«Το βράδυ της Κυριακής των εκλογών του 1993 ήταν αγωνιώδες γιατί θυμάμαι τη μαμά μου να καπνίζει απανωτά τα Κεράνης της και τον θείο μου να κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια μπροστά στην τηλεόραση στο εκλογικό κέντρο και να βλέπει, μαζί με διάφορους άλλους, που πηγαινοερχόντουσαν πέρα δώθε, τα αποτελέσματα στο ΜΕΓΚΑ. Σε εκείνες τις εκλογές, ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ, με επικεφαλής τη Μαρία Δαμανάκη έμεινε τελικά εκτός Βουλής και νομίζω δεν θα ξεχάσω την απογοήτευση, την παγωμάρα, τον θυμό και μερικά κλαμένα πρόσωπα των τότε μελών και ψηφοφόρων στη Λάρισα για αυτό το αποτέλεσμα. Μαζί με αυτό δεν θα ξεχάσω και τον Ηλία Νικολακόπουλο που προσπαθούσε όλη τη βραδιά να είναι ψύχραιμος και να αναλύει τα αποτελέσματα και τις προβλέψεις του και παράλληλα να ομολογεί την ελπίδα του και την προσδοκία του ότι το 2,9% θα γίνει εν τέλει 3% και ο ΣΥΝ θα βγάλει έδρες στο Κοινοβούλιο. Ήταν εντελώς ιδιαίτερος αυτός ο συναισθηματικός φόρτος, χωρίς εμπάθεια, χωρίς κραυγές, ενός επιστήμονα που δεν έκρυβε την πολιτική του προτίμηση, που δεν έκρυβε τις ιδέες του, δίχως όμως να παραγνωρίζει τα αναλυτικά του εργαλεία και να αγνοεί την πραγματική συνθήκη. Είναι πολύ στενάχωρος ο θάνατός του. Μαζί με όλα εκείνα που συνοδεύουν την απώλειά του και επιπλέον γιατί ο Ηλίας Νικολακόπουλος έδειχνε πώς αν σε ενδιαφέρει η κοινωνική συνθήκη και οι ανάγκες των ανθρώπων η επιστήμη της ιστορίας και της πολιτικής, όπως και οι εκλογικές αναλύσεις δεν μπορεί ποτέ να είναι ουδέτερες» έλεγε η κ. Ηρώ Διώτη.
