«Έχω κι άλλες φορές επισημάνει πως όταν μια χώρα με άπειρα νησιά, τεράστια ακτογραμμή, αέναους κυματισμούς και απροσμέτρητα υπόγεια ρεύματα ψάχνει να βρει τρόπους ώστε να παράγει ενέργεια τότε μάλλον έχει δουλικές ή ξεπουλημένες ηγεσίες. Στην περίπτωση φυσικά της Ιαπωνίας οι άνθρωποι είναι χρόνια μπροστά και με ηγεσίες που πραγματικά αντιλαμβάνονται τον εθνικό τους πλούτο ως τέτοιο και δικό τους πλούτο. Και στα τριάμισι χρόνια μελετών μεταξύ άλλων κυρίαρχο των ζητημάτων ήταν η παράλληλη διασφάλιση και προστασία του περιβάλλοντος, παράλληλα με την ωφέλεια στην οικονομία και στην ενέργεια. Ιδιαίτερα βέβαια ευαισθητοποιημένοι εκεί μετά την πρόσφατη πυρηνική τραγωδία της Φουκουσίμα και την βίωση των τεράστιων κινδύνων που αυτός ο τρόπος παραγωγής ενέργειας μπορεί να προκαλέσει.
Εδώ στην Ελλάδα οι Κυβερνήσεις έχουν βαλθεί, εξυπηρετώντας φυσικά Γερμανικές και άλλες “προσφιλείς” στις εξουσίες τους εξωχώριες Εταιρείες με ισχυρούς ντόπιους αντιπροσώπους ως άλλους μαυραγορίτες και κατοχικούς δοσίλογους και κουκουλοφόρους, να ξεπουλήσουν τα πάντα και να καταστρέψουν έναν, από τους ελάχιστους, μοναδικό Εθνικό μας πλούτο, τα δάση, για να εγκαταστήσουν ακόμα και στην κεφαλή μας, αν ήταν δυνατό, τις ανεμογεννήτριες τους. Που μετά τον χρόνο ζωής τους, των 25 περίπου ετών, θα έχουν απομείνει κουφάρια όρθια σε μια κατεστραμμένη και ερημοποιημένη, τέως δασική, έκταση που θα είναι οικονομικά ασύμφορο ακόμα και να αποξηλωθούν.
Κι αν κάποτε θα ενδιαφερθεί πραγματικά κάποια εξουσία ή κάποια Κυβέρνηση για τα ζητήματα αυτά, ενδεχομένως και μετά από την ύπαρξη ανάλογων κινηματικών διεργασιών (αν κάποτε ξανά αυτά εμφανιστούν), τότε θα ανοίξει και ο δρόμος της αυθεντικής ζεύξης των Πανεπιστημίων με την λεγόμενη Παραγωγή και της ανάδειξης του πρωταγωνιστικού ρόλου των Πανεπιστημίων μέσω των ερευνητικών τους προγραμμάτων, στην υπηρεσία του λαού και των αναγκών του. Κι έτσι ίσως τότε η παραγωγή ενέργειας θα γίνεται απευθείας μόνο από το Κράτος, σε συνεργασία με το σύνολο των συναρμόδιων Τμημάτων (Πολυτεχνικά, Φυσικοχημικά, Βιολογικά, Γεωπονικά, Οικοπροστασίας, Οικονομικά, Νομικής υποστήριξης κλπ) των Πανεπιστημίων, και με μοναδικό ιδιοκτήτη του το Δημόσιο. Και τότε θα δούμε πόσο πραγματικά “κοστίζει” η ενέργεια, πόσο μεγάλη ανάγκη υπάρχει για αγορά από το εξωτερικό αλλά και σε ποιο σημείο θα κρυφτούν οι σημερινοί λεγόμενοι “πάροχοι” , στη πραγματικότητα τσιμπούρια και κομπιναδόροι της οκάς και της αναμπουμπούλας, γιατί από το δημόσιο αγαθό του ρεύματος δεν θα μπορούν να πλουτίζουν ούτε και να μεγαλώνουν την ήδη τεράστια περιουσία τους. Που εκτός από το ότι δεν θα μπορέσουν να την πάρουν μαζί τους , επιπρόσθετα δεν είναι καν δική τους. Δική μας είναι» επισημαίνει ο κ. Κώστας Γαργάλας.
