«Πολύ όμορφα τα αφιερώματα που βλέπω για τους υγειονομικούς υπαλλήλους αλλά ποιος από εμάς, τους μη υγειονομικούς, τους σκέφτηκε τόσα χρόνια; Κανένας. Αυτοί οι άνθρωποι είναι δημόσιοι υπάλληλοι που δεν υπάγονται στο ίδιο καθεστώς με εμάς τους υπόλοιπους δημοσίους υπαλλήλους γιατί: 1) έχουν κυκλικό ωράριο 2) έχουν επικίνδυνη εργασία 3) απεργούν με προσωπικό ασφαλείας για την ασφάλεια όλων των πολιτών 4) δουλεύουν όταν εμείς κάνουμε ρεβεγιόν κ.λ.π Τώρα λοιπόν νιώθουμε ότι κρεμόμαστε από τα χέρια τους αλλά πάντα κρεμόμασταν, και ως πολίτες δεν βγήκαμε ποτέ να πούμε σε οποιαδήποτε εξουσία “πληρώστε περισσότερο από εμάς τους νοσοκομειακούς γιατρούς, νοσηλευτές, εργαστηριακούς, νοσοκόμους κ.λ.π” γιατί δεν το επέτρεπε ο δημοσιο-υπαλληλικός αυτισμός μας. Ούτε και η υπόλοιπη κοινωνία, ιδιώτες κ.λ.π, το απαίτησε ποτέ γιατί είχε να σκεφτεί τα δικά της παρόμοια αιτήματα. Για αυτό λοιπόν, ας σταματήσουν τα μανιφέστα της δήθεν κατανόησης για τις συνθήκες εργασίας των υγειονομικών όταν εμείς οι ίδιοι, κατά περίπτωση, βρίζαμε προς πάσα κατεύθυνση όταν δεν εξυπηρετούμασταν σε δευτερόλεπτα στα νοσοκομεία. Ας περάσει το τσουνάμι που ζούμε και θα ήθελα να δω μέχρι που θα φτάσει η κατανόησή μας… Είμαι πρώην υγειονομικός και νυν “ασφαλής” δημόσιος υπάλληλος» έλεγε η συμπολίτισσα, κ. Μαρία Αναστασίου.
