«Σαν παλιό πολυφορεμένο παπούτσι δυο νούμερα μικρότερο με τα κορδόνια λυτά να σέρνονται φοράμε πια τις ώρες τις πολιτικές εκείνες με τους τριμμένους αγκώνες και τους φθαρμένους γιακάδες. Η πόλη σιωπά, αμήχανη είναι ή μήπως εθισμένη στην αλλοτρίωση ; Και του πνεύματος οι άνθρωποι ως δια μαγείας έλειψαν από την πόλη ; Έσβησαν και χάθηκαν οι φωνές ; Και οι ιδέες οι λαμπρές , οι άλλες οι ξεχωριστές που πήγαν; Δείχνουν να κρύβονται στα κατακάθια του τουρκικού βαρύ γλυκού ή στου εσπρέσο την πικρή αποφορά στων καφενείων τη πολύβουη μοναξιά . Που ναναι τάχα εκείνοι που ολημερίς ξιφουλκούσαν για της κοινωνίας τα απαράβατα πρέπει και των ανθρώπων τις αξίες ; Ποια ανακωχή έχουν συνάψει με την παραδομένη συνείδηση εκείνη που το δάκτυλο σήκωνε και λόγους πύρινους εκστόμιζε ; . Η μήπως τελικά ένας απλός ρόλος ήταν , ένα άδειο αστραφτερό κουστούμι για τις γιορτές και να πανηγύρια ήταν και τώρα απλά γυμνοί και λίγοι αναμασάνε τους λογούς τους συμβιβασμένους. Τι να σημαίνει αυτή η άκρα του τάφου σιωπή , γι αυτήν τη παράταιρη σπορά; Ποιά σοδειά θα φέρει ; Η μήπως ποτέ τους ταγοί δεν ήτανε και τώρα άβουλοι και μοιραίοι μαζανθρωποι καταναλώνουν και αυτοί τούτα τα λόγια τα άδεια και παχιά που σε εικόνες πορσελάνινες μας σερβίρουν από το πρωί ως το βράδυ; Αχ βρε χρόνε πόση γύμνια είχες φυλάξει τελικά στην άκρη για τους Βασιλιάδες» έλεγε ο συμπολίτης γιατρός, κ. Απόστολος Παντσάς.
