροφοσυλλογή, Το βιβλίο έχει μια πολιτική χροιά που αφορά στην παραγωγική ουτοπία της διατροφικής αυτάρκειας μια και η «κατανάλωση είναι μια διπλή τραγωδία: ό,τι αρχίζει με ανεπάρκεια θα τελειώσει με στέρηση», λέει ο Sahlins κι εξάλλου ο Ψυχούλης δεν μπορεί να μην γνωρίζει ως καλλιτέχνης που είναι, όπως άλλωστε κι ο πατέρας του ότι το κυνήγι και η συλλογή ολοκληρώνεται με τελετουργίες, κοινωνικοποίηση και καλλιτεχνική έκφραση. Το βιβλίο ακροβατεί μεταξύ προσωπικού και πολιτικού, με λογοτεχνικό ύφος, αίσθηση του χιούμορ και την απαραίτητη δόση αυτοσαρκασμού.
Στο δεύτερο μέρος της εκπομπής μιλάμε με την Τιτίκα Δημητρούλια για το βιβλίο του βιβλίου του Φλωμπέρ «Τρεις Ιστορίες» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αντίποδες. Είναι το κύκνειο άσμα του Γκυστάβ Φλωμπέρ και αποτελεί ένα αριστουργηματικό τρίπτυχο. Στην Απλή καρδιά, ο Φλωμπέρ αφηγείται την ιστορία μιας φτωχής, βασανισμένης από τη ζωή, ελαφρώς χαζούλας αλλά συγκινητικά αγνής και αθώας υπηρέτριας, της Φελισιτέ, στη γαλλική επαρχία του 19ου αιώνα, που αγαπάει διαδοχικά έναν άντρα, τα παιδιά της κυρίας της, έναν ανιψιό της, έναν γέροντα που φροντίζει κι έπειτα τον παπαγάλο της.
Στον Άγιο Ιουλιανό ένας μεσαιωνικός φεουδάρχης, παθιασμένος κυνηγός έρχεται αντιμέτωπος με τη βία που ασκεί και οδηγείται στη μετάνοια. Στην Ηρωδιάδα που θα μπορούσαμε να την συγκρίνουμε με την Σαλαμπώ, ο χορός της Σαλώμης στο πολυτελές συμπόσιο του Ηρώδη, όπου όλες οι πολιτικές και θρησκευτικές συγκρούσεις της εποχής έρχονται στην επιφάνεια, οδηγεί στον αποκεφαλισμό του Ιωάννη του Βαπτιστή. Ποιο είναι το νήμα που συνδέει τις τρεις ιστορίες; Ακόμη και σήμερα οι απόψεις διίστανται, ωστόσο οι Τρεις Ιστορίες αποτελούν σταθμό στη λογοτεχνία. Η μετάφραση της Δημητρούλια δε αποτελεί ένα μεταφραστικό κατόρθωμα.
