«Καλές οι δημοσκοπήσεις στη πόλη μας…όλα βαίνουν καλώς κατά τα ποσοστά! Δείκτης ικανοποίησης…στα πράσινα. Ωστόσο, ένας προσεκτικός περίπατος αποδεικνύει ότι η πόλη μας ασφυκτιά κάτω από το βάρος του τσιμέντου της. Το αστικό πράσινο είναι ανύπαρκτο, θα ‘λεγε κανείς είναι άγνωστη έννοια, γεγονός απαράδεκτο για ένα πολεοδομικό συγκρότημα με πληθυσμό πλέον των 100,000 κατοίκων. Σημειωτέον δε ότι η οικιστική εξάπλωση και τα αυτοκίνητα και κάθε είδος οχήματα σημειώνουν ραγδαία αύξηση αντιστρόφως ανάλογη. Ο Βόλος χρειάζεται πνεύμονες πρασίνου. Ενέσεις οξυγόνου εντός της πόλης όμως. Το Βολιώτικο αστικό πράσινο έχει επαρκή έκταση; Έχει κατάλληλη διασπορά στον οικιστικό ιστό ώστε να είναι προσιτό ανά πάσα στιγμή από το σύνολο του πληθυσμού; Ο Βόλος έχει ανάγκη από δημιουργία “ανοιγμάτων” και ενίσχυση των δεντροστοιχιών με κατάλληλα επιλεγμένα είδη ή θα καμαρώνουμε τις υπέργηρες νερατζιές στα πεζοδρόμια και τα καχεκτικά αρμυρίκια νομίζοντας ότι κάτι κάνουμε; Υπάρχει στρατηγική και όραμα για την ενίσχυση της παρουσίας του αστικού πρασίνου στη πόλη; Έχει καλλιεργηθεί στους δημότες μια κουλτούρα περιβαλλοντικής συνειδητοποίησης τέτοια, ώστε να υπάρξει κίνητρο για να προωθηθεί η εμπλοκή των δημοτών όπως με επιβράβευση για πράσινα μπαλκόνια, αυλές, οροφές, στο πρότυπο των δήμων Βύρωνα και Ελευσίνας στην Αττική, Χανίων και Ρεθύμνου στη Κρήτη; Γνωρίζουμε τί συνεπάγεται ο όρος urban farming και ποια είναι τα οφέλη του για τις αστικές κοινωνίες; Βλέπουμε μέσα από αυτά τα ερωτήματα μια ευκαιρία να καινοτομήσουμε, να δημιουργήσουμε νέες θέσεις εργασίας, να αναβαθμίσουμε περιοχές, να δημιουργήσουμε νέα οικονομικά δεδομένα; Νέες τάσεις φίλοι μου! Αυτά που ήδη συμβαίνουν σε άλλες χώρες, όχι απαραίτητα πλουσιότερες από εμάς, είναι καιρός να τα εντάξουμε και στη δική μας ζωή. Δε φτάνει μόνο να θαυμάζουμε τι γίνεται στο εξωτερικό και να κλαιγόμαστε. Δουλίτσα θέλει και κατάλληλους ανθρώπους να το προσπαθήσουν» έλεγε η υποψήφια δημοτική σύμβουλος με την Νάνσυ Καπούλα, κ. Σοφία Μεντσιβίρη.
