«Δυο παρεμβάσεις αλλά τι παρεμβάσεις! Αποκορύφωμα της γλωσσικής αλχημείας που περιείχε απόλυτα ακριβή Αμερικάνικη ορολογία, τολμηρές μεταφορές, τεχνητό μελοδραματισμό και πάνω απ’ όλα μια γονυπετής ιδιότυπη δεξιοτεχνία. Με τους καλούς τρόπους μιας διακριτικής κορασίδας που μιλάει μόνο όταν της δίνουν τον λόγο και κοιτάει μόνο όταν οι άλλοι κοιτάνε σε άλλο ορίζοντα. Έμεινε εκτεθειμένος οριστικά στην πρώτη αμυάλωτη παρέμβαση της πιστής και δεδομένης δουλικής υποταγής. Ανέπνεε προσεκτικά μην καταλάβουν οι τουρίστες ότι δεν πρόκειται ακριβώς για αδριάντα. Έμεινε εκεί σύξυλος με το μάτι αναμμένο και καρφωμένο στο δίουρο γλωσσίδι του δαίμονα της κολάσεως, ως μία ανέκφραστη, λαμπερή και χλιδάτη χαρωπή συσκευασία που ξέρει να τυλίγει μόνο όταν πρόκειται τα ψώνια από τα χεράκια της ερωτικής φαντασίωσης του υπερήλικα βρυκόλακα με την παρθένα νεότητα ενός ανυπότακτου κόσμου. Συμφωνίες κυρίων σ’ ένα τραπέζι εβένινο που ζούνε οι λύκοι μέσ’ στον άνθρωπο, τα πρόσωπα σε ξένα σώματα κι οι σκιές κόβουν βόλτες πιασμένες χέρι-χέρι επάνω απ’ τα άψυχα κορμάκια των παιδιών που ζητούσαν να κάνουν μονάχα όνειρα» έλεγε, με αφορμή τη συνάντηση Τραμπ- Μητσοτάκη, ο συμπολίτης, κ. Κώστας Παρδάλης.
