«Φέτος, οι πανελλαδικές εξετάσεις πραγματοποιήθηκαν με μία «καινοτομία»: την εφαρμογή της «Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής» για τους εξεταζόμενους. Τι σημαίνει αυτό; Πολύ απλά, επιβάλλεται από το Νόμο ο διαχωρισμός του αριθμού των εισακτέων από τον αριθμό των τελικώς εισαγόμενων, ο οποίος υποχρεωτικά θα είναι μικρότερος. Πως θα γίνεται αυτό; Δεν επιλέγονται κάποια ακαδημαϊκά κριτήρια.
Ασχέτως του βαθμού των γραπτών επιδόσεων, ο μέσος όρος των βαθμών στα εξεταζόμενα μαθήματα θα πολλαπλασιάζεται με ένα συντελεστή, ο οποίος θα ποικίλει ανά σχολή, από 80%-120% του μέσου όρου. Όποιος βρίσκεται βαθμολογικά κάτω από το πλαφόν αυτό, δε δικαιούται πρόσβαση στη τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ποια είναι η συνέπεια; Η άμεση συρρίκνωση του φοιτητικού πληθυσμού στα Δημόσια Πανεπιστήμια, η σμίκρυνση του ως αναγκαίου θεσμού της ελληνικής κοινωνίας.
Είναι μια γενική επιλογή; Όχι βέβαια! Στα ιδιωτικά κολλέγια που θα παρέχουν ίσα επαγγελματικά δικαιώματα, θα φοιτούν (με τους δικούς τους «ιδιωτικούς» τρόπους), όσοι έχουν ένα και μοναδικό προσόν: το «πορτοφόλι». Έτσι, η «αξιοκρατία» θα βρίσκει την ωμή διάσταση της. Και τώρα; Είναι κορυφαίο ζήτημα για τη κοινωνική πλειοψηφία η διεκδίκηση της ελεύθερης πρόσβασης στο Πανεπιστήμιο, για όποιον το επιλέγει. Το ίδιο το Πανεπιστήμιο έχει τους απαραίτητους θεσμούς και διαδικασίες(επιδέχονται βελτιώσεων) για να ενσωματώσει ή οδηγήσει σε άλλες οδούς κατάρτισης το φοιτητικό δυναμικό. Τι προϋποθέτει; «Υιοθέτηση» του ΔΗΜΟΣΙΟΥ Πανεπιστημίου από τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία ως βασικού πυλώνα κοινωνικής και ατομικής αναβάθμισης, η στήριξη του με κύρος, πόρους και σεβασμό και από τους άμεσα ενδιαφερόμενους. Αυτή είναι μία κορυφαία μάχη του παρόντος που αξίζει να δοθεί!» σημειώνει ο εκπαιδευτικός, κ. Φώτης Λαμπρινίδης.
