«Οπότε όλοι εσείς οι μαμάδες και μπαμπάδες, δάσκαλοι, καθηγητές και προπονητές τι θα πείτε στα αγόρια σας και κορίτσια σας για το πως να διαφυλάσσουν την (σωματική ή ψυχολογική χμ δεν έχει διαφορά λέτε;) αξιοπρέπειά τους, πως να “διεκδικούν” το δίκιο τους (χωρίς αχρείαστη επιθετικότητα μα ούτε και δειλή παθητικότητα), πότε ο διάλογος, η διαμαρτυρία, η αδιαφορία ή η αποχώρηση είναι καλύτερες ή απαραίτητες επιλογές και πότε η βία μας είναι δικαιολογημένη ή αναπόφευκτη; Ζητήματα ηθικής πρακτικής Κρίσης! (Γιατί χαστούκια, μπουνιές και σφαίρες πέφτουν ακόμα – ακόμα και στα Χολυγουντιανώτερα σαλόνια…). Το έχετε κάνει ήδη; Γονείς; Διευθυντές και καθηγητές σχολείων; Διοικητές Ενόπλων σωμάτων; Φιλόσοφοι; Δικαστές; Ψυχολόγοι; Ιερείς; Δημοσιογράφοι;
Ρωτάω γιατί εσείς (λίγο-πολύ στη κοινωνία μας) είστε υπεύθυνοι για την κοινωνικοποίηση των παιδιών/νέων μας… Ή απλά με μια “uniform” “one size fits all” πανάκεια συνταγή “αγνόησέ τον/την” ή “τσακισέ τον/την” λύθηκαν μαγικά και σε κάθε περίπτωση σύγκρουσης τα προβλήματα του παιδιού και τα δικά μας; Φεύγουμε με ψηλά ή χαμηλά το κεφάλι; Με ή χωρίς αυτοεκτίμηση; Οπότε; Πότε σύγκρουση, πότε αποφυγή, πότε διπλωματία ή διαμαρτυρία, πότε προσβολή ή βία (αν ποτέ)… Γονείς; Όλα τακτοποιημένα στο ηθικό σύστημά σας; Προετοιμασμένα τα παιδιά κι εσείς; Όταν θα σας καλέσουν στο γραφείο του διευθυντή ή στο Αστ. Τμήμα για κάποιο επεισόδιο βίας… το παιδί σας θα έχει κάποιο καλό λόγο που “αμύνθηκε” ή “επιτέθηκε” βίαια;
Ή “γιατί όχι” κι έφαγε ξύλο ή περιφρόνηση επειδή δεν διεκδίκησε το δίκιο του/της; Θα έχει βρίσει, δείρει, αμυνθεί “συνειδητά” (προς τι όφελος) ή επειδή “τυφλώθηκε” από τον έρωτα, το πάθος, το θυμό, τη κοροϊδία, τη ζήλια, την τιμή του, τη πίστη του, το στρες, την ανασφάλειά του; Θα έχει δείξει ορθή κρίση ή ξέσπασμα δυσανάλογης επιθετικότητας ή αναξιοπρεπούς παθητικότητας; Ελπίζω να τα έχετε συζητήσει μαζί τους και να έχουν κατανοήσει τα ηθικά μέτρα, τους κανόνες και τα όρια τους.
Γιατί δεν είναι παγκόσμια ή σταθερά ή αλάνθαστα. Οι αξίες της κοινωνίας μας, της οικογένειάς μας, του φύλου μας, της παρέας μας και οι προσωπικές μας συχνά δεν ταυτίζονται. Και δεν είναι ποτέ απλά τα πράγματα όταν ο άλλος (κυρίως αν “ισχυρός”) προσβάλλει, ειρωνεύεται, γελοιοποιεί, απειλεί ή επιβουλεύεται τα δικά σου. Και στον κόσμο μας πάντα θα πέφτουν διακριτικά αστεία και βροντερά χαστούκια (και βόμβες) εκεί που δεν το περιμένεις… Είμαστε προετοιμασμένοι;» διερωτάται ο Δρ. Μάνος Ζαχαριουδάκης.
