Με αφορμή την μεγάλη συζήτηση που έγινε με αφορμή το Athens Pride και τις προκλητικές, όπως χαρακτηρίζονται, εμφανίσεις κάποιων από τους συμμετέχοντες, ο συμπολίτης ψυχολόγος, κ. Μάνος Ζαχαριουδάκης έλεγε πως « Τέτοιες extreme εκδηλώσεις (νέων επαναστατών, μη ξεχνάμε…) είναι συμβολικές και επιδιώκουν να “προκαλέσουν” συζήτηση για τα δικαιώματα και τον αυτοπροσδιορισμό. Συμφωνώ ότι μάλλον αποπροσανατολίζουν από τα βασικά αιτήματά του και λειτουργούν σαν μπούμερανγκ (αρνητικά, απαξιωτικά) για το gay κίνημα (για πολλούς συντηρητικούς), αλλά αδιαμφισβήτητα μας κάνουν όλους μας να σκεφτούμε τη σχέση (άνεση, αποδοχή, ή όριά) μας με το γυμνό, το σεξουαλικό, το ομοφυλοφιλικό, το διαφορετικό, το “διαστροφικό” ίσως (και αυτοθυματοποιητικό μα όχι απαραίτητα “κακοποιητικό” προς άλλους) αλλά και το γελοίο. Ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι το “αντικειμενικό” (σημειώστε: επειδή και μόνο είναι θεσμοθετημένο στους νόμους μας) “δικαίωμα” του άλλου (λ.χ. στον έμφυλο ή σεξουαλικό αυτοπροσδιορισμό του και έκφραση του) πάντοτε (πρέπει να) υπερισχύει του “υποκειμενικού” αισθητικού “γούστου” μας. Εννοείται ότι, αν το θεωρείς “δικαίωμα”, το ενισχύεις (ως δίκαιος πολίτης ή ως δημοκράτης πολιτικός) ως “δικαίωμα”, ασχέτως αν το “γουστάρεις” (καλαισθητικά) ή όχι. Προσωπικά δεν μου “αρέσει” και το θεωρώ “γελοίο” αλλά σε μια ελεύθερη κοινωνία υποστηρίζω το “δικαίωμα” του κάθε Jason ή/και Αντιγόνης να γελοιοποιείται αν το επιθυμεί και ΑΝ δεν βλάπτει με το σεξουαλικό “τσίρκο”/προπαγάνδα του κανένα άλλο. Δημοσίως ή ιδιωτικά. Καλώς- κακώς είμαστε τοξικά διάχυτοι σαν κοινωνία, media, θρησκεία, πολιτική, παιδεία, κλπ με ποικιλότροπα “τσίρκο”. Σαν παιδαγωγοί (και ελεύθεροι διαφωτισμένοι “δημοκράτες”) ας ισορροπήσουμε στις κουβέντες με τα παιδιά μας (και τους συμπολίτες μας) τα συχνά (“φαινομενικά”, μα όχι απαραίτητα “ουσιαστικά”) συγκρουσιακά θέματα αυτοπροσδιορισμού και προσωπικών επιλογών, διαφορετικότητας και ανεκτικότητας, του “φυσιολογικού” (άλλο το στατιστικό/μέσος όρος, το κομφορμιστικό/η νόρμα, το λειτουργικό, το “μη επικίνδυνο”, το υποκειμενικό, ΔΕΝ ταυτίζονται…) και του αξιοπρεπούς. Μόνο στην απολυταρχική δουλεία είμαστε όλοι σχετικά ίδιοι. (Το διαφορετικό, το αποκλίνον από την “ορθο-δοξία” απειλεί…). Στην ελευθερία όλοι είμαστε (κι εκφραζόμαστε) ποικιλοτρόπως μοναδικά! Ζήτω η διαφορετικότητα ακόμη και η γελοιότητα [θυμάστε το “Όνομα του Ρόδου” του Umberto Eco απλά γιατί μας θυμίζει ότι είμαστε ακόμη ελεύθεροι».
