Δανείζομαι μία πολύ εύστοχη φράση του πρωθυπουργού, ο οποίος μιλώντας με τον ηθοποιό Γιώργο Καπουτζίδη, σε συνέδριο για τα δικαιώματα των μειονοτήτων, είπε πως η Πολιτεία οφείλει να νομοθετεί για όλους –και για τους λίγους και για τους πολλούς– επισημαίνοντας τον κίνδυνο της «τυραννίας της πλειοψηφίας». Με αυτόν τον έξυπνο τρόπο ο Κ.Μητσοτάκης προσέγγισε ζητήματα δικαιωμάτων ατόμων ή και ομάδων της κοινωνίας όπως τα ομόφυλα ζευγάρια, τα άτομα με αναπηρία κ.ο.κ. Κάνοντας μία σύγκριση με την εδώ πραγματικότητα και τον κίνδυνο της τυραννίας της πλειοψηφίας, όπως τον περιέγραψε ο Μητσοτάκης, μπορεί εύκολα να διαπιστώσει κανείς ότι δεν είναι κάτι που διατρέχουμε αλλά βιώνουμε έντονα στη ζωή μας στον Βόλο. Όσοι έχουν διαφορετική άποψη από την πλειοψηφία και τον Αχιλλέα «εδώ κουμάντο κάνουμε εμείς» Μπέο, αντιμετωπίζονται χωρίς σεβασμό και γίνονται «αόρατοι» για μεγάλο μέρος των ΜΜΕ και κατά συνέπεια της τοπικής κοινωνίας, στην καλύτερη περίπτωση. Στη χειρότερη, διώκονται, απειλούνται με εξοστρακισμό και βία από τους υποστηρικτές της τυραννίας. Δυστυχώς για την κυβέρνηση και τον ίδιο τον πρωθυπουργό, αυτού του είδους το καθεστώς που αναπαράγει βία, τοξικότητα, ομοφοβία, σεξισμό και μισογυνισμό στον Βόλο, πρέπει να αντιμετωπιστεί με θεσμικό τρόπο. Διακρίνω όμως ότι κανείς δεν είναι πρόθυμος να κοιτάξει στα μάτια αυτό το πρόβλημα. Στρουθοκαμηλίζουν και κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν. «Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, διότι εκπροσωπεί έναν θεσμό» λένε στο παρασκήνιο. Ο θεσμός αυτός όμως εκπροσωπείται επάξια από έναν άνθρωπο ο οποίος λειτουργεί απαξιωτικά συλλήβδην κατά του πολιτικού συστήματος (απατεώνες που δεν κρατούν τον λόγο τους), αλλά και της Δικαιοσύνης και των λειτουργών της; Δεν είναι δυνατόν να απολαμβάνει κάποιος τα προνόμια που απορρέουν από τη θεσμική θέση που κατέχει, αν και ο ίδιος δεν σέβεται τους άλλους θεσμούς, είτε συνεργάζεται με αυτούς ή και όχι.
