«Η είδηση του μακρινού ταξιδιού του γίγαντα Θεοδωράκη αναμοχλεύει μέσα μου νήματα, κλωστούλες, ιστούς και υφάδια, που αφήνω να ξετυλιχθούν για να αναδυθούν συναισθήματα, σκέψεις, ιδέες, σύμβολα. Σαν απόηχος φτάνουν στα αυτιά μου, την ψυχή, το μυαλό μου όλες οι εικόνες, λόγια, σκέψεις, μουσικές, που κυκλοφορούν αυτές τις ημέρες και εγώ παρατηρήτρια λες και θέλω να μείνω έξω από αυτά, λες και δεν θέλω να με αγγίξουν.
Ειπώθηκαν όλα άλλωστε, τι να πω παραπάνω; Κι όμως, κάτι με κατατρώγει, κάποιο φόρο τιμής θέλει η ψυχή μου να αποτίνει στον σπουδαίο άνθρωπο, πολίτη, καλλιτέχνη. Αφήνω και αφήνομαι, παρατηρώ κι αυτοπαρατηρούμαι ώσπου να ξεπηδήσει η μύχια σκέψη μου, το γνήσιο συναίσθημά μου για το συγκλονιστικό αυτό γεγονός. Η στιγμή που “διάλεξε” να αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο, την πατρίδα που τόσο αγάπησε και αγωνίστηκε δεν είναι τυχαία, θαρρώ. Ένας υπεράνθρωπος, που ένωσε τον λαό με τις νότες του, που έγινε σύμβολο των συλλογικών αγώνων για δικαιοσύνη, ελευθερία, δημοκρατία, που πέρασε δια πυρός και σιδήρου για τα πιστεύω και τις ιδέες του. Φαντάζομαι πώς θα ένιωθε βλέποντας πώς έχει καταντήσει η αγαπημένη του Ελλάδα, που τόσο πολύ την εξύψωσε παγκοσμίως με όλες του τις δυνάμεις. Πώς θα κατάφερνε να βγάλει τον κόσμο στους δρόμους σε μια περίοδο τόσο δύσκολη από κάθε άποψη;
Πώς θα μπορούσε να “ξυπνήσει” τους Έλληνες και τις Ελληνίδες από τον λήθαργο της απραξίας, της απογοήτευσης, του πεσιμισμού, του ωχαδερφισμού, της διχόνοιας και του αλληλοσπαραγμού, της κενότητας υψηλών ιδεών, της υποκουλτούρας, της μισαλλοδοξίας, της διαίρεσης, της διάσπασης, των κατώτερων ενστίκτων, των άλυτων προσωπικών συγκρούσεων και μικροτήτων; Ε να, που βρήκε τον τρόπο! Όπως τον έβρισκε πάντα. Καλό ταξίδι Γίγαντα! Το τραγούδι σου για τη Ρωμιοσύνη ας ανάψει στον ελληνικό λαό τη σπίθα της αναγέννησης και ας έρθει η στιγμή που θα τραγουδήσουμε όλοι μαζί το “Ένα το χελιδόνι” όπως τραγούδησες μετά την πτώση της χούντας, όταν καταφέρουμε να ξεπεράσουμε τον ύφαλο της κακοδαιμονίας, να ανέβουμε τον γολγοθά της σήψης και να αναδυθούμε ελεύθεροι στο φως, έξω από το πηγάδι της αποσύνθεσης!» σημειώνει, στο δικό της αποχαιρετιστήριο μήνυμα προς τον Μίκη Θεοδωράκη, η συμπολίτισσα, κ. Ιφιγένεια Ηλιοπούλου.
