Με αφορμή το σχόλιο του πολιτικού μηχανικού Νίκου Μαντζίρη, επανέρχεται ένα γνώριμο, και άβολο, ερώτημα. Πόσο σεβασμό δείχνουμε τελικά στον πολιτισμό μας όταν αυτός δεν χωρά σε κορδέλες εγκαινίων και δελτία τύπου; Όπως τονίζει «Είναι προσβολή στον Μεγάλο Ντεκίρικο, στη Τέχνη και τους ανθρώπους της, αλλά και στον ευρύτερο καλλιτεχνικό χώρο γύρω από το Δημοτικό Θέατρο Βόλου, η εξωτερική κατάσταση της ανωδομής του εκθεσιακού κέντρου Ντε Κίρικο! Διαλυμένοι σοβάδες έτοιμοι να καταρρεύσουν, φθορές χρωμάτων και γενικές αποσαθρώσεις σε μεγάλη έκταση περιμετρικά, δίνουν την εντύπωση πως το κτίριο είναι σε εγκατάλειψη και αχρησία. Προφανώς οι φθορές αυτές θα επηρεάσουν σύντομα και το εσωτερικό του κτιρίου και τότε η ζημιά θα είναι πολύ μεγαλύτερη. Χρήζει άμεσης αποκατάστασης των μονώσεών του και στη συνέχεια ο επιμελής και καλαίσθητος χρωματισμός. Το κτίριο «βλέπεται» από παντού και απαιτεί σεβασμό!». Γιατί ο πολιτισμός δεν είναι μόνο εκδηλώσεις, λόγια και φωτογραφίες από κοπές πίτας, κ. Αντωνοπούλου.
