«Έλα να σου πω κάτι τώρα και ας είναι πρωί. Ας είναι γιορτή της αμερικανιάς που σηκώνει πολύ κοροϊδία…έλα να σου πω πως είναι να σηκώνεσαι αξημέρωτα και καθαρίζεις σκατά, λάσπες και κάτουρα. Να ρίχνεις και να ξαναρίχνεις χλωρίνη στους κουβάδες γιατί σιχαίνεσαι μα πρέπει να το κάνεις γιατί πως αλλιώς θα πληρώσεις το φροντιστήριο του παιδιού; Να γίνονται τα χέρια σου ξύλα, να μη τα νιώθεις απ’ το παγωμένο νερό και εσύ να ρίχνεις πάλι χλωρίνη και να τρίβεις με βούρτσες και να τινάζονται τα απόνερά στα μούτρα σου και να τα σκουπίζεις και να φτύνεις και να τινάζονται στα μάτια σου οι χλωρίνες και να τσούζουν. Και ξανά χλωρίνη και να κρατάς τα άντερά σου στο στόμα, να μη ξεράσεις…γιατί “δεν είχες σκοπό για γράμματα εσύ…καλά να πάθεις…το παιδί όμως έχει…και γιατί εσύ άλλη μοίρα δεν είχες και όχι δεν ήθελες να πεις ψέματα, δεν ήθελες…και στα σκουπίδια που μαζεύεις αν τυχόν και βρεις κανένα κέρμα το βάζεις στην άκρη, γιατί δικό σου δεν είναι…Το μόνο δικό σου είναι ο απόπατος και η ελπίδα πως θα μάθει γράμματα το παιδί… Και τώρα εδώ που μ’ έφεραν άλλη δουλειά δεν ξέρω να κάνω…πτυχίο δεν έχω. Γράμματα δεν ξέρω. Τη χλωρίνη απ’ τη μυρωδιά τη γνώριζα…..αυτό που δεν θα μπορέσω να καθαρίσω ποτέ είναι αυτό που μου φορτώσατε…γιατί εγώ τα κέρματα τα έβαζα στην άκρη» έλεγε, με αφορμή την περίπτωση της Βολιώτισσας καθαρίστριας, που οδηγήθηκε στην φυλακή για πλαστογραφία του απολυτηρίου της, η συμπολίτισσα συγγραφέας, κ. Μαρία Ζαχαριά.
