Η Μαγνησία έχει περάσει τα τελευταία χρόνια μια αλληλουχία κρίσεων που δύσκολα βρίσκει κανείς συγκεντρωμένες σε άλλη περιοχή. Καταστροφικές πυρκαγιές, η κακοκαιρία Daniel, η κακοκαιρία Elias, ακόμη και το σοκ με τα νεκρά ψάρια στον Παγασητικό. Γεγονότα που δεν δοκίμασαν απλώς τις αντοχές της τοπικής κοινωνίας, αλλά έπληξαν ευθέως τον τουρισμό και την εικόνα του νομού. Κι όμως, για όλο αυτό το διάστημα, η απουσία της πολιτικής ηγεσίας του αρμόδιου υπουργείου Τουρισμού ήταν ηχηρή. Στον τόπο που μετρά πληγές και προσπαθεί να σταθεί ξανά στα πόδια του, η ανάγκη για επιτόπια παρουσία, ουσιαστική ακρόαση και σχεδιασμό ειδικών μέτρων στήριξης έμεινε διαρκώς εκκρεμής. Η κ. Κεφαλογιάννη μας έχει γυρισμένη την πλάτη, και χρειάστηκε να περάσουν χρόνια για να βρεθεί, έστω και τώρα, μια υφυπουργός, η κ. Καραμανλή να έρθει στην περιοχή. Μη νομίζετε ότι έκανε και καμία διαφορά η παρουσία της δηλαδή, ένα κείμενο διάβασε, ήπιε κι ένα τσίπουρο και μας άδειασε την γωνιά. Πόσο λυπηρό οι άνθρωποι να πιστεύουν ότι «στήνοντας» ημερίδες και μεταξύ τυριού και αχλαδιού, λύνονται τα ζητήματα. Δεν έχουν καταλάβει ακόμη, ότι το ζητούμενο δεν είναι οι διαβεβαιώσεις ούτε οι καθησυχαστικές αναφορές περί «μη καθυστέρησης» που μας «τσαμπούνισε» η υφυπουργός. Είναι η έμπρακτη παρουσία πριν η κρίση γίνει μόνιμη πληγή και πριν ακόμη μια τουριστική χρονιά χαθεί οριστικά, σε έναν τόπο που παλεύει να ξανασταθεί όρθιος. Αλλά τι να πεις και σε ποιους. Οι φωτογραφίες να γεμίζουν το Facebook κι όλα καλά.
