Στο Ράδιο Ένα 102,5 φιλοξενήθηκε o πρόεδρος του Νομαρχιακού Τμήματος της ΑΔΕΔΥ Φίλιππος Κωνσταντινίδης, με αφορμή την αυριανή απεργιακή κινητοποίηση. Όπως υπογράμμισε « Γίνεται αντιληπτό, ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί ο μεν ιδιωτικός τομέας να πλέει σε άλλα μήκη κύματος, απ’ ότι συμβαίνει στο δημόσιο. Πρέπει να αποφασίσουμε ως πολίτες ποιος θα πρέπει να είναι ο τρόπος ανάπτυξης της οικονομίας, της χώρας, των προτεραιοτήτων και υπάρχουν πολλά πράγματα, τα οποία αγγίζουν ολόκληρη την κοινωνία. Γι αυτό το τρίπτυχο ανεργία, λιτότητα, υπερφορολόγηση είναι αυτό που είναι ψηλά στην πυραμίδα των διεκδικήσεων, ανεξάρτητα πως ο κάθε φορέας βάζει τα δικά του ζητήματα. Τα ζητήματα που έχει να αντιμετωπίσει πρώτα ως πολίτης ο καθένας από εμάς έχει να κάνει με την υπερφορολόγηση, με τελευταίο θέμα αυτό της βενζίνης που βλέπουμε ότι τα 30 ευρώ που βάζουμε για να φουλάρουμε το αυτοκίνητο μας, τα 10 πάνε στην βενζίνη και τα υπόλοιπα 20 πάνε σε φόρους, πέρα από όλα τα άλλα που ο κάθε ένας πολίτης και επαγγελματίας υφίσταται με τα ΦΠΑ και τους φόρους. Κάτι πρέπει να γίνει. Ανησυχούμε, γιατί δεν βλέπουμε μπροστά μας να ανοίγεται κάτι το οποίο θα δώσει καλύτερες προοπτικές κι όλη αυτή η αγωνία πρέπει κάπως να εκφραστεί. Κάποια στιγμή, αυτοί οι κοινωνικοί φορείς, που προφανώς έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα, δεν λέει κανείς όχι, πρέπει να συζητάνε μεταξύ τους. Δεν μπορεί να υπάρχει πολεμική, όπως υπήρχε παλιότερα μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού, διότι τα χρήματα που θα λείψουν από τον δημόσιο υπάλληλο ή από τον οποιοδήποτε εργαζόμενο θα λείψουν από την αγορά, τον επαγγελματία. Εύχομαι να έρθει ο κόσμος στην πλατεία Ελευθερίας, στη λογική του να πούμε ότι «είμαστε εδώ». Ότι θέλουμε κάτι καλύτερο για το αύριο, πέρα από πολιτικές τοποθετήσεις και στοχεύσεις. Κανένας μας δεν έχει την πολυτέλεια να εργάζεται μόνο και μόνο βλέποντας τον εαυτό του πίσω από ένα κόμμα ή παράταξη ή σκοπιμότητα. Το βασικό για μένα είναι ότι πρέπει να αναπτυχθεί ένα αίσθημα όχι αντιπολιτευτικό, αλλά ένα αίσθημα δημιουργίας σε όλα τα επίπεδα που θα έχει τέτοιες βάσεις που ότι γίνεται να αφήνει ένα λιθαράκι για τον επόμενο».
