Σαν μια ευεργετική βροχή θα μπορούσα να χαρακτηρίσω αυτό που συμβαίνει στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ με αφορμή την υπόθεση Γεωργούλη. Μπορεί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να έγινε «παπί» από τη «βροχή» που πολλαπλασιάζεται και από τα συστημικά ΜΜΕ, ωστόσο το φαινόμενο έχει και παράπλευρα οφέλη. Διότι μετά τη «βροχή» άρχισαν να βγαίνουν στους «ψηφιακούς» διαδρόμους, όπως κατήγγειλε και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης, οι κομματικοί σαλίγκαροι , που χαρακτηρίζονται από την γλοιώδη πολιτική τους νοοτροπία την οποία, παρά την προοδευτική τους «προβιά», χαίρονται να μοιράζονται απροσχημάτιστα στον ψηφιακό κόσμο. Η περίπτωση του μέλους της Ν.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Χρήστου Νικόπουλου είναι μία τέτοια γλοιώδης περίπτωση. Η ένταξή του στο τοπικό όργανο, απότοκο της πολιτικής διεύρυνσης και ανάγκη της αλλαγής των συσχετισμών μέσα στο όργανο, δυστυχώς έφερε τη χροιά, αλλά κυρίως τη συμπεριφορά, του «τσιπουράδικου», έχοντας την ιδιότητα του μέλους ενός πολιτικού οργάνου που έχει αποκλειστικό σκοπό έχει την παραγωγή πολιτικής και όχι τον σχολιασμό των πολιτικών εξελίξεων με όρους της δεκαετίας του 80’ και ύφος «Αυριανής». Αυτό που οφείλει να πράξει ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως τόσο άμεσα έκανε στην περίπτωση του Βασίλη Μίγα από τη Λάρισα, είναι να τον θέσει εκτός κόμματος.
