«Εμπειρίες και συναισθήματα που δεν τις σβήνει ο χρόνος» καταγράφει σε σημείωμά του στα social media, με αφορμή την 21η Απριλίου, ο Κώστας Πουλάκης. Δείτε τι αφηγείται: «21 Απριλίου 1967. Πριν 53 χρόνια. Περιπου δύο τα ξημερώματα ήταν όταν χτύπησε απροσδόκητα το κουδούνι στο διαμέρισμα του σπιτιου μας. Ανοίξαμε και είδαμε για πρώτη φορά τους γείτονες του διπλανού διαμερίσματος, είχαμε μολις 3 μήνες μετακομίσει και δεν γνωριζόμαστε. Δημοκρατική οικογένεια και ήθελαν να μας πουν ότι η κόρη τους που γύρισε από έξοδο τους είπε ότι είδε τανκ στον ΟΤΕ. Είχαν προσέξει την ΑΥΓΉ που έφερνε ο πατέρας μου, είχαν μάθει και για την Μακρονησο και ένιωσαν την ανάγκη να μας προφυλαξουν. Φοβήθηκαμε, άλλωστε το πραξικόπημα στην Ινδονησία με τις σφαγές των κομμουνιστών ήταν πρόσφατο. Μαζέψαμε τα βιβλία και μέσα σε κούτες μεταφέρθηκαν σε κοντινό οικόπεδο. Μετα από λίγες ώρες στο κουρείο του μπαμπά στην Πατησίων, το τανκ που έκανε βόλτα με τον στρατιώτη και το όπλο παρατεταμένο και τις κραυγές διαλυθείτε. Το απόγευμα στο ίδιο σκηνικό μπροστά από το κλειστό περίπτερο ειμαστε 6, 7 άτομα και κοιταγαμε, 2 κοπέλες περαστικες σταματησαν, το τανκ έστριψε απότομα, ο στρατιώτης ούρλιαξε διαλυθείτε, πάγωσαμε ακίνητοι, μία ριπή με όλες τις σφαίρες να γαζώνουν την Μαρία Καλαβρου, την πρώτη νεκρή της επάρατης δικτατορίας. Μετα από 30 χρόνια, σε μια εκδρομή στην Ζαγορά είδα στην Πέραχωρα το όνομα της σε ένα δρόμο. Ήταν από την Ζαγορά. Εμπειρίες και συναισθήματα που δεν τις σβήνει ο χρόνος. Δεν πρέπει να ξεχνάμε την ιστορία μας».
