«Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι σε αυτήν τη ζωή που κάνουν μια επιλογή. Να μην τους ανήκει ο εαυτός τους. Δεν το κάνουν ασυνείδητα. Εντελώς συνειδητά τον εκχωρούν. Έτσι δημιουργούν γύρω τους έναν μύθο, ανθρώπους που τους λατρεύουν, που τους ακολουθούν, που εμπνέονται και τους κάνουν σύμβολα και το βάρος τους πέφτει πάνω σε συνειδήσεις, συντροφεύει αισθήματα και προσδοκίες. Συχνά δεν το κάνουν από ανιδιοτέλεια. Τονίζεται το εγώ τους, τρέφεται ο ναρκισσισμός τους, ποτίζεται η μεγαλομανία τους. Αλλά και πάλι ας διατηρήσουμε την επιφύλαξη ότι η ερμηνεία μας δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, και ότι οι προθέσεις τους είναι γεμάτες με τα υψηλότερα ιδανικά. Σε κάθε περίπτωση εκχωρήθηκαν και ο εαυτός τους μοιράστηκε στο πλήθος. Και οι ίδιοι το γνωρίζουν. Ο Μίκης συνειδητά συμμετείχε σε αυτό το αίσχος. Ο ίδιος ούτε νοιάστηκε τι μπορεί να σημαίνει για ένα μέρος του κόσμου. Έφτυσε πάνω τους. Και δεν του έπρεπε ποτέ τέτοια τιμή όλα τα χρόνια που πέρασαν γιατί έκανε πράγματα που έκαναν χιλιάδες σε μια δεδομένη εποχή και δεν είναι. Ο Μίκης, αλλά ο Τάκης, ο Στέλιος και η Μαρία. Έκανε αυτονόητα πράγματα. Το πρόβλημα είναι ότι ισοπεδώνει μέχρι τέρμα τα συναισθήματα ανθρώπων, τις μνήμες τους, τα όνειρά τους. Και είναι τρομερά άσχημο. Αλλά από την άλλη βέβαια επιβεβαιώνει περίτρανα ότι δεν θέλουμε πεφωτισμένους, αλλά συλλογικές πράξεις, θέλουμε τρόπους και ιδέες να οργανώσουμε την κοινή μας ζωή. Δεν θα ανήκει ποτέ στους φασίστες ο ίδιος. Όσο ζήσει ακόμα δηλαδή. Αλλού πάντα θα ομνύουν. Αλλά το βέβαιο είναι ότι θα τον κουρελιάσουν. Άλλωστε δεν ήθελε και πολύ. Το έκανε άριστα ο ίδιος για τον εαυτό του» σύμφωνα με την πρώην βουλευτή, κ. Ηρώ Διώτη.
