Tο απόγευμα της Δευτέρας, μόνο για να κάνει σόου ο Αχιλλέας, προγραμματίζεται δημοτικό συμβούλιο στον Βόλο. Κάτι σαν το…θέατρο της Δευτέρας ένα πράγμα και γι’ αυτό άλλωστε γίνεται και σε κινηματοθέατρο. Εκεί θα παρουσιάσει ο Δήμαρχος Βόλου, τα επιτεύγματα της περασμένης δημοτικής θητείας, συνοδεία εντυπωσιακών βίντεο και φωτογραφιών, διανθισμένα με σεφερλικού τύπου αστεία, που είναι και κατάλληλα για το κοινό στο οποίο απευθύνεται και τον αποθεώνει. Η υποτιθέμενη λογοδοσία που θα πραγματοποιηθεί στις 21 Οκτωβρίου, δεν θα έχει αντίλογο, όπως προβλέπεται από τις δημοκρατικές διαδικασίες. Θα είναι ακόμη ένας συνήθης μονόλογος του Μπέου, στον οποίο θα παρουσιάσει τα πράγματα έτσι όπως θέλει ο ίδιος και να αυτοθαυμαστεί για τα όσα πέτυχε. Μόνο για την «αβλη» πολιτιστική κληρονομιά δεν θα τον ακούσετε να λέει αυτή τη φορά, αφού ούτε την λέξη να προφέρει μπορεί, ούτε την έννοιά της μπορεί να συλλάβει. Η άυλη πολιτιστική κληρονομιά, που ενσωματώνεται και στην βιομηχανική ιστορία της πόλης, παραμένει κάτι από τη λάσπη και το χώμα. Δύο εμβληματικά κτίρια που διασώθηκαν από προηγούμενες δημοτικές αρχές για να θυμίζουν στις νεότερες γενιές την ιστορία της πόλης, βρίσκονται αυτή τη στιγμή στα κακά τους τα χάλια. Το ρεπορτάζ για την κατάσταση στο Μεταξουργείο που δημοσιεύσαμε χθες, ήταν αποκαλυπτικό. Τόσο για το γεγονός ότι ο Μπέος αποδεικνύεται για ακόμη μία φορά πολιτικός απατεώνας, αφού προκύπτει αβίαστα ότι λίγα μέτρα από εκεί που παρουσίαζε πρόσφατα, συνοδεία τηλεοπτικών συνεργείων, μια ιδανική εικόνα μετά τις πλημμύρες, στη συμβολή των οδών Καραμπατζάκη-Αναπαύσεως, τίποτα δεν έχει αλλάξει εδώ και ένα χρόνο, όσο και για την έλλειψη σεβασμού στην πολιτιστική και βιομηχανική ιστορία της πόλης. Λίγες εκατοντάδες μέτρα πιο πέρα, το Τσαλαπάτα, μετά τη γνωστοποίηση της θυγατρικής της ΓΕΤ ΤΕΡΝΑ ότι λύει τη μίσθωση, παραμένει χωρίς σχέδιο αξιοποίησης. Ένα από τα σημαντικότερα βιομηχανικά κτίρια της περιοχής, απαξιώνεται μέρα με τη μέρα και οι επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνταν εκεί, αναζητούν σανίδα σωτηρίας, περιμένοντας τις εκθέσεις των ασφαλιστικών εταιριών για να αποζημιωθούν για τις ζημιές τους, και να ορίσουν από εκεί και πέρα το μέλλον τους μάλλον μακριά από τον εμβληματικό αυτό χώρο. Αυτή είναι η υποτιθέμενη «κανονικότητα» που έχει επέλθει μετά τις καταστροφές. Εικόνα μαγική για όσους δεν βλέπουν και δεν διαβάζουν πέρα από τα «πετσωμένα». Όσοι περπατούν όμως και ζουν στην καρδιά της πόλης, περιδιαβαίνοντας τις γειτονιές της, διαπιστώνουν εύκολα την παρακμή της και την οπισθοδρόμηση που προκαλεί το καθεστώς που διοικεί σήμερα. Στο ενδιάμεσο του Μεταξουργείου και του Τσαλαπάτα, ο παλιός κινηματογράφος της «Νίκης» που για το μόνο που πέφτει το μάτι σου πάνω, είναι για τα σκουπίδια και τα μπάζα που θα βρει κανείς έξω από την παλιά ξύλινη πόρτα, περιμένοντας τον δήμο να τα μαζέψει. Κανένα σχέδιο αξιοποίησης και εκεί. Μόνο μπάζα. Για τα μπάζα…
