«Πηγαίνεις στην παραλία με το παιδί..το παιδί βρίσκει παρατημένα παιχνίδια άλλου παιδιού και παίρνει ένα φτυαράκι να σκάψει την παραλία βρισκόμενο δίπλα στον «παρατημένο λόφο» παιχνιδιών. Το παιδί στο οποίο «ανήκουν» τα παιχνίδια αποκτά ταχύτητα φωτονίου και φωνή γαϊδάρου και κραυγάζει “δικοοοοοο μου ειναιιιι” με άγχος Καλυβάτση στη σκηνή «μου φάγαν το μπιφτέκι μου». Αρπάζει το φτυαράκι και γεμάτο αυτοπεποίθηση φωνάζει «δικό μου είναι». Αλήθεια από πού πηγάζει όλη αυτή η κτητικότητα και η αίσθηση της ιδιοκτησίας στα 2-3-4χρονα; Ποιος τους έχει αναπτύξει τόσο πολύ το «δικό μου είναι»; Μήπως να το χαλαρώναμε όλο αυτό το αίσθημα μήπως και γλιτώσει κάποιο παιδί ως ενήλικας από σκηνικά μη αποδοχής της απώλειας του «δικό μου είναι»;» προτρέπει ο συμπολίτης εκπαιδευτικός, κ. Μιχάλης Σκρίμπας.
