« Έβλεπα μια χαζοταινία, ελαφριά Αμερικανική με Χριστούγεννα και μα τον Θεό παραλίγο να μου μπει ένα σκουπιδάκι στα μάτια και να με πάρουν τα ζουμιά. Και δεν ήταν για το χαζοπλοτ ή για την ερμηνεία που ως συνήθως είναι για τα μπάζα, αλλά, να ρε φίλε, σε κείνη την φάση που όλοι γελάνε κι αγκαλιάζονται και φιλιούνται στο εορταστικό τραπέζι, σκέφτηκα πόσο γρήγορα αλλάζουν τα δεδομένα στην ζωή και οι συνήθειες μας και το τι εστί κοινωνικά αποδεκτό ή νόμιμο πλέον. Ζούμε σε μια δυστοπική κατάσταση που απαγορεύει την έκφραση και κάλυψη των βασικότερων ανθρώπινων αναγκών ή ακόμα χειρότερα βαίνει αντίθετα των ενστίκτων μας.
Ζούμε πλέον σε μια εποχή όπου η αγάπη εκφράζεται όχι με την αγκαλιά και την εγγύτητα αλλά με το μη άγγιγμα και την απόσταση. Και πιο τρομακτικό απ’ όλα είναι το πως η μετάβαση σε αυτή την εποχή έγινε τόσο γρήγορα. Η ταινία είναι παραγωγής του 2020 και είναι ήδη άκυρη και άτοπη μέσα σε έναν μόλις χρόνο. Την έβλεπα κι έλεγα: Yeah, right, κόφτε το δούλεμα ρε, λες κι έβλεπα επιστημονική φαντασία και ας ήταν που μόνο έδειχνε ανθρώπους δίχως μάσκες να ζουν την φυσιολογικότητα του χθες. Αν είναι υποφερτά όλα αυτά, είναι μόνο επειδή τα αποδεχόμαστε ως μια παροδικότητα, μέτρα προσωρινή φύσης και ορισμένου χρόνου. “για λίγο”, “μέχρι να περάσει”. Δεν θα αντεχόταν “για πάντα”. Όπως και να’ χει, αυτά τα Χριστούγεννα θα είναι πολύ διαφορετικά από όλα τα υπόλοιπα. Προσδοκώ ήδη στα επόμενα. Ίσως, με λίγη τύχη και αρκετή αισιοδοξία, να δώσουμε τελικά μια μεγάλη σφιχτή αγκαλιά σε όλους εκείνους τους αγαπημένους που μας στέρησε ο φόβος, η απόσταση και η ατομική ευθύνη» το μήνυμα του συμπολίτη επιχειρηματία, κ. Χρήστου Μάρτζου.
