«Άλλοι, που μόνο «μπίζνες» έχουν νύχτα-μέρα στο μυαλό τους, προχωρούν ακάθεκτοι στην κατάκτηση κάθε τετραγωνικού εκατοστού ελεύθερου δημόσιου χώρου στην πόλη. Με τούτα και με τ’ άλλα περνούν μέρες μέχρι να κατέβω στο κέντρο της πόλης. Αλλά κάθε φορά που κατεβαίνω συναντώ μέσα στους πεζόδρομους όλο και περισσότερα «οργανωμένα εμπόδια», ήτοι φράγματα κάθε είδους, κινητά και σταθερά, που κλείνουν τελείως τον δρόμο και πρέπει να κινούμαι, εγώ ο επουσιώδης πεζός, σε ζιγκ-ζαγκ, τραπεζοκαθίσματα καταμεσής και έξω από κάθε έννοια ορίων – κι η αστυνομία να κυνηγάει τους μουσικούς του δρόμου. Κι ο άλλος να μου ζητάει επιμόνως «να βρω λύση» να μην περνάνε μηχανάκια παντός κυβισμού στους πεζοδρόμους – είναι βέβαιο ότι μια παράνοια την ζούμε, και οι «μπίζνες» καλά κρατούν» έλεγε ο συμπολίτης συγκοινωνιολόγος, κ. Μπάμπης Σκυργιάννης.
